Wimblog

Vermits er zoveel stomme petities online staan waar niemand behoefte aan heeft, nu eentje om als tegengewicht te dienen. Noem het gerust de moeder aller petities: CPeX back on stage

Via Tom-Online.

Blijkbaar ben ik wat te vroeg opgestaan vanmorgen – zonder dat ik het zelf in de gaten had. Ik vond het al verdacht dat er zo weinig verkeer op de baan was.

Nu kom ik wel over als de vlijtige werknemer – in zoverre dat dat al niet was. Alleen jammer dat er om half 7 nog niemand op bureau is om te kunnen zien hoe vroeg ik wel niet toekom.

Moest ik een levensverzekering hebben en mijn verzekeraar zou teweten komen wat er allemaal tegen mij gezegd wordt, mijn premie zou vertienvoudigd worden.

Deze week was het weer van dat. Donderdag was ik aan het werk in Brussel-centrum, in een stuk van de stad waar nogal wat nieuwe Belgen wonen. Eentje ervan – ik schat hem niet ouder dan 20 jaar – vond dat hij onheus behandeld werd en zei dat hij zou moeten doen zoals in Antwerpen en een karabijn gaan halen om mij neer te schieten. Mijn antwoord was dat dat zeker een goed idee zou zijn, dan zou ik zijn gezaag niet meer moeten aanhoren. Toen hij een tijdje later opnieuw voorbij wandelde maakte hij een beweging alsof hij me neerschoot. Het is altijd fijn als je weet dat mensen vinden dat je je job goed doet.

Zaterdagavond, een fuif, net hetzelfde. Een fuifganger vraagt of hij terug binnen mag als hij buiten gaat. Jammer genoeg voor hem staat de organisatie dat niet toe. Hij reageert daarop door mij uit te schelden voor het vuil van de straat. Ik laat het over mij gaan en zeg dat zoiets niet veel veranderd aan de situatie. Hij wordt kwader en ik vraag hem om naar buiten te gaan want zo is het wel goed geweest. Hierop wordt hij handtastelijk waardoor er een klein trek- en duwtafereel ontstaat. De persoon wordt samen met twee kameraden naar buiten geëscorteerd en begint te dreigen. Ik krijg te horen dat ik de volgende keer dat ik hem tegenkom maar moet oppassen, dat het niet mooi gaat zijn wat er met mij gebeurd. Hij zal wel iemand op mij afsturen om met mij af te rekenen, …

Een half uur laten staat hij nog steeds buiten teken op mij te doen dat ik moet buitenkomen, want hij zou me wel een lesje leren. Om de situatie niet verder te laten escaleren ga ik binnen in de zaal staan zodat deze persoon mij niet meer kan zien. Om even het beeld volledig te schetsen: ik ben met mijn 1m80 en 85 kilogram niet echt indrukwekkend te noemen, maar ik kan mijn mannetje staan. De persoon die mij bedreigde was zeker een volle 1m60 en als ik goed schat 20 – 30 kilogram lichter dan mij.

Deze situaties zijn geen alleenstaande gevallen, wekelijks krijg ik bedreigingen – meestal stellen ze niet veel voor – maar ze schetsen toch een goed beeld van de mentaliteit van de jeugd tegenwoordig. Ik weet echt niet wat zulke personen bezield en ik probeer het mij ook niet af te vragen. Zeker is wel dat respect voor portiers volledig verdwenen is en dat wordt elke week ook duidelijk gemaakt. Gelukkig kunnen mijn collega’s en ikzelf ons daarboven plaatsen. En gelukkig heb ik dit blog om eens stoom af te laten als het mij teveel wordt.

Het vooroordeel bestaat dat portiers en bewakingsmensen in het algemeen een beetje dom zijn.

