Gisteren werden op de avondschool de foto’s van het tweede thema besproken: beweging.
Naar wat ik gehoord heb denk ik dat mijn foto’s voor dit thema er wel mogen zijn en zo mogen ingediend worden voor het eindwerk. Maar oordeel vooral zelf.
Never a dull moment with Wim is vast en zeker wat er door mijn vrouw haar hoofd schoot donderdag avond. Ondertussen zijn we lang genoeg samen voor haar om te weten dat als ik met een lumineus idee op de proppen kom er altijd kans op spektakel is. Vandaag was geen uitzondering daarop.
Voor de avondschool fotografie moeten we voor het thema portret een zelfportret maken. Ik zou het mezelf makkelijk kunnen maken en een standaard zelfportretje maken, maar dat is niet mij stijl. Ik ga graag voor het speciale. Een foto dier eruit springt. In dit geval zelfs letterlijk.
Net vandaag las ik op Digital Photography School over de nieuwe opdracht voor het forum: jump. Uiterst simpel, maak een foto van jezelf terwijl je springt. De foto die het artikel illustreerde sprak mij zo aan dat ik het zelf ook wou proberen. Hoe moeilijk kan het nu zijn om op het juiste moment te springen? Best moeilijk bleek dus.
Bij mij eerste (test)poging is het duidelijk dat ik te laat spring en niet genoeg hoogte haal. Maar het was zeker geen slechte foto. Poging twee zou beter moeten gaan. En van mijn vrouw moest ik erop letten dat ik geen rare snuit meer trok.
Net voor ik een tweede keer sprong mompelde ik nog iets over de stevigheid van het bed en slechts een fractie van een seconde later gaven mijn woorden blijk van enige profetische waarde. Wat iedereen van ver had kunnen zien aankomen, gebeurde. Het bed bezweek onder mijn gewicht. De plank aan de linkerzijde van het bed kon de impact niet aan en scheurde over de lengte door waardoor het bed inzakte.
Het zal u niet verbazen dat mijn vrouw niet bijzonder gecharmeerd was met mijn actie, maar gelukkig voor mij nam ze het nog vrij sportief op. Tot nu toe heb ik nog geen signalen opgevangen dat ik de komende weken in de zetel zal moeten slapen. Het helpt natuurlijk wel dat we nog een soort bed op reserve hadden waardoor we niet gedwongen worden om op de grond te slapen. Een derde poging voor mijn zelfportret mocht ik evenwel niet meer ondernemen. Iets zegt me dat het best is om er nog een paar dagen mee te wachten alvorens ik het opnieuw probeer.
Een paar foto’s waar ik wat goede commentaren op heb gekregen en een paar mensen die zeggen dat ze fan zijn van mijn foto’s of vinden dat ik er een oog voor heb, meer heb ik niet nodig om mijn eigen fotoblog te beginnen.
En om het dan nog eens te doen op de url van mijn naam is een zeer groot ego nodig.
Enkel foto’s en geen tekst, dat is de voornaamste reden waarom ik een aparte blog opgezet heb. Wimblog blijft dan mijn (sterke) verhalen blog en de foto’s krijgen de aandacht die ze (volgens mij) verdienen op een aparte blog. Zonder gezever er rond.
Dus gauw allen daarheen en abonneer u op de feed. Ook uw input is meer dan welkom. Zeker opbouwende kritiek kan ik als beginnende amateurfotograaf gebruiken om bij te leren en betere foto’s te maken.
Sinds ik mijn EOS 7D gekocht heb, lag mijn EOS 400D onaangeroerd op mijn bureau stof te vergaren. Hoewel ik hem in eerste instantie als backup toestel dacht te gebruiken is hij niet meer in mijn rugzak geraakt. Zo vormde het idee zich om hem te verkopen en het opgebracht geld te investeren in ander fotomateriaal en dan kom je al snel bij eBay uit.
Via eBay verkopen blijft toch altijd een beetje gokken. Je hebt 7 dagen om je object te verkopen en natuurlijk wil je er zoveel mogelijk geld voor krijgen. De vraag is dan altijd wat is mijn openingsbedrag? Je wilt niet dat het te hoog ligt om eventueel potentiele kopers te ontmoedigen maar het mag natuurlijk ook niet te laag liggen zodat je achteraf niet met een wrang gevoel blijft zitten omdat de veiling werd afgesloten met een bedrag dat lager lag dan je hoopte.
Ideaal heb je een paar bieders nodig die geïnteresseerd zijn in je object en tegen elkaar opbieden waardoor de prijs naar het einde toe flink wordt opgedreven – zo heb ik bijvoorbeeld ooit een fietsendrager uit Dunaldi verkocht met 20 euro winst. Aan het aantal volgers van je veiling kan je meestal toch een beeld vormen van hoe de veiling gaat verlopen. Veel volgers resulteert natuurlijk niet altijd in veel biedingen, maar het wilt soms al eens helpen.
