Wimblog

Toen ik nog een jonge snotter was (vanaf mijn 12 jaar zoiets) was ik een verwoed sportvisser. Meer bepaald op karper. Zoals elke visser wel weet moet je een een vrij grote uitrusting hebben om op karper te vissen: hengels, molens, staander, biepers, schepnet, paraplu met tent, …

Samen met een kameraad ging ik elk weekend vissen. Deze kameraad was (en is natuurlijk nog steeds) 5 jaar ouder dan mij. Hij ging soms vissen op grote meren in Frankrijk waarvan Sint-Cassien ??n van de grootste en bekendste is. Daarvoor had hij graag een boot gekocht, niet een jacht natuurlijk, maar een gewone roeiboot die dan kan gebruikt worden om het aas en het lokvoer meer dan 100 meter uit te kant te droppen (met gewoon ingooien raak je zelden zo ver).

Op een dag besloten we dus om naar de Watersportcentrale in Genk te rijden. Deze winkel is in hengelsportkringen erg geliefd en hier kan je praktisch alles vinden en zeker voor karpervissen.

Om de boot thuis te krijgen had mijn kameraad twee dakdragers op het dak van de wagen laten monteren in de garage. Toen we de boot aangekocht hadden, plaatste de verkoper de boot op de dakdragers van de wagen en maakte deze vast door middel van een lang, stevig touw. Voor alle zekerheid vroegen we of het wel stevig genoeg was, en de man verzekerde ons dat het nooit van zichzelf zou lossen, dus begonnen wij aan onze weg naar huis.

Eenmaal op de E314 dachten we dat het wel goed zou gaan, tot ik opeens een slag hoorde. Toen ik achterom keek zag ik de boot over de autostrade glijden. Onmiddellijk zette mijn kameraad de wagen aan de kant van de weg. De boot lag op het tweede rijvak en het was dus nog een gevaarlijke onderneming om hem van de autostrade af te halen zonder dat ??n van ons omver gereden werd.

Achteraf gezien hebben we ongelooflijk veel geluk gehad dat er geen enkele wagen achter ons reed. Stel je voor wat er had kunnen gebeuren als die boot op een andere wagen gevlogen was. Onze eerste reactie was natuurlijk dat de verkoper de boot niet goed genoeg had vastgemaakt, maar toen we de boot bekeken zagen we dat een van de dakdragers aan het koord vastzat. Deze was dus gelost van de wagen wegens niet goed vastgemaakt in de garage. Omdat het een systeem met een inbussleutel was en we die niet hadden konden we niet verder rijden.

In die periode (ik denk dat het rond 1997 was) was het de beginperiode van de gsm. Mijn kameraad had er toevallig al eentje maar het probleem was dat het belkrediet van zijn kaart bijna op was. Hij was toch nog in staat om iemand te telefonener om ons te komen depaneren.

In de periode die we stonden te wachten langs de autostrade stopte er nog een rijkswachtcombi om te kijken wat we aan het uitspoken waren. Nadat we ons verhaal hadden verteld lachten de rijkswachters ons letterlijk uit en vertrokken terug met hun combi.
Na een uur wachten kwamen de gebelde mensen ons depaneren met een aanhangwagen. Tijdens de rit naar huis kreeg de wagen die de aanhangwagen vervoerde nog een platte band maar verder zijn we zonder veel problemen thuis geraakt.

En het lullige aan het hele verhaal is dat mijn kameraad de boot nooit gebruikt heeft.

Vanmorgen is onze Magic Eightball toegekomen.
Het gaat over een versie uitgebracht ter gelegenheid van de film Lemony Snicket’s A series of Unfortunate events.
De beschrijving achteraan op de doos klinkt als volgt:

The series of unfortunate events magic 8 ball does not have the answers you are looking for. Do not turn over and look for the answer. All right, if you insist, but we told you so. Go away now and find a happy toy

Een paar van de te verwachten antwoorden zijn:

• “Signs point to bleak”
• “Unfortunately yes”
• “Repley dismal try again”

En op mijn vraag of ik vrijdag Euromillions zal winnen was het antwoord: Happiness unlikely. Dat spaart me weeral 12 euro uit dus.
Hieronder nog een paar foto’s (genomen met onze nieuwe digicam)

Vandaag uit de makro meegebracht: de Canon PowerShot A540. Samen gekocht met de vriendin. Voorlopig gebruikten we de digitale camera van de vader van de vriendin, maar nu hebben we dus ons eigen fototoestel en daar ben ik blij om.