Als ik aan het werk ben, speel ik dit vooroordeel soms wel uit, maar ik kan toch zeggen dat ik niet dom ben en ik ken nog zulke collega’s. Maar gisteren op de cursus had ik toch even mijn bedenkingen.
Tijdens het fantastische vak ‘Cultuurinzicht’ kregen we een raadseltje en blijkbaar lukte niemand erin om het raadseltje op te lossen behalve – u kunt het al raden – ikzelf. En nee, ik had het niet al een keer gehoord zoals de lesgever wou beweren.

Het raadsel gaat als volgt:

Een vader en zijn zoon zijn betrokken bij een ernstig auto-ongeluk. De vader overlijdt ter plaatse en de zoon is zwaargewond.
De zoon wordt met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht voor een spoedoperatie. Een maal in het operatiekwartier komt de chirurg binnen, ziet de pati?nt en zegt: “Ik kan hem niet opereren, dat is mijn zoon”.
Hoe kan dit.

Antwoorden mogen via commentaar binnenkomen. De eerste die het goed heeft wordt met naam en toenaam vermeld in ??n van mijn volgende posts. Ga het antwoord niet te ver zoeken, het ligt echt voor de hand.

Als ik ‘s morgens naar de badkamer strompel is mijn eerste handeling meestal – na het licht aandoen – mijn lenzen aandoen. Deze stap is zeer belangrijk – zoniet de allerbelangrijkste stap – van mijn ochtendritueel. Zonder deze stap gaat het toiletbezoek, wassen, scheren, tandenpoetsen, … veel minder vlot en de gevolgen van een slechte oog-hand co?rdinatie laten zich op elk vlak gemakkelijk raden.

Maar deze morgen liep het iets anders. De slaap nog uit mijn ogen wrijvend kwam ik de badkamer binnen, nam mijn potje met lenzen en schroefde het eerste dopje eraf. Toen ik mijn lens wou nemen kreeg ik in het oog dat ze er niet inzat. Het eerste dat door mijn hoofd flitste was: heb ik mijn lenzen gisterenavond wel uitgedaan? Want dat valt soms wel voor dat ik vergeet mijn lenzen uit te doen en dat ik ‘s ochtends op miraculeuze manier heel scherp kan zien. Maar dit was nu dus niet het geval te oordelen aan de troebelheid van de badkamer.

Een paniek maakte zich van mij meester, en het werd er niet beter op toen ik merkte dat mijn lens (althans een stuk ervan) aan de bovenkant van het dopje hing. En de rest van de lens hing langs de schroefdraad van het potje. Met een voor het vroege uur veel te pijnlijke snelheid kwam ik tot de conclusie dat ik gisterenavond de lens blijkbaar niet goed in het potje gedaan had waardoor hij nu dus stuk geschroefd was. Maar ik bleef kalm. Ik had nog reservelenzen zien liggen.

Dat had ik goed gezien, alleen jammer dat ze van de vriendin waren en dus voor mij net zoveel nut hadden als een condoomautomaat in de toiletten van een klooster. Toen kwam briljant idee nummer 2 (ongezien voor mij trouwens): in mijn sporttas zaten nog lenzen voor als ik ga/ging (thai)boksen en er daar eentje moest verliezen. Ik dus naar mijn sporttas, alles uitgekieperd en tot de conclusie gekomen dat de lenzen die in het potje staken eigenlijk degene waren die al uit mijn sporttas gekomen waren.

Mijn volgende gedachte was om mijn bril dan maar te gebruiken. Volgende gedachte, volgend probleem: waar was mijn bril? Door de verhuis was deze niet meegekomen wegen old-fashion en ook een klein beetje stuk. De aankoop van een bril – voor momenten zoals dit – werd steeds op de lange baan geschoven door mij.

Plots besefte ik de ernst van het probleem: zonder lenzen/bril kan ik
niet met de wagen rijden. Dus zou ik niet kunnen gaan werken, niet naar
mijn avondschoolcursus gaan (waar ik trouwens al vier lessen van
gebrost heb om uiteenlopende redenen), niet gaan portieren op
woensdagavond,… Een kleine paniekopwelling maakte zich weer meester
van mij. But again, i kept my cool en ging de vriendin wakker maken om
tot bij haar ouders thuis te rijden, want daar lagen zeker nog lenzen
(dit was vooral wishfull thinking, maar nu negatief gaan denken zou
niet goed zijn).

