Wimblog

Beste blogschrijvers,

Indien u al een tijdje niet geen commentaar meer gekregen heeft van mijn op uw toch wel interessante schrijfsels betekent dit niet dat ik u niet meer graag lees. Integendeel, maar doordat ik nu kan doorwerken overdag schiet er minder tijd over om blogs te lezen en beperk ik mij hiertoe tot één keer om de paar dagen.

Vroeger was het wachten tot er een nieuwe blogpost in mijn Google Reader verscheen, nu is het pompen of verzuipen als ik hem open smijt. Maar wees gerust, binnenkort zal u terug commentaren zien verschijnen met mijn naam eronder.

Mijn linkerknie speelt me parten. Zo erg zelfs dat ik overweeg om een dokter/specialist te raadplegen.

Bijvoorbeeld een trap oplopen levert een stekende pijn op. Zelfs in de zetel zitten en mijn voet optillen dmv mijn been te strekken doet zeer. En dat ik niet normaal volgens mij.

Geheel onverwacht is het niet aangezien mijn linkerknie toch al een beetje geschiedenis heeft wat betreft kwetsuren. Het is allemaal begonnen toen ik 12 jaar was en ik x-benen had. Hieraan ben ik geoppereerd waarbij in elke knie drie ‘nietjes’ gestoken werden zodat de spieren aan de binnenkant van mijn knie niet mee zouden groeien en mijn benen mooi recht zouden komen. Dit is trouwens volledig in orde gekomen.

Later heb ik een keer of vier, vijf mijn linkerknie uit de kom gehad wat drie maal geresulteerd heeft in een gips van juist boven mijn voet tot helemaal bovenaan mijn been.

Daarna volgde nog een operatie omdat één of andere band in mijn knie te kort was en mijn meniscus overlangs stuk was waardoor mijn knie niet stabiel en stevig genoeg was.

En nu dus dit. Ik ga proberen om vandaag een afspraak te krijgen bij de specialist en zo snel mogelijk ermee te gaan want eind februari is er een kleine zaalvoetbalmatch met het werk en dan weet ik met zekerheid of ik die inspanning al dan niet mag doen.

Natuurlijk wist u al dat ik Wim noemde, anders zou Wimblog een verdomd domme naam zijn voor mijn blog. Deze post gaat over iets helemaal anders.

Ik had via Bart gelezen dat Jan graag op de eerste plaats zou staan bij het zoeken via Google naar Jan. Egotripperig als ik ben deed ik natuurlijk ook een opzoeking naar Wim en bleek dat ik zelfs nog niet in de buurt van de eerste plaats kom met Wimblog en zeker niet met die andere site. Het is een of andere zanger die de eerste plaats in beslag neemt, en dit kunnen we natuurlijk niet laten gebeuren.

Vandaar dat ik nu graag op de eerste plaast zou staan, geef nu zelf toe dat die mij eerder toekomt dan al degenen die nu voor mij staan (hoezo, ik ben niet het middelpunt van de wereld?). Vandaar dat ik jullie nu allemaal wil vragen om, als jullie een linkje zetten naar mijn blog – uiteraard krijgt iedereen een link terug – , om dit te doen met mijn voornaam als tekst (zo dus: Wim). Of een linkje naar die andere website mag natuurlijk ook altijd (zo dus: Wim). U bent op voorhand al heel hard bedankt. Ik ben benieuwd of ik op de eerste plaats kan raken. Met YouPorn is het toch gelukt, dus moet het met Wim toch ook lukken.

En nu gaan we aan het werk, als de dev omgeving tenminste al terug up and running is.

Onder het mom van kijk eens hoe hard ik wel niet werk even een kleine beschrijving van mijn dag aan de hand van cijfermateriaal.

Mijn dag duurde 26 uur.
Daarvan heb ik 17,5 uur gewerkt.
Ik heb 540 kilometer gereden.
En dus ongeveer 6 uur in de wagen gezeten.

Het is fijn geweest, nu ga ik slapen.

Een tweetal weken geleden had de Vriendin haar vader besloten om TV-Vlaanderen in huis te halen. Voor de onwetenden, dit is digitale televisie via een schotelantenne voor ongeveer 8 euro per maand (met gratis erotiek/porno :p ).

En omdat er een actie liep waarbij je vliegtickets voor de lagekosten maatschappij Ryanair kon krijgen bij aankoop van een pakket togen we op een druilerige zaterdag naar een lokale verderen genaamd Madsoft Solutions.

Omdat we door tijdsgebrek de schotel de dag zelf niet konden installeren waagden we ons vorige zaterdag dan maar aan dit karwei. In de gietende regen plaatsten we de schotel in de juiste richting. De schotel moet namelijk precies 17° links van het zuiden gericht zijn met een hellingshoek van 30°.

Om de coaxkabel aan te sluiten hadden we geluk. Er liep al een verbinding naarboven vanwaar de kabeltelevisie binnen kwam. Doordat dit met een draaiaansluiting was konden we heel eenvoudig de coaxkabel van de schotel hierop aansluiten.