Op dit moment is er – met nog een dikke twee dagen te gaan – nog maar 1 bod uitgebracht, maar er zijn wel 19 volgers. De kans dat de prijs omhoog gaat schieten zit er dus nog steeds in. Hoop doet de zotten in vreugde leven en al.
Gisteren kreeg ik echter volgende vraag van een potentiele koper.
bonjour, je vous fais une proposition en achat direct pour 280 euros, si j’obtiens votre réponse avant 15 h, j’ai la possibilité de vous payer aujourd’hui même en main propre si .Si cela vous conviens, communiquez moi votre adresse et je passerai cet après midi.
Hallo, ik ben een directe aankoop voorstel voor 280 euro te maken, als ik uw reactie te krijgen voor 15 uur, betaal ik u vandaag in persoon wel. Als u akkoord gaat, bel me uw adres Ik zal vanmiddag.
Thierry
Kijk, daar doe ik dus niet aan mee. Ten eerste ontmoedigt eBay zulke zaken eb ik zelfs dat het expliciet verboden is. Maar dat is niet de reden dat ik op zulke vragen niet in ga. Die mens denkt waarschijnlijk zelf dat de veiling wel eens hoger zou kunnen eindigen dan zijn 280 euro. Anders zou hij wel gewoon bieden en hopen op een lager eindbedrag. Hij hoopte waarschijnlijk dat ik voor de zekerheid zou kiezen en zou toehappen op zijn bod van 280 euro. Maar ik ben ook van mening dat ik er wel eens meer voor zou kunnen krijgen. Al blijft dat natuurlijk een gok. Het kan goed zijn dat ik met minder genoegen moet nemen.
Heb ik juist gehandeld denkt u? Aanvaard u wel eens zo’n ‘direct kopen’ bod of doet u het misschien zelf? En zo ja, met welke reden?
Schitterende reclame van Audi en meteen ook de reden waarom ik voor Audi kies.
Of hoe een hond de indruk kan opwekken dat alle zorgen van de wereld op haar schouders rusten. Of het moest zijn dat ze niet graag gefotografeerd wordt.
Naar aanleiding van dit had ik een mailtje gestuurd naar het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding om meer uitleg of dit zomaar kon.
Woensdag kreeg ik – geheel tegen mijn verwachtingen in – een mailtje terug
Beste meneer Van den Eynde,
We hebben uw melding via onze website goed ontvangen. Aangezien het hier specifiek gaat om een toepassing van de taalwetgeving, verwijs ik u door naar de bevoegde instanties, bij wie u klacht kan neerleggen (het is een tweetalige dienst):
COMMISSION PERMANENTE DE CONTRÔLE LINGUISTIQUE - BESTENDIGE TAALCOMMISSIE
Adres : 4, rue Montagne du Parc – 1000 BrusselTel : 02 518 23 50 – 02 518 23 51 – 02 518 23 52
Fax : 02 518 26 20
Openingsuren : 8h – 18h
- Secretariaat: Mme xxx (NL)
- E-mail : xxx
- Tél : xx/xxx.xx.xx
Ik hoop dat deze informatie u verder helpt.
Een duidelijk antwoord dus. En ook wel best grappig dat ze erbij schrijft dat het over een tweetalige dienst gaat, wat mij nogal evident leek in dit geval.
Mijn volgende stap is dus straks even telefoneren en horen wat mijn mogelijkheden zijn. De boete is ondertussen betaald en ik weet ook wel dat ik er niet veel bij kan winnen, maar het gaat mij om het principe.
Toen in december de eerste sneeuwvlokken vielen was ik blij als een kind, want ik heb dat graag, sneeuw. Niet om op een plank of twee laten van een berg naar beneden te scheuren, maar wel om in te wandelen of gewoon naar te kijken. Wat is er nu mooier dan moeder natuur bedekt onder een wit laagje badend in zonlicht onder een blauwe hemel met hier en daar een zacht wolkje.
Verschillende keren ben ik er op uitgetrokken, gewapend met mijn fototoestel, om te kunnen genieten van al die pracht die de winter ons kan bieden. Warm aangekleed door centimeters verse sneeuw stappen om daarna moe maar voldaan opnieuw op temperatuur te komen in aangenaam gezelschap. Dat is voor mij het ultieme wintergevoel.
Zelfs de bijhorende verkeersellende heb ik er met plezier bijgenomen. Ik heb dan ook maar slechts één enkele keer in de file gestaan. Een kleine prijs die ik graag betaal. Maar ondertussen is het wel genoeg geweest. We zijn al halfweg februari en opnieuw ligt er sneeuw. We hebben zelfs de koudste januari in 25 jaar achter de rug? Moet de aarde trouwens niet opwarmen volgens allerhande specialisten? Waar blijft het ons beloofde Middellandszeeklimaat? Sneeuw blijft mooi, maar zoals alles graag met mate.
