Wimblog

Toen ik bijna een jaar geleden overstapte van Belgacom naar Telenet, kreeg ik als nieuwe klant 2 maanden lang gratis Prime, met de melding dat als ik dit niet zelf stop zette, het verlengd zou worden voor een jaar. Vergeetachtig als ik ben zette ik het dus niet stop, waardoor ik met het Prime abonnement van € 21,55 opgescheept zit.

Vermits we dat echt niet gebruiken wou ik dat opzeggen via mijntelenet.be. Toen ik dat deed kreeg ik de melding dat mijn contract nog loopt tot 07/03/2012 en dat er mij een opzegvergoeding zal aangerekend worden van € 13,35. Minderd dus als wat ik per maand betaal, dus opzeggen dat abonnement. Maar onderaan de pagina stond ook nog volgende boodschap:

De aanpassing aan je zenderpakket kan niet automatisch gebeuren.
Klik onderaan op ‘Bevestigen’, nadat je de algemene voorwaarden hebt aanvaard, als je ze toch wil laten doorgaan. We contacteren je binnen de 2 werkdagen om je aanpassing in orde te brengen.

Prime opzeggen

En inderdaad, gisteren kreeg ik telefoon van een vriendelijke dame van Telenet om de opzegging af te ronden. En omdat ze klantvriendelijkheid hoog in het vaandel dragen bij Telenet wou de lieve dame mij wel even melden dat ik een opzegvergoeding diende te betalen en of het dan niet beter zou zijn, het contract uit te doen tot 07/03/2012 en het dan stop te zetten. Toen ik vertelde dat volgens de website de opzegvergoeding minder bedroeg dan de maandelijkse kost voor het abonnement kreeg ik als antwoord dat ze dat even moest opzoeken. En inderdaad, de opzegvergoeding was wel degelijk € 13.35, maar, zo wist ze mij nog te vertellen, daar komt nog wel BTW bij. Maar aangezien het nog steeds minder is dan, besloot ik het toch maar op te zeggen.

Uitgaande van de goede wil van Telenet en hun vriendelijke medewerkster ben ik zo naïef om te denken dat ze het echt niet wist hoeveel de vergoeding bedroeg. Maar ik vraag me wel af hoeveel mensen in mijn plaats niet zouden gedacht hebben ‘Ai, een opzegvergoeding’ en hun abonnement nog 2 maanden langer hadden laten lopen en Telenet dus meer inkomsten hadden bezorgd. Ik vind dit toch een beetje truuken van de foor om het zo te zeggen, mensen toch nog proberen te overtuigen om nog wat langer te betalen.

Ik merkte net, toen ik het screenshotje nam, dat het Prime abonnement nog altijd in mijn pakket stond. Maar dat zou kunnen met de 30 dagen opzegtermijn. Deze keer mag ik niet vergeten om dat binnen 30 dagen na te kijken. Want het zijn precies wel sloebers daar.

Nog wel even dit, ik beklaag mijn overstap van Belgacom naar Telenet zeker niet.

Afgelopen week donderdag had ik ik mijn tweede afspraak bij de longspecialist om te kijken waar mijn hoesten vandaan zou kunnen komen. Deze keer moest ik niet naar zijn praktijk gaan, maar mocht ik mij aanbieden in het ziekenhuis Heilige Familie in Reet.

Op het programma stonden een fietstest en een test waarbij men ging kijken of mijn luchtwegen reageerden op een bepaalde stof die ook in mijn lichaam aanwezig is.

Maar dus eerst de fietstest. Nadat ik voorzien was van een twintigtal zuignappen en elektroden, iets wat volgens mij een bloeddrukmeter was en een helmpje met mondstuk mocht ik beginnen te trappen. Het doel was om een ritme te onderhouden rond de 60 omwentelingen per minuut terwijl het vermogen stilletjes aan opgedreven werd. Ik denk dat ik ongeveer een tien minuten gefietst heb en uiteindelijk ben ik tot een vermogen van 270 Watt geraakt bij een hartslag van 175 BPM. Geen idee of dat goed is, maar uit de testen kwam toch niets alarmerend naar boven, dus ook hier geen oorzaak voor mijn hoesten.

Ook over de prikkeltest kan ik kort zijn. Alle resultaten waren positief. Er was geen afwijking te zien in mijn ademen nadat ik de stof verschillende keren had ingeademd. Daar ligt de oorzaak van mijn hoesten dus ook niet. De specialist staat dus werkelijk voor een raadsel. In zijn bijna 30-jarige carrière had hij, zo zei  hij mij, nog nooit zo’n speciaal geval meegemaakt als mij. Wat de meesten ook niet zal verwonderen waarschijnlijk.

Voorlopig heb ik een corticosteroïden medicijn voorgeschreven gekregen, in de hoop dat dit beterschap brengt. Is dit niet zo, dan weet hij in elk geval wat de oorzaak niet is. En kunnen we verder zoeken. Ik heb weeral een nieuwe afspraak voor binnen twee weken en zo blijven we dus verder zoeken naar de oorsprong van mijn hoest.

En ik, ik leef nog steeds op hoop dat die oorzaak nu eindelijk eens gevonden gaat worden!

Vandaag vertoefde ik een groot stuk van de dag in Dadipark voor een photoshoot met Sons of Lioth.

Een collega van mij speelt in die groep en ze wilden een photoshoot. En omdat ze mijn stijl van urbex fotografie knap vonden wilden ze die stijl ook voor hun foto’s. En wie ben ik dan om dat te weigeren.

En zo komt het dat we ons heel erg goed hebben geamuseerd in Dadipark en dat ik met een pak foto’s naar huis ben gekomen. Het resultaat zal heel binnenkort te bewonderen zijn, dus ik hou jullie op de hoogte.

Lang heeft het niet geduurd eer ik er in geslaagd ben om alweer mijn smartphone om zeep te helpen. Hem laten vallen op kiezels bij het uit de auto stappen was voldoende om het hele scherm te laten barsten. Zelfs met de siliconen case er rond bleek hij niet opgewassen tegen een paar steentje.

Het zal u niet verbazen dat mijn maag even ronddraaide toen ik het toestel opraapte en zag welke schade hij had opgelopen.

Gebarsten HTC Desire HD

Ondertussen heb ik mij al een nieuw toestel besteld, want met deze valt echt niet meer te werken. Er beginnen zelfs stukjes glas los te komen waardoor je het gevoel hebt dat je je gaat snijden aan het scherm.

Uit praktische overwegingen heb ik gewoon hetzelfde toestel opnieuw gekocht. In de eerste plaats omdat ik er heel erg tevreden van was. Het toestel was gewoon perfect voor mij. Toegegeven, ik had een recenter en sneller model kunnen kopen maar die zijn natuurlijk ook duurder. Daarnaast zou ik dan ook extra moeten investeren in een case, een nieuwe armband voor het lopen en een nieuwe houder voor in de auto. En dan loopt de rekening natuurlijk nog een stukje hoger op.

De mensen die mij kennen en weten hoe ‘actief’ ik ben, durven al eens te zeggen dat ze hopen dat Lenka een beetje rustiger gaat zijn. Ik moet ze jammer genoeg teleur stellen. Onze kleine meid is een brokje energie en ze kan serieus tekeer gaan hoor. Oordeel zelf.

Ook deze winter heb ik weer last van mijn hardnekkige, steeds terugkerende hoest. Het was al van juli geleden trouwens. En dus leek het de afgelopen weken weer of ik mijn longen aan het ophoesten was. Naar de dokter gaan had niet veel zin omdat die toch nooit iets kan vinden en enkel nieuwe medicatie voorschrijft en mijn thuis wil houden. Maar toen de collega’s op het werk begonnen te klagen ben ik toch maar thuis gebleven.

Gelukkig was er één collega wiens oom longspecialist is en hij raadde mij aan om mij door hem te laten onderzoeken. En zo kwam het dat ik vandaag naar Kontich reed om een dokter te raadplegen.

Na de hele uitleg over de vreemde hoest mocht ik allerlei testen ondergaan. Rustig in en uit ademen in een buisje dat aan een pc verbonden was. Diep in en uit blazen in datzelfde buisje. Stopen met ademen, nog steeds in datzelfde buisje, … En elke test lukte bijzonder goed, zonder dat ik ook maar één keer moest hoesten. Dat deed ik enkel tussen de tests door. Een beetje zoals met het sporten dus. Tijdens de Tae Bo of het lopen moet ik nooit hoesten, maar van zodra ik stop, begint het.

Het was dus ook niet verwonderlijk dat de testen bijzonder goed waren. Astma kon dus ook al uitgesloten worden als oorzaak voor mijn hoesten. Ook de allergietesten waren allemaal negatief dus daar lag de oorzaak ook al niet.

Gelukkig is de longspecialist naar eigen zeggen geen opgever en is hij van plan om de oorzaak te vinden. Vandaar dat ik volgende week nog eens mag langs gaan, maar deze keer in het ziekenhuis voor een inspanningstest op de fiets en een test waarbij mijn luchtwegen geprikkeld gaan worden om na te gaan over ze overgevoelig zijn. Hopelijk lukt het deze keer wel om een oorzaak te vinden, want het liefst van al zou ik gewoon van die hoest willen verlost zijn. Zowel voor mezelf als voor de mensen rondom mij.

Lego brooddoos

Als kind was ik geweldig zot van Lego. Ik herinner mij bijvoorbeeld nog dat op dag dat mijn zus geboren werd, ik was 5 jaar, ik veel meer interesse toonde in de Villa Monte Carlo set die ik kreeg dan in mijn zus. Maar moest u die villa gezien hebben, u zou me wel begrijpen.

Uren kon ik spelen met Lego. Maar ik had dan ook kilometers straten en honderden huizen die ik in elkaar kon steken. Heelder kamers vol Lego. Althans zo leek het toch voor mij.

Ondertussen ligt al die Lego ergens op zolder bij mijn ouders thuis in de hoop dat Lenka ooit even gek gaat zijn van Lego als ik was. Natuurlijk gaat die bestaande Lego dan aangevuld worden met heel veel nieuwe sets, want er is tegenwoordig zoveel meer keuze dan vroeger. Maar daarvoor moet ik dus nog even wachten.

Maar toen ik gisteren op twitter zag dat iemand een Lego brooddoos had, was ik helemaal verkocht. Het kind in mij moest en zou er ook zo eentje hebben. En dan nog liefst met de bijhorende drinkfles. Gelukkig was er vlakbij een winkel die deze verkocht En kan ik vanaf nu mijn boterhammen mee naar het werk nemen in een geweldig hippe brooddoos. De jaloerse blikken zal ik er moeten bijnemen denk ik.

Een kleine twee jaar geleden kocht ik een tweedehands drukfilter voor de de schildpaddenbak. Gevonden op een tweedehands website en vrij goedkoop. Alleen, zo ontdekte ik later, ontbraken er een paar afdichtingsringen waardoor het ding helemaal lek was.

Maar geen nood, van Oase vind je wel makkelijk reserveonderdelen. Dacht ik. Maar viel dat even tegen. Uiteindelijk vond ik de juiste afdichtingsringen op een webshop uit het Verenigd Koninkrijk. Vrij goedkoop nog, maar de verzendkosten waren bijna evenveel als de waarde van de afdichtingsringen. Maar vermits ik ze nodig heb en ze nergens anders vond, kon ik niets anders dan ze te bestellen.

En dat was op 22 december. Een beetje laat misschien want het plan was om tijdens de eerste week van de kerstvakantie de nieuwe warmtewisselaar aan te sluiten, maar mijn bestelling bleef in status pending staan. Hoewel ik met Mastercard betaald had, veranderde er dagen lang niets.

Tot vandaag! Vanmorgen kreeg ik een mail om te zeggen dat de status van mijn bestelling veranderd was.

Comments:
Payment received with thanks – Sent via DPD for a next business day before 12 delivery.

Status: Despatched

Dus ik leef op hoop dat mijn bestelling hier deze week nog gaat zijn. Ik geef toe, we zijn misschien een beetje verwend door webshops waarbij je daags na je bestelling alles al in huis hebt, maar 13 dagen wachten totdat je bestelling verzonden wordt is er in mijn ogen toch een klein beetje over. Zeker als je er dan nog eens zoveel voor betaald. Maar vermits het hier toch over een meerdere-jaren-project gaat zullen die 13 dagen het verschil wel niet meer maken denk ik.

De komst van een eerste kind verandert je leven drastisch, althans zo wordt gezegd. En misschien is dat ook zo, maar eerlijk gezegd lijkt het niet altijd zo. Wat wel is, is dat ons leven, sinds Lenka geboren is, een aaneenschakeling van eerste keren geworden is.

De eerste keer dat we haar mochten vasthouden, de eerste keer dat we een flesje gaven, de eerste keer dat we dat ‘s nachts mochten doen en natuurlijk de eerste kakapamper verversen, al heeft dat bij mij veel langer geduurd dan bij mij vrouw. Maar dat zijn details.

Maar er zijn ook zoveel leukere eerste keren. De eerste keer dan Lenka naar ons lachte bijvoorbeeld. Het gevoel dat dat door je heen gaat is met niets te vergelijken. Of de eerste keer dat Lenka hoofdje ophief terwijl ze op haar buik ligt. Van de ene dag op de andere kon ze dat. De ene dag lag ze nog plat op haar kussen, de volgende dag stak ze haar hoofdje fier in de lucht. En wij natuurlijk eens zo fier als zij.

En het mooie is, er staan ons nog zoveel eerste keren te wachten. Haar eerste woordje, haar eerste stapjes, … en nog zoveel meer. Ik had nooit gedacht dat ik daar zo lyrisch over zou zijn, maar één ding is zeker. De geboorte van een eerste kind verandert je wel degelijk als mens. En daar ben ik heel erg blij om.

Zoals ik een tijdje geleden al schreef, ben ik sinds kort terug aan het lopen. Waarom nu lopen en niet opnieuw fietsen hoor ik jullie denken. Die reden is eigenlijk heel eenvoudig, tijdsgebrek. Als je twee of drie keer per week een uurtje gaat lopen heb je al een deftige training gedaan. Als je daarentegen 3 keer een uurtje fiets heb je eigenlijk gewoon 3 keer opgewarmd en amper getraind. Vandaar dus lopen. Dat paste nog net in mijn schema, zonder dat mijn vrouw gaat klagen.

Maar ik heb dus wel graag een uitdaging als ik iets doe. Dat maakt het allemaal een beetje leuker. Zo dus ook bij het lopen. Vandaar dat ik mij in Endomondo de 1000 km challenge heb aangemaakt. Het doel van de challenge is vrij duidelijk lijkt me. 1000 km lopen in 2012. Gemiddeld is dat net iets minder dan 20 km per week, dus helemaal onhaalbaar is dat niet. Echt spectaculair ook niet waarschijnlijk, maar voor mij zal het al een hele prestatie zijn moest ik het effectief halen.

Gelukkig ben ik het jaar al goed begonnen door de eerste 7 km van het jaar al meteen op de eerste dag te lopen.