Daarna was het nog kwestie van de decoder te verbinden met het distributiekastje in de muur en alles zou moeten werken. Niet dus, wat ik ook probeerde, ik kreeg geen signaal door.

Op den lange leste hebben we dan maar naar de hierboven vernoemde verdeler gebeld om meer uitleg te krijgen. We kwamen overeen dat hij zou komen helpden bij de installatie.

Een uurjte later was de man thuis en begon uit te meten etc. Op de satelietschotel zelf hadden we heel mooi signaal en ook op de coaxkabel zelf, maar het probleem zat hem blijkbaar in het contact dat in de muur zat. Achteraf – ik kon namelijk niet blijven – hoorde ik dat het probleem lag bij de splitter die normaal gebruikt wordt om het TV en Radio signaal dat op de kabel zit te verdelen. Daar er op het signaal van de sateliet zo geen verdeler hoeft te zitten, konden we dus ook geen signaal geven. Na het weghalen van deze splitter kregen we perfect signaal door.

Toen mijn toekomstige schoonvader aan de man vroeg wat zijn kost was, antwoordde deze met uitgestreken gezicht: een installatie kost 150 euro meneer.

150 euro!? En dat terwijl die gast slechts een vijf kwartier was binnen geweest. De schotel was aangesloten, de kabels waren getrokken en al. Zoiets kan je bezwaarlijk een installatie noemen. Dat die mens zijn uren ook betaald moeten worden tot daar aan toe, maar dat hij 30 euro per kwartier zou waard zijn, daar heb ik heel sterk mijn twijfels bij.

Dus voor mensen die zouden overwegen om ook TV-Vlaanderen in huis te halen, ga zeker niet langs bij Madsoft Solutions in Nieuwrode. Ze halen u uit waar ge bij staat, en het ergste van al is dat je er niets aan kan doen.

U bent gewaarschuwd.

Omdat interactie met de bezoekers altijd leuk is op een blog zou ik graat het volgende weten van jullie. (Uiteraard ben ik hier enkel naar benieuwd vanuit wetenschappelijk standpunt).

Hoe gebruiken jullie je toiletpapier na een toiletbezoek?

Vouwen jullie het mooi op tot een mooi meetkundig correct vierkantig velletje papier of frommelen jullie het gewoon op.

Misschien dat er mensen zijn die eerst origami plegen te doen met hun papier alvorens de noodzakelijke afveegtechnieken toe te passen.

Laat het mij weten via de comments, de wetenschap zal u dankbaar zijn.

Gisteren heb ik mijn vakantiegeld en de uitbetaling van mijn overuren gekregen van mijn vorige werkgever. Het moet gezegd zijn: het was een erg mooi verjaardagscadeau. De spaarrekening is weer een beetje gespijsd.

We zijn alweer een jaartje ouder. 27 jaar om precies te zijn.

Ik wou er nog wat meer tekst bij schrijven, maar de inspiratie ontbreekt me op dit vroege uur. Dus hou ik het gewoon bij deze mededeling.

Iets meer dan een jaar nadat we verhuisd zijn, hangt er eindelijk verlichting in de woonkamer.

We hebben natuurlijk geen jaar in het donke gezeten, maar we behielpen ons met een simpel peertje dat aan het plafond hing.

De verlichting zelf hadden we al een half jaar geleden ofzo gekocht, maar doordat het plafond bestaat uit Gyprocplaten en we hiervoor een speciale tang en pluggen voor nodig hadden heeft het tot nu geduurd eer de lampen konden gehangen worden.

Het grappige is dan nog dat achteraf bleek dat we die speciale pluggen helemaal niet nodig hadden omdat er telkens net naast de stroomdraad voor de lamp een balkje liep. Achteraf gezien hadden we dat ervoor gedaan, maar wie weet dat nu nog na een jaar? Het belangrijkste is natuurlijk dat de lampen hangen en dat ze mooi zijn.

Zijn ze niet mooi?

Afgelopen vrijdag was het best een gezellig avondje werken.

We stonden te portieren ergens in het Limburgse op een fuif met een kwalijke reputatie. De verstandhouding tussen de autochtone en allochtone jongeren is daar op z’n minst gezegd niet zo erg goed. We waren dus een beetje voorbereid op een paar vechtpartijen: kogelvrije vest aan, alles zorgvuldig in het oog houden zodat we bij het minste onheil zouden kunnen ingrijpen.

Tot een uur of één leek het alsof het echter een erg rustige fuif zou worden. Maar toen begonnen de onlusten.

Eerst werd er iemand buitengezet nadat hij iemand anders een bloedneus geslagen had. Hierop volgde buiten nog een paar schermutselingen tussen een kameraad van de persoon met de bloedneus en degene die geslagen had.

Een klein beetje later werd er nog iemand buitengezet en dit was blijkbaar het startschot voor een stevige vechtpartij waarin nogal wat klappen vielen. Gelukkig werd niemand van ons echt geraakt. Dit hele gebeuren speelde zich buiten af waardoor de andere fuifgangