Ik heb weer een paar truitjes bij in mijn verzameling. De afgelopen week zijn de volgende stuks toegekomen via de post:
Nu gaat het waarschijnlijk even duren voor ik er nog een paar bijkoop omdat ik ook een beetje op de centjes moet letten he.
Afgelopen vrijdag was het de laatste dag van mijn stage op de VRT. Om mijn afscheid te vieren had onze helpdesk co?rdinator iedereen uitgenodigd om een pint te gaan pakken in de Phenix (een caf? in de buurt van de VRT). Hierdoor moest ik mijn laatste dag een uur langer werken, maar dat vond ik absoluut niet erg.
Het was een gezellige boel en tijdens het gesprek vroeg mijn baas mij wanneer ik gedaan had met studeren. ‘In juni’ zei ik. ‘Wanneer precies in juni’ vroeg hij. Ik antwoorde dat ik mijn laatste examen had op 17 juni. Waarop mijn baas vroeg of ik dan in principe op 18 juni op de VRT kan beginnen. Uiteraard heb ik ja gezegd, hoewel veel afhangt van hoe de sollicitatie verloopt die ik vorige woensdag ben gaan doen.
Rond half acht besloten we om naar huis te gaan en wandelde ik naar de wagen. Omdat mijn auto naar de controle moest die dag was ik met de auto van mijn vriendin gaan werken. Ik stap in de wagen, steek de sleutel in het contact en wil de motor starten, maar deze geeft geen teken van leven. Ik probeer het nog eens maar nog steeds niet. Opeens valt mijn oog op de schakelaar van de lichten en ik zie dat deze nog aan staat. Platte batterij dus!!!
Ik loop terug naar het caf? maar ik vind niet direct iemand van onze groep. Opeens zie ik Geert nog net voor hij zijn wagen instapt en ik vraag of hij toevallig startkabels bij zich heeft, maar die had hij niet bij. Dus beld Geert maar naar mijn baas maar die heeft er ook geen bij. Dan maar duwen. Een geluk bij een ongeluk was dat de wagen in een straat geparkeerd stond die een beetje bergaf liep waardoor het wel makkelijker zou gaan. Maar wat blijkt: de auto wil niet starten en daar sta ik dan.
Toevallig wonen er twee klanten van de discotheek waar ik werk relatief dicht in de buurt dus bel ik die op en ze zijn zo vriendelijk om even langs te komen met een startkabel. Wanneer ze toekomen hang ik meteen de startkabel aan de batterij maar nog steeds wil de auto niet starten. Ik word er ondertussen wanhopig van. Na nog een aantal keer geprobeerd te hebben besluit ik het maar op te geven en de wagen te laten staan. De twee meisjes van de startkabels zijn ook nog eens zo vriendelijk van mij een lift naar huis te geven.
Thuis aangekomen was de vriendin in alle staten. Ze was tamelijk boos omdat ik de wagen had laten staan en ze ging met haar vader onmiddellijk naar daar met een reservebatterij om de wagen te gaan halen. Later bleek dat de wagen van de eerste keer startte toen ze de startkabels eraan hingen. Dit kwam uiteindelijk doordat de radio er niet meer opstond – ik had die eraf gehaald toen ik naar huis ging – en toen ik probeerde was de radio nog aangesloten en zal dan waarschijnlijk stroom hebben genomen waardoor de wagen niet wou starten.
Zo zie je maar weer dat je in tijden van nood je vrienden kent. Zowel mijn collega’s zijn bedankt om helpen te duwen en te blijven wachten bij mij en de twee meisje zijn heel erg bedankt om te komen met de startkabels en mij daarna naar huis te doen. Het heeft me wel een fles Baileys gekost, maar dat hebben ze meer dan verdiend.
Zaterdag was weer eens een productieve dag in het appartement. Het was lang geleden dat ik er nog eens gewerkt had doordat ik de laatste tijd vaak moest werken in het weekend, maar nu was er nog eens wat tijd voor.
We waren van plan om het trapgat af te maken met gyproc en aangezien dit een moeilijk stuk was zijn we er maar vroeg aan begonnen. En dat was nodig ook want we hebben de hele dag nodig gehad om het af te werken, maar we zijn er dan toch in geslaag.