De vriendin was niet echt te vinden voor mijn plan – en zeker niet het
stuk waarbij zij om 6 uur moest opstaan terwijl ze normaal gezien tot
half acht kan blijven liggen. Nadat ik haar er toch van overtuigd had
dat dit een onfeilbaar plan was en dat de ochtendstond goud in de mond
had (mensen die tegen hun zin moeten opstaan, hebben blijkbaar wel niet
veel boodschap aan zegswijzen, hoe toepasselijk ze ook zijn) zijn we
tot bij haar ouders gereden. Nadat we daar de mensen ook in paniek
gebracht hadden – blijkbaar verwacht niemand rond 6 uur ‘s ochtends
bezoek kwam er een einde aan mijn queeste. Diep verborgen in een houten
kistje vond ik twee paar (4 dus) lenzen met sterkt -2,5 wat mij deed
hopen dat deze van mij waren. En inderdaad, nadat ik ze had aangedaan,
had ik weer een klare kijk op de zaken.

Zo’n ervaring en er dan geen lessen uit trekken, dan zou onaanvaardbaar
zijn. Vandaar dat ik besloten heb om zaterdag naar de Opticien te gaan
en mij een bril te bestellen voor noodsituaties zoals de deze. Ook
nieuwe lenzen (vermits ik nu maar 1 paar in reserve heb) zullen op het
verlanglijstje staan. Tot dan zal ik nog vaak de commentaren van de
vriendin moeten horen waarin ze zegt dat ze al zo vaak gezegd had dat
ik voor een bril moest gaan en dat ik nooit luister, …

De eindronde in tweede proviciale (voetbal) is bezig. Op zich niet echt iets om naar uit te kijken, maar een goede maat van mij speelt bij FCVV Tildonk en die spelen dus in de eindronde. Gisteren was het hun eerste match tegen en in VV Houtem. Vermits Houtem vlak bij is en ik dit seizoen nog geen enkele match van Tildonk was gaan kijken, was het de ideale gelegenheid om dat goed te maken.

Het was een prachtige match (1 – 3) voor Tildonk met alle nodige ingrediënten om het spannend te maken, 1-0 achter komen, vlak voor rust gelijkmaken (een prachtig doelpunt van Tim Verschuren), een tijdje wachten op het verlossende tweede doelpunt en vlak voor tijd het afmaken door een derde keer te scoren.

Doordat VV Houtem zijn eerste wedstrijd al gelijk gespeeld had zijn ze uitgeschakeld. Het gaat nu tussen Tildonk en Ganshoren. Vermits Ganshoren hun eerste match gelijk gespeeld hebben en Tildonk hun eerste match gewonnen hebben, volstaat een gelijkspel voor Tildonk om op te gaan naar Eerste Provinciale. Donderdag wordt de beslissende match gespeeld op het veld van Tildonk. Allen daarheen zou ik zeggen.

Van de hemel naar de hel: dit beschrijft mijn gemoedstoestand van gisterenavond.

Eigenlijk had ik op de cursus persoonscontrole, maar de finale van de Champions League was te belangrijk om te missen. Te meer omdat ik onvoorwaardelijke supporter ben van Arsneal. Ik had heel erg graag de finale bijgewoond maar vermits het uitverkocht was, moest ik op tv volgen.

Het zag er allemaal goed uit. Arsenal nam een zeer goede start en Barcelona kon er niets tegen in brengen. Maar toen Lehman een rode kaart kreeg, was mijn vreugde al heel wat minder.

Dit sloeg weeral helemaal om toen Arsenal op 0-1 kwam dankzij een erg mooi kopbal doelpunt.

De rest van de match was ik te nerveus om mij neer te zetten maar het onvermijdelijke gebeurde. Arsenal kon de man-meer situatie van Barcelona niet meer aan en slikte twee tegendoelpunten. Weg droom, weg beker met de grote oren. De verslagenheid was groot.