De reden van mijn plotse afkeer van sneeuw hoor ik u vragen? Toen ik gisteren eens mijn trainingslogboek van dit jaar vergeleek met dezelfde periode van vorig jaar werd ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. 110 km minder gereden tot nu toe. En de oorzaak moet niet ver gezocht worden. Slechts 4 ritten heb ik dit jaar op de weg gereden. Twee weekends op 7 weken. Een mens zou voor minder verlangen naar de lente.
Met nog ongeveer 6 weken te gaan voor de Ronde van Vlaanderen begint het nu toch een beetje spannend te worden. Ok, ik heb altijd nog een plan b waarbij ik de kleine toer van 160 km rij, maar dat zou wel een beetje falen zijn. Langs de andere kant, 260 km rijden zonder de goede basisconditie zou misschien de rest van mijn seizoen kunnen hypothekeren. Afwachten dus en hopen op beter weer zodat ik de kilometers tijdens het weekend kan opdrijven.
Maar een ding is zeker! Volgend jaar ga ik mijn seizoen voorbereiden op Mallorca of Spanje, net zoals de grote jongens. Nu alleen nog een sponsor vinden.
Eind oktober telefoneerde mijn vrouw met de fijne mededeling dat er een Pro Justitia voor mij was toegekomen. Niet zomaar een Pro Justitia, maar eentje van de Militaire Politie deze keer. Shit, dacht ik, hebben ze gezien dat ik mijn tank dubbel geparkeerd had naast het schietterrein. Of misschien had ik het Belgische vlaggetje wel in de verkeerde richting gehangen waardoor het op een Duitse vlag lijkt en hebben ze mij aanzien als de vijand. Maar niet van dat alles. De werkelijkheid was een stuk minder spectaculairder.
De Pro Justitia telde welgeteld 7 bladzijden waarvan de eerste 5 enkel in de taal van Voltaire waren opgesteld. Bovenaan de eerste 2 pagina’s stond in drukletters INFRACTION GRAVE te lezen, wat volgens mij duidt op een zware overtreding.
De vaststelling op zich was ook volledig in het Frans opgesteld en ging volgens mij over het feit dat ik de opgestoken arm van een agent van de Militaire Politie genegeerd had. Al kan ik mij vergissen, want het het was dus in het Frans. Maar het zou goed kunnen. Ik had inderdaad gezien dat die mens met gestrekte arm het straat wou opgaan om iemand die blijkbaar meer is dan de modale werkmens voorrang te geven om de wetstraat op te rijden. Maar omdat hij nog lang niet in het midden van het straat was reed ik door. En dat mag dus niet.
’s Anderendaags vertrok er een mailtje naar de advocaat om te vragen of a) de Militaire Politie mij – als burger – mag beboeten en b) of dit wettig is dat het enkel in het Frans gebeurt. Een paar mails later blijkt dat beide zaken mogen en wordt mij aangeraden om toch maar te betalen.
Ondertussen had ik ook reeds naar de mensen van de MP getelefoneerd en vriendelijk uitgelegd dat ik de Franse taal niet erg machtig ben en of het mogelijk zou zijn om een Nederlandstalig afschrift te krijgen van mijn overtreding. De MP geloofde mij niet wat het Frans betrof en beschuldigde mij ervan dat ik het principieel wou spelen, maar ze gingen een Nederlandstalige versie opsturen.
Weken gingen voorbij totdat ik opeens een verzoek toch betaling kreeg van 160 euro. Ook dit document was – u raadt het al – enkel in het Frans opgesteld. Een Nederlandstalige versie van het verslag van mijn overtreding had ik nog steeds niet gezien.
Eerst dacht ik nog om niet te betalen en te kijken wat er zou gebeuren, maar Uiteindelijk besloot ik gisteren om toch maar eens te telefoneren naar het parket met de vraag voor meer uitleg en waar mijn Nederlandstalige brief eigenlijk blijft.
Na ongeveer een kwartier gewacht te hebben vertelt de – overigens zeer sympathieke en behulpzame – dame mij dat er geen Nederlandstalige brieven gestuurd worden. Ik moet het maar doen met de Franse versie. Wat mijn verdere opties dan zijn? Ofwel de boete gewoon betalen ofwel mijn bezwaren schrifelijk overmaken aan het parket.
Nu rijst natuurlijk de vraag of dit zomaar kan. Blijkbaar wel natuurlijk, maar wat met mensen die echt geen Frans kunnen. Hoe dienen zij zich te verantwoorden/verdedigen als ze geeneens weten wat ze verkeerd gedaan hebben en geen vertaling kunnen krijgen? Zou het ook in de andere richting werken? Zou iemand uit Wallonië die in Brussel beboet wordt en een verslag krijgt in het Nederlands dit ook niet in het Frans kunnen krijgen? Eerlijk gezegd vind ik het allemaal een beetje raar zo.
Recent Comments