Dit was ongeveer het moeilijkste stuk van het hele appartement om te doen omdat er veel inspringingen waren en schuine kanten enzo, waardoor het moeilijk was om de gyrpoc juist te snijden. Ik ben blij dat dit stuk achter de rug is want dat geeft veel moed voor de rest.
Ik heb er natuurlijk foto’s van genomen, maar ze staan nog niet online. Zodra ze online staat zal ik ze posten.
Een tijdje geleden stond er in de P Magazine een oproep waarin ze moderators zochten voor hun toekomstig forum. De kandidaten moesten natuurlijk ervaring hebben met internetfora en informatica in het algemeen. Het gaat natuurlijk om vrijwilligerswerk, maar er hingen ook wat privileges aan vast.
Vermits ik een trouwe P-lezer ben en toch ook wel mijn weg ken op het internet en ervaring heb met fora en ook wel omdat het mij aansprak heb ik meteen mijn kandidatuur gestuurd.
Enige tijd later kreeg ik een mailtje terug waarin ik uitgenodigd werd om mezelf in levende lijve te gaan voorstellen op de redactie van P Magazine.
Afgelopen donderdag mocht ik gaan om half 5. Omdat de redactie van P Magazine in Antwerpen ligt en er zoals bekend werken zijn aan de ring rond deze stad ging ik goed op tijd vertrekken. Ik had op mijn stage gevraagd of ik iets vroeger mocht vertrekken en voor hun was dat ok.
Ik vertrok dus om 3 uur in Brussel en dankzij de vriendelijk mevrouw die in mijn GPS zit bereikte ik mijn bestemming na iets meer dan een uurtje. Ik verschoot er mij wel van als ik de ring rond Antwerpen zag. Dat was de eerste keer dat ik er kwam sinds de werken en eigenlijk is het gewoon één grote bouwwerf met daartussen in een paar rijbanen.
Het gesprek zelf met iemand van de redactie verliep vlot en bestond uit een zestal vragen. De bedoeling van het gesprek was na te gaan wat mijn ervaring was met internetfora, hoe ik zou handelen als moderator en of ik wel genoeg vrije tijd had om het te doen. Vermits mijn pc altijd aanstaat als ik thuis ben en ik er dan ook nog meestal achter zit, is dat geen enkel probleem voor mij.
Het gesprek zelf was tamelijk kort en na een kwartietje was ik alweer op weg naar huis.
Gisteren dan kreeg ik een mailtje van P Magazine om te zeggen dat ik gelesecteerd ben als moderator. En ik werd vriendelijk uitgenodigd om eind deze week nog eens langs te gaan om mijn collega-moderators te ontmoeten en een paar dingen te bespreken.
Wordt zeker en vast vervolgd.
Ik heb al vaak gezegd dat ik een boek kan schrijven van de dingen die ik meemaak aan de discotheek waar ik soms werk en nu ga ik de daad bij het woord voeren. Alleen zal het geen boek zijn, maar wel hier op mijn blog.
Vrijdagnacht was het weer eens zover. Op een gegeven moment – zo rond half vijf – komt er een klant uit de zaal de inkomhal binnen en stampt daarbij de klapdeuren die de zaal van de hal scheiden tamelijk hard open. Ik sta aan de buitendeur en ik wijs hem erop dat er andere manieren zijn om de deur open te doen.
Hij reageerd hier op door te zeggen dat hij de deur toch wel open doet zoals hij wilt en dat ik daar niets aan te zeggen heb.
Ik vertel hem vriendelijk dat commentaar niet gewenst is, waardoor hij schuttingstaal gebruikt en naar zijn auto verdwijnt en op de motorkap gaat zitten met zijn gsm in zijn handen. Tot daar niets erg. Iets later komt een andere klant boven en vraagt waar die persoon was die juist buiten gekomen was want die was nogal tamelijk hardhandig in het buitengaan.
Dat was voor ons het moment waarop we beslisten om die andere klant buiten te houden.
Even later wil die klant terug binnenkomen, maar wij weigeren hem cordaat de toegang. Natuurlijk wil hij naar binnen want hij heeft niets gedaan – niemand heeft ooit iets gedaan als wij hem de toegang weigeren – en vertelt dat zijn vriendin nog binnenzit en dat die hem naar huis moet voeren. Wij zeggen dat zij wel zal komen als ze merkt dat hij niet meer binnen zit, maar het helpt allemaal niet veel want hij wil perse binnen gaan.
Als hij merkt dat we niet toegeven begint hij te dreigen en zegt dat we maar beter kunnen oppassen want dat we het ons nog gaan beklagen. In het gesprek dat daarna volgt komen we ondermeer te weten dat hij vroeger ook portier geweest was – zo zag hij eruit… not -, para geweest was en nu zelfstandige in de bouw is. Wij stellen volgens hem niets voor en ik ben maar ne paraplu (woordspeling op het feit dat hij para was en ik paraplu).
Na een kwartiertje ongeveer komt er een politiecombi de parking opgereden en nadat ze gestopt zijn ga ik kijken waarvoor ze komen. Blijkbaar had die geweigerde klant gebeld om klacht in te dienen dat hij niet binnen mocht.
Geen probleem natuurlijk want wij hebben niets verkeerd gedaan en de politie weet dat ook natuurlijk. Na het verstrekken van mij gegevens gaan de agenten zicht bezig houden met de klant. Na een tijdje zegt een van de agenten tegen mij dat ze hem waarschijnlijk gaan meenemen naar de bureau.
Uiteidelijk blijkt dat de agenten het toch niet zo zien zitten om hem mee te nemen want de persoon ziet er volgens hen iemand uit die weet hoe hij moet vechten en blijkbaar hebben ze geen zin in een confrontatie..
Uiteindelijk blijven de agenten wachten tot de klant opgehaald wordt door een kennis die hem veilig mee naar huis neemt.
Dit verhaal typeert het respect dat wij hebben van sommige klantne. Namelijk totaal geen respect. Vroeger was dat allemaal zo niet naar het schijnt, maar tegenwoordig blijkbaar wel. Natuurlijk heeft die klant zich onsterfelijk belachelijk gemaakt door naar de politie te bellen en heeft hij er ook een beetje voor gezorgd dat hij nooit nog naar binnen mag.
Normaal gezien doe ik zoiets niet, maar er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen.
Een kameraad van mij zijn schoonbroer doet mee aan een muziekwedstrijd op Minifest. Wat is Minifest nu in godsnaam weeral hoor ik je al denken. Wel dat zal ik je even zeggen:
Minifest is een kleinschalig gezellig festivalletje waarop aankomend talent gecombineerd wordt met ‘jaren’ ervaring. Deze bands worden onderling gemixed zodat er gegarandeerd wat publiek zal rondhangen en het voor de jonge bands een waardevolle ervaring is.
Bovendien doet de organisatie zijn uiterste best om dit alles zo goedkoop mogelijk te houden. Zo was vorig jaar de inkom gratis en de consumpties aan 1 euro. Momenteel wordt er nog volop gewerkt aan het financi?le plaatje voor Minifest 2005, maar ??n ding is zeker : het publiek krijgt waar voor z’n geld!!!
Voila, nu je dat weet ga ik ook de reden van deze post geven. Ik zou jullie willen vragen om massaal te stemmen voor Underflow. Gewoon omdat zij de beste zijn natuurlijk. Ga naar de website, klik op ‘Minirally your vote’ of volg gewoon deze link en geef je stem aan Underflow. Eeuwige dankbaarheid zal uw beloning zijn.
En dit is dus de laatste keer dat ik zo’n oproep doe. Alvast bedankt om te stemmen mannen (en vrouwen)
Voor het vak internetprogrammatie moeten we tegen het einde van het jaar een dynamische website maken die databasedriven is. Dit moet gebeuren in JSF/JSP. Op zich geen probleem maar je moet natuurlijk wel een onderwerp vinden waarover je een website kan maken. Oorspronkelijk had ik gedacht aan een datingsite genaamd soulmates. Door het vele werk op de stageplaats, werken in het appartement en in het weekend en ook nog wat aandacht geven aan de vriendin ben ik er nog niet aan kunnen beginnen.
De website moet echter af zijn op 17 juni en ik moet er dus dringend aan beginnen. De datingsite ga ik niet afkrijgen denk ik, maar ik heb ook geen idee wat ik dan wel zou kunnen doen. Dus hierbij mijn oproep aan jullie: Wie weet er een goed onderwerp voor een dynamische website. Zet het maar in de commentaar of mail het maar naar mij via het contactformulier.
Het is niet zo dat ik zelf niet wil zoeken, ik ben ook volop aan het brainstormen, maar twee mensen weten meer dan ??ntje en veel mensen weten zeker nog meer. Dus iedereen die dit topic leest (zoveel zullen het er waarschijnlijk ook niet zijn) smijt uw idee?n in de groep en help mij.
Alvast bedankt.
Vandaag stond op vrtnieuws.net te lezen dat Belgacom de uitzendrechten heeft verkregen voor de Belgische voetbalcompetitie
De Profliga heeft de uitzendrechten voor het Belgische voetbal
toegekend aan Belgacom. De Raad voor de Mededinging moet het contract
tussen de Profliga en Belgacom wel nog goedkeuren. Als alles goed gaat,
zal de VRT na elf seizoenen opnieuw de Belgische voetbalcompetitie
kunnen uitzenden.
Ik vind dit persoonlijk een zeer goede zaak. Ten eerste gaat er nu terug voetbal te zien zijn op de VRT en zijn we eindelijk verlost van de verschirkkelijk slechte commentaren van de VTM sportjournalisten. En ten tweede gaat er waarschijnlijk de mogelijkheid zijn tot pay-per-view via het internet wat mij ook wel een leuk initiatief lijkt.
Als je tegenwoordig live Belgisch voetbal wou zien, moest je een abonnement nemen op Canal+ waarmee je toch niets anders deed want wie wil er nu bijvoorbeeld de moeite doen om om half 3 ‘s nachts een film op te nemen als je hem kan gaan huren op DVD en kijken wanneer je wilt. Nu met het pay-per-view systeem (als het er natuurlijk effectief komt) betaal je enkel voor de match die je wilt zien en dus geen veel te duur abonnement.
Volgens mij gaat er dankzij Belgacom een hele andere wereld opengaan voor de voetballiefhebbers. Laten we hopen dat het een mooie wereld zal zijn.
Het gebeurt niet zo veel dat ik zomaar doelloos achter de tv zit en wat zap (eigenlijk kijk ik zelden gewoon tv), maar vanavond was het nog eens zo een avond. En dat beklaagde ik mij eigenlijk ook onmiddellijk. Het niveau is tegenwoordig blijkbaar erg bedroevend (en dat ligt niet enkel aan de makers van programma’s).
Eerst kwam ik tijdens het zappen terecht op het 7 uur journaal van VTM. De reportage die juist bezig was ging over Na?ma Amzil en het feit dat er een verdachte was aangehouden in verband met de driegbrieven naar de zaakvoerder van het delicatessenbedrijf Remmery. In het filmpje lieten ze een huilende Na?ma zien die troost zocht bij een vrouwelijke collega die het woord voerde. En dit nadat Stef Wauters gisteren nog in Humo zei “We zijn heel zorgvuldig geworden: elke overdrijving vliegt eruit”. Ik vond het om eerlijk te zijn toch een beetje goedkoop om deze beelden te laten zien. Was dit echt nodig bij dit item. Moeten ze bij VTM nu echt altijd zulke beelden gebruiken die op het sentiment van de mensen spelen.
Maar ik wou VTM nog het voordeel van de twijfel gunnen en ik wachtte
het 8 uur journaal op Canvas af. Al zappend tussen Man bij hond en het
journaal kreeg ik plots ook daar het item over Remmery en Co te zien.
En wat ik verwachtte gebeurde ook. Geen beelden van een wenende vrouw,
maar wel eentje die moedig haar uitleg deed en niet een collega voor
haar liet spreken. Deze reportage had een hele andere ondertoon dan de
reportage op VTM terwijl ze eingelijk toch over hetzelfde gingen.
Maar
ook de VRT blijft niet van mijn kritiek bespaard (of toch de personages
die ze aan bod brachten in Man bij hond). Eerst konden we binnen kijken
bij een gezien waarvan de vrouw werken was, en ??n van de drie kinderen
(Clyde – tweelingsbroer van Bonny!!!) samen met de papa thuis was. De
tweede zoon – Sylvester (naar Stallone) – was ook uithuizig. Bij het
aanschouwen van de rommel die her en der verspreid lag in het huis en
in de tuin merkte de reportagemaaktster op dat er precies hard gewerkt
werd in het huis.
Niet zonder trots zei de man dat dat inderdaad zo
was. Ze waren sinds ’92 bezig met de verbouwing van hun huis en ze
waren nu in de fase van de afwerking. Ik ben zelf ook aan het verbouwen
en ik weet wat voor rommel en ongemak het met zich meebrengt, maar waar
wij bezig zijn is het tien maal netter en opgeruimder als wat we daar
te zien kregen. Het is ondertussen trouwens al 2005 (13 jaar verder) en
het huis van deze familie was nog steeds niet af. Ik ben er niet de
persoon naar om mensen te veroordelen, maar komaan zeg. Dat had toch al
lang af moeten zijn.
Het volgende item was ‘Wordt gevolgd’
waarin we de schepen van Ertvelde zagen op de golfbaan en daarna in het
stadhuis waarin ze een huwelijk inzegende met de profetische woorden
“you may kiss the bride”. En ze vond zichzelf nog grappig ook nog.
Daarna volgde nog een verplicht praatje met het pas getrouwde paar
waaruit moest blijken dat ze echt wel ge?nteresseerd was hoe ze elkaar
hadden leren kennen, maar dat kon je er toch niet uit opmaken.
En
als afsluiter van het programma volgde ‘De korste quiz’ met een
fantastische kandidaat. Ik ga ervan uit dat iedereen bekend is het met
pricipe van deze quiz. De eerste vraag van de quizmaster was: “Welke
stoet trekt om de 3 jaar door Ieper”. Zo een gemakkelijke vraag dacht
ik, dat weet toch iedereen. (Het antwoord is trouwens de kattenstoet).
Toch bleek kandidaat 2 dit niet te weten. Kandidaat 1 en 3 wisten het
wel.
De tweede vraag was iets moeilijker en ging als volgt: “In
welke sport was Stephen Hendry verschillende keren wereldkampioen?”
Niet heel erg moeilijk, maar niet iedereen weet dat het juiste antwoord
snooker is. Kandidaat 2 wist het ook dit maal niet.
Maar de derde
vraag (en vooral de antwoorden) sloeg echt alles. De vraag luidde: “Hoe
noemt men een gecastreerde stier?” “Wat een slechte vraag” dacht ik bij
mezelf. Dat weet toch het kleinste kind. Tot ik de antwoorden van de
kandidaten zag. Kandidaat 1 wist het (ze mag terecht fier zijn hierop),
kandidaat 2 wist het natuurlijk niet (daar stond ik al niet meer stom
van), maar kandidaat 3 spande echt de kroon door “Ruin” te antwoorden.
Ik moest even met mijn ogen knipperen om er zeker van te zijn dat ze
mij niet bedrogen. Dat niet iedereen weet dat een ruin
een gecastreerd paard is tot daar aan toe, maar dat je niet weet dat
een gecastreerde stier een os is, dat vind ik eigenlijk heel erg.
Na
het aanschouwen van zoveel kennis en wijsheid heb ik maar besloten om
de tv af te zetten en mij achter mijn pc te zetten en mijn ergernis van
mij af te schrijven. En ik moet toegeven, het doet deugd…
Vandaag ben ik vroeger gestopt op mijn stage omdat ik nog naar het postkantoor moest gaan. Tegen alle verwachingen in kreeg ik het pakje dat daar op mij lag te wachten zonder problemen mee en even laten was ik de troste eigenaar van een voetbaltruitje van Engeland gesigneerd door Joe Cole – speler bij de Engelse nationale ploeg en Chelsea. Het is het nieuwe away shirt van Engeland. Het is bijna hetzelfde als het home shirt (buiten de kleur natuurlijk) maar er zit toch een klein verschil in. In dit shirt is het namelijk zo dat er geen verschil is tussen de linker- en de rechterkant.
In het midden staat de handtekening van Joe Cole (niet echt duidelijk te zien op deze foto). Ook bij dit truitje was een C.O.A (Certificate of Authenticity) wat de echtheid van de handtekening moet bewijzen. Dit is nu het 20e truitje in mijn verzameling en iets zegt me dat het niet het laatste gaat zijn (is ook logisch want ik heb er gisteren nog eentje gekocht via ebay).
Recent Comments