Eerst was ons oog gevallen op een goedkoop dingetje van Kodak, maar dan dachten we: waarom niet direct iets deftigs kopen. En vandaar dus de PowerShot A540. Deze heeft 6 megapixels en 4x optische zoom – niet super veel, maar wel degelijk.

We hebben ook onmiddellijk een SD-kaartje van 512Mb bijgekocht om toch wat foto’s te kunnen opslaan. Vanaf nu ga ik eindelijk volledig gebruik kunnen maken van mijn Flickr-account. Vroeger trok ik graag foto’s (met zo’n oude Minolta – deze is ouder dan mezelf) en nu hoop ik dat ik mij daar terug wat mee kan bezig houden. Gewoon voor de fun natuurlijk. Het is zeker niet mijn ambitie om zo goed te worden als Pietel.

Onlangs had ik via mail een uitnodiging gekregen om Windows Live Mail te gebruiken in Beta versie. Toen kreeg ik al een grotere opslagcapaciteit van 2Gb.
Gisteren deed ik mijn hotmail nog eens open en voor ik mijn mail zag kreeg ik een scherm waarin stond dat ik kon kiezen tussen de nieuwe layout voor Windows Live Mail of gewoon wou verder gaan met de klassieke hotmail layout.

Nieuwsgierig als ik ben wou ik natuurlijk de nieuwe layout proberen en ik moet zeggen dat hij me best bevalt. Het heeft veel weg van Outlook. Wat natuurlijk meteen opvalt is de reclame die nadrukkelijk aanwezig is, maar opzich is dit niet super storend, ik kan mij er makkelijk over zetten.
Het mail gedeelte heeft ook drag-and-drop zodat je mails makkelijk van je inbox naar een andere map kunt verplaatsen. Waarschijnlijk zijn er nog veel meer mogelijkheden, maar heb ik ze nog niet ontdekt.

Hieronder twee screenshotjes van het mail gedeelte en het kalender gedeelte.

Mail

Kalender

Zonet heeft Arsenal Juventus met veel klasse verslagen met een mooie 2-0 in de kwartfinale van de Champions League.

Voor degenen die het nog niet wisten, ik ben enorm grote fan van Arsenal. Dit leidt soms wel eens tot huiselijke ruzies zoals die keer dat het cirus was in de school waar de vriendin stage deed. Ze had keihard meegewerkt aan dit project waarbij de kinderen de artiesten waren. Op de dag van het circus was het ook de finale van de FA Cup tussen Arsenal en Manchester Utd. En tot grote woede van de vriendin koos ik ervoor om naar de voetbal te kijken. Dit is een foutje die mij tot op heden nog altijd achtervolgd en telkens de vriendin Arsenal op tv ziet, maakt ze een opmerking over die welbepaalde dag.

Grote fan dus.

Vandaar dat ik ook tevreden was met de overwinning en zeker omdat ze nu een stapje dichter zijn bij de halve finale en – nu loop ik te dromen – de finale. Deze finale wordt trouwens gespeeld in le Stade de France in Parijs. Niet zo ver hiervandaan. En twee van mijn ‘dromen’ zijn om de Champions Leauge finale te zien en een match van Arsenal te zien. En waarom deze twee nu niet combineren denk ik bij mezelf.

Vanaf morgen begint mijn queeste om aan een ticket te raken voor deze match. Misschien wat voorbarig gezien het nog niet zeker is dat Arsenal de finale speelt, maar zelfs zonder Arsenal zou het een mooie belevenis zijn. Alleen weet ik natuurlijk niet waar te beginnen. Het beste zal zijn om naar het stadion zelf te mailen of bellen (allez, naar de mensen die daar werken, zo’n stadion kan natuurlijk geen telefoon aannemen).

Toen ik mijn idee opperde aan de vriendin en er de gevleugelde woorden ‘en dat mag kosten wat het wilt, dan is dat maar mijn vakantie voor dit jaar’ bij sprak, kreeg ik een blik die mij deed terug denken aan een bepaalde dag een paar jaar geleden. Mij niet gelaten hoor, die match zal mij meer plezier opbrengen dan een week ergens liggen te bakken in de zon, maar dat is weeral een ander verhaal.