Vanmorgen stond ik op met een wrang gevoel. Ik weet het, het klinkt belachelijk, maar het deed me iets. Nu ga ik verder treuren over een gemiste kans.

Zonet gelezen: Koen Waters – het zangkonijn van Clouseau – gaar reclame maken voor een uitvaarverzekeraar. Alles voor het geld blijkbaar.

Hoe gaan uitvaarten er vanaf nu dan uitzien? Stel je voor dat je bij die firma verzekerd bent, ben je dan verplicht om een nummer van bovenstaande groep te spelen (moet je trouwens een SABAM bijbrage betalen bij het spelen van eender welk nummer op een begrafenis)? Worden de doodprentjes standaard voorzien van een tekst uit ??n van hun liedjes? Kan je – tegen betaling van forse sommen geld – de groep live komen laten spelen op de uitvaart (wederom: alles voor het geld en de bekendheid natuurlijk).

Waarschijnlijk hadden sommigen het al gemerkt, maar ik vind het degoutant om voor zoiets reclame te gaan maken. Begrafenissen zijn al erg genoeg, en ik zou dan niet geconfronteerd willen worden met de kop van bovenstaande zanger. Ik hoor de mensen in de kerk al fluisteren: “Hebt ge het al gehoord, ze waren verzekerd bij die firma waar KW reclame voor maakt. De snobs.”

Dat hij voor mijn part reclame gaat maken voor WC-papier (dat zou nu eens een gat in de markt zijn, WC-papier bedrukt met zijn foto) of eender welk ander ding, maar niet voor uitvaartverzekeringen. Heb aub een beetje respect en zeker voor jezelf, want alles voor het geld doen komt echt zielig over.

Vorige week dinsdag en woensdag heb ik via mijn werkgever de cursus ITIL foundattions gevolgd. ITIL staat voor IT Infrastructure Library en is ontstaan uit een verzameling ‘best practises’ die in het werkveld van de IT-dienstverlening werden aangetroffen.
De bedoeling van ITIL is om tot een professionele manier van IT-dienstverlening te komen om zo effici?nter te kunnen werken.

De cursus duurde 2 keer 8 uur en was – tegen mijn verwachtingen in – interessant. Ik had me zelf niet volledig uit eigen beweging ingeschreven. Tijdens mijn evaluatiegesprek in het begin van het jaar was er gezegd geweest dat ik deze cursus misschien best kon volgen. En dan doen we dat natuurlijk ook.
Tijdens de cursus was er een goede mix van theorie, oefeningen en discuties zodat de lessen boeiend bleven.

Van deze opleiding bestaat er ook een certificaatsexamen. Voor mij is dit gepland op 29/05 zodat ik nu in de stille uren op het werk, naarstig aan het blokken ben. Het examen zal niet makkelijk zijn, maar op het einde van dag 2 kregen we een proefexamen waar ik 30/40 op scoorde. Om te slagen voor het examen moet men 26/40 halen, dus ik denk wel dat het haalbaar is.

Sinds gisteren heb ik eindelijk Wimblog gelinkt Google Analytics. Dit had ik een tijdje geleden al gedaan voor de website van Perbuso en nu dus ook voor mijn blog.

Bij deze bent u als bezoeker gewaarschuwt: u wordt in het oog gehouden. Vanaf nu weet ik alles van u: wanneer u toekwam, wat u bekeek, … Dit klinkt natuurlijk erg Big Brother achtig, maar zo erg is het natuurlijk niet. Google Analytics geeft mij gewoon informatie over hoeveel bezoekers ik krijg per dag/per week/per maand, hoe ze op mijn website terechtkomen en zulks meer. Allemaal heel leuk voor mezelf zeker als ik veel bezoekers krijg, want geef toe: iedereen die een weblog heeft streeft zoveel mogelijk bezoekers na, al geeft niet iedereen dat toe. En vanaf nu zal ik het met preciesie kunnen zeggen.