Wimblog

Dit is dus ons baddeke waar we uiteraard heel erg trots op zijn. De foto is aanklikbaar, dus je kan hem ook in het groot zien *stoef stoef*

Maandag 9 januari 2006 om 10 uur ga ik mijn Siebel Certification examen afleggen om zo Siebel Certified Consultant te worden. Dat certificaat is toch tamelijk belangrijk voor mijn verdere carriere omdat het bewijst dat ik Siebel onder de knie heb en mij dus eventueel beter maakt dan anderen zonder certificaat (op papier althans).

Het examen is tamelijk moeilijk naar het schijnt. Het zijn 70 vragen die we in twee uur moeten oplossen en om te slagen moet je 70% halen. Mijn plan is om de hele maand december minstens 1 uur per dag te studeren en de week voor het examen, ga ik op de hoofdzetel van het bedrijf zitten om een week te studeren. Normaal gezien zou ik dan toch moeten kunnen slagen voor het examen.

Gisterenavond was het even een spannend moment. Ons bad – dat we een hele tijd geleden al gekocht hadden – stond nog altijd in de kelder/garage. Maar nu werd het tijd om dit naar boven te dragen. Hiervoor heb ik wel naar een kameraad moeten bellen om te komen helpen, want het bad is een hoekbad van 150 x 150 cm plus er hangt nog een motor aan van het whirlpool-gedeelte. Dus niet echt iets om alleen te dragen. We hadden ons goed voorbereid op deze actie. We hadden zelfs eerst een stuk karton uitgesneden met de hoogte en de lengte van het bad zodat we konden testen of we ermee gedraaid zouden raken.

Door de deuren geraken was geen probleem, maar op een bepaald stuk moesten we draaien in een smalle gang en dat zou een nipte worden. Eerst hebben we de poten onder het bad moeten uitdraaien en dan op zijn zijkant naar boven gedragen. Het binnendragen ging heel vlot en ook het binnengaan van van de nachthal/gang ging vlot. Toen kwam het stuk waarbij we moesten draaien en wonder boven wonden, we hadden zelfs nog wat plaatst over.

En nu staat het dus op zijn plaats te wachten tot de loodgieter het komt aansluiten. Foto’s zullen vanavond te bewonderen zijn. Dit bad is echt het pronkstuk van ons appartement voorlopig. We zijn er toch tamelijk fier op. Voor de rest gaat alles volgens planning.

Deze week worden de muren in de living klaargemaakt om te verven en wordt de laatste glasvezelbehang gezet in de keuken. De parket in de living wordt ook gelegd en als dan alles geverfd is moet enkel nog de wasbak en het fornuis geplaast worden in de keuken en de twee wc’s en het bad aangesloten worden en dan kunnen we in principe verhuisen. Ik hoop dat de living klaar geraakt deze week want ondanks de belofte dat het zeker 4 weken ging duren eer onze meubels geleverd gingen worden, komen ze die vrijdag al leveren – na twee weken dus – en dus moet alles klaar zijn om die te kunnen zetten.

Naar aanleiding van deze post op het blog van Pieter, ben ik gisteren bij Sunnymoon gaan proberen om de wireless router te installeren. Het bleek te gaan om een Linksys router die gebruik moest maken van Kotnet. Ik had zelf totaal geen ervaring met Kotnet, en dat was ook te merken omdat ik in het begin niet echt een idee had van welke instellingen ik moest kiezen. Voor degene die hetzelfde probleem hebben of ooit zullen hebben: je moet Automatic DHCP kiezen en dan kan je op het internet.

Maar daarmee waren we er nog niet. Het was – uiteraard – de bedoeling dat er ook draadloos gesurft kon worden, en ik moest spijtig genoeg toegeven dat ik daar niet in geslaagd ben (hiervoor voel ik me nog altijd ambetant). Het opzetten van het WiFi netwerk was geen probleem. De router broadcastte het SSID prachtig, de laptop vond het netwerk, de WPA beveiliing stond aan, na ingave van het paswoord connecteerde de laptop met het netwerk, maar dan gebeurde het. Allez, eigenlijk gebeurde het niet: de laptop kreeg geen IP-adres. Wat ik ook probeerde, hij bleef proberen om een IP-adres te krijgen maar dit lukte niet. Ook handmatig een IP-adres toekennen bleek geen oplossing te zijn. Hij kon zelfs niet pingen naar de router hoewel alles juist ingesteld was.

Rond een uur of elf heb ik het dan uiteindelijk maar opgegeven. Sunnymoon en haar vriend zijn zo vriendelijk geweest om mij toch nog mijn beloning te geven hoewel ik die eerst weigerde vermits hetgeen ik beloofd had niet gelukt was. Dus moest iemand die dit leest mij kunnen zeggen wat er mis gegaan is, gewoon doen. Dan kan ik mijn belofte alsnog nakomen en ervoor zorgen dat de mensen draadloos kunnen surfen.

Eergisteren kreeg ik een mail van mijn stagebegeleider van bij de VRT. Blijkbaar had hij die mail naar alle helpdeskmedewerkers gezonden + naar mij en nog iemand die er lang had gewerkt. De mail was een uitnodiging om – in het kader van teambuilding – te gaan eten met z’n allen en ook ik was dus uitgenodigd.
Het is wel fijn om te weten dat ze daar nog aan mij denken. Hierdoor kreeg ik echt het gevoel dat ik daar tijdens mijn stage toch wel goed werk heb afgeleverd en dat ze er tevreden waren over mij.

Het gaat in elk geval een fijn weerzien zijn denk ik. Ik rijd elke dag voorbij de VRT en soms denk ik dat ik daar toch een fijne tijd beleefd heb en dat het jammer is dat ik daar niet aan de slag kon. Volgende week dus eens met een gevoel van nostalgie door de gangen zwerven en misschien wel eens gaan dag zeggen tegen Pieter.

Iedereen kent wel het reclamespotje van de wakkere bakker waarbij men promotie maakt voor – hoe kan het ook anders – de bakker. In de reclame wordt gezegd dat de bakker al zijn energie in zijn brood steekt zodat hij geen tijd heeft voor iets anders.

Welnu, de realiteit is net iets anders. Vanmorgen had ik zin in versgebakken chocoladebroodjes die ik met smaak zou opeten aan mijn bureau. Ik zag mezelf al smakelijk zitten eten om mijn dag zo op een perfecte manier te beginnen, maar dankzij de niet-zo-wakkere bakker is het dus anders uitgedraaid. Op weg naar het werk ben ik een stuk of vijf ? zes bakkerijen voorbijgekomen en geen enkele was open hoewel het al 6u00 gepasseerd was. Het beeld dat men wil ophangen van een bakker die in het midden van de nacht opstaat en voor dag en dauw zijn winkel open heeft zodat hij zijn klanten van ‘s morgens vroeg al kan bedienen, heeft bij mij afgedaan.

Ik ga nu niet veralgemenen, er zullen wel degelijk bakkers zijn die van ‘s morgens heel vroeg open zijn, maar die zullen dan blijkbaar niet op mijn weg naar het werk liggen.

Normaal begin ik om 7u00 ‘s morgen te werken – ik moet samen met een collega support geven tussen 07u00 en 18u00 – en dan kan ik al om 15u00 vertrekken en heb ik nog een mooie dag voor mezelf. Echter afgelopen vrijdag en vandaag moest ik tot 18u00 blijven dus ben ik telkens om 10u00 begonnen, maar natuurlijk was er toen en vandaag extra werk ‘s avonds.
Eigenlijk was dat voor mijn collega’s maar een goede jongen als ik ben kon ik het niet over mijn hart krijgen om te vertrekken, dus heb ik twee maal voorgesteld om te blijven zodat mijn dag respectievelijk om acht uur en kwart voor negen gedaan was. Dit heeft natuurlijk twee grote voordelen. Het eerste is dat ik deze uren mag opnemen als recup en het tweede is dat het toch ook wel een goede indruk maakt dat ik (uit mezelf) langer blijf om anderen te helpen.

Toen mijn grootouders hoorden dat de vriendin en ik gingen samenwonen wouden ze ons graag helpen en hadden ze beloofd dat zij onze eetkamer gingen betalen en we kregen daarvoor een bedrag. Een jaar geleden al zijn we beginnen uit te kijken naar een eetplaats die compleet onze smaak was, en we hadden ze tamelijk snel gevonden.
Vermits de verhuisdatum snel dichterbij komt, was het tijd om ze te gaan bestellen en afgelopen donderdag zijn de vriendin en ik, samen met mijn grootvader naar de meubelwinkel geweest. Onze bestelling bestond uit: een tafel van 100 x 200 cm, twee boekenkasten, een dressoir, een vitrinekast, een salontafel en een bijzettafel. Dat alles kwam neer op een bedrag van xxx euro. Toen mijn grootvader het bedrag zag, zei hij dat we yyy kregen en vermits xxx < yyy, hebben we maar besloten om ineens nog 8 stoelen te bestellen voor aan de tafel waardoor we net iets meer hadden dan xxx.
Binnen vier weken wordt alles geleverd en de salon die we twee maanden geleden al besteld hebben zou ook rond die periode moeten geleverd worden. Zodra alles er is, krijgen jullie foto’s te zien.

Op de website geendatalimieten.be kan men een petitien ondertekenen om te bekomen dat Belgacom en Telenet hun limieten die ze momenteel hanteren bij de verschillende abonnementen omhoog trekken of helemaal afschaffen. De opstellers van de petitie stellen dat de de huidige limieten tegenwoordig onvoldoende zijn nu we meer en meer evolueren naar een multimediale maatschappij waarbij internet meer en meen centraal komt te staan.

Sinds het begin van breedband in Belgi? bestaat er een datalimiet van 10gb (15gb bij sommigen en 20gb bij telenet als je ‘s nachts leeft), maar tijden veranderen en zo zou de limiet ook moeten. 10gb volstaat niet meer in tijden van legaal muziek downloaden, webcammen, nieuwssites met video, webradio, podcasten, gamedemo’s … Iets in de richting van 50gb+ of FUP (Fair Use Policy) zou nu eerder volstaan.
Belgacom en Telenet hebben jaren genoeg van hun monopolie geprofiteerd en hebben tijd genoeg gehad om al dat geld in betere infrastructuur te steken die hogere limieten toelaat.
In Nederland kan het blijkbaar wel: goedkoper zonder limiet, waarom in Belgi? dan niet?

Dankzij een actie van Clickx Magazine en Combell kan iedereen nu gratis 5 .be domeinnamen registreren voor een eigen website. Ik heb dit alvast gedaan voor een project waar ik al een tijdje op aan het broeden ben, maar dat nog verder moet uitgewerkt worden. Maar zo heb ik nu alvast de domeinnaam ervoor.
Dus iedereen die een domeinnaam wil laten registreren kan naar de registratiepagina gaan en binnen de 24 uur is het domein van jou.