Al wie denkt dat hij mij kan helpen bij het bemachtigen van een ticket, mag mij contaceren. Mijn dankbaarheid zal eeuwig zijn.

Sommigen gaan misschien zeggen dat ik zaag maar toch: Ik wil ETEN.
Het is niet meteen dat ik honger heb, maar vooral de zin om te eten is erg groot. De mensen die mijn kennen weten dat ik tamelijk graag eet en dit is nu dus echt wel een beproeving voor mij. Daarstraks nog even geprobeerd om maizena-puree te eten, maar dat was te droog en deed toch wel zeer aan mijn verhemelte. Dus we zullen nog maar even door gaan op youghurt en pap zeker.

Zojuist heb ik op ebay een Magic Eightball gekocht. Voor de mensen die dit niet kennen, een Magic Eightball
?is een soort van toekomstvoorspeller. Het heeft de vorm van een biljartbal met een 8 erop (vandaar de naam dus). De bedoeling ervan is om er een vraag aan te stellen, met de bal te schudden en dan krijg je het antwoord op je vraag.
Totaal kitch, ik weet het, maar de vriendin en ikzelf wouden het toch eens uitproberen. En voor ?14,95 vonden we dat dit best nog een prijsje was. Dus binnenkort geen onverwachte gebeurtenissen meer voor ons, onze toekomst zal gekend zijn…

Het is nu dag 4 na de operatie (de dag van de operatie zelf was dag 0 natuurlijk) en de beloofde helse pijnen blijven achter wege. Er was mij gezegd dat dag 3 en dag 4 erg pijnlijk zouden zijn omdat dan het littekenweefsel zou beginnen te groeien, maar de pijn is slechts licht aanwezig. De laatste drie dagen kom ik de dag door met twee pijnstillers. Deze neem ik trouwens enkel opdat ik niets zou voelen. De pijn die ik heb – enkel bij het slikken – is gewoon storend, niet zo erg dat ik zou wensen dat ik dood was.
Ook ‘s nachts slaap ik rustig door zonder dat ik wakker wordt van de pijn.

Het enige waar ik last van heb ik dat ik nog geen vast voedsel kan verdragen. Het slikken is ambetant omdat mijn keel opgezwollen is. Bijkomend probleem is dat doordat mijn huig weggehaald is, mijn verhemelte helemaal opgespannen staat er er makkelijk stukjes vast eten naar mijn neusholte durver schuiven waardoor deze daar komen vast te zitten. Dus beperk ik mij voorlopig tot pap-achtige substanties en ‘astronautenvoeding’. Dit heeft natuurlijk ook zo z’n voordelen. Op 4 dagen tijd ben ik al 4 kilogram vermagerd en die mochten zeker verdwijnen. Hopelijk komen ze er niet te snel terug bij aan gevlogen.

Veel mensen raden me aan om ijs te eten nu mijn amandelen verwijderd zijn. Ik heb het zojuist gedaan en jammer genoeg is het dus zo dat ik daar enorm veel slijmen van in mijn mond krijg die allemaal terug uitgespuuwd moeten worden omdat ze in mijn mond blijven hangen.
Dus als tip voor iemand die ook ooit zijn amandelen moet laten trekken, geen ijs eten, het is niet zo aangenaam

Een tijdje geleden had ik opgeroepen om te stemmen voor Hilde Mommen als studente van het jaar bij Che. Nu kan ik met plaatsvervangende trots aankondigen dat ze haar nieuwe website online geplaatst heeft.? Ik moet zeggen dat het zo’n website is waarvan ik graag had willen zeggen dat ik hem gemaakt heb. De mensen die denken dat deze site gemaakt is door ??n of ander webdesignbureau moet ik teleurstellen. Deze website is helemaal gemaakt door Hilde zelf. Petje af daarvoor. Ik ken niet veel vrouwen (geeneen zelfs) die tot zoiets in staat zijn. Brains and beauty, je komt het niet zo vaak voor dezer dagen :-p

Proficiat Hilde met de site en veel succes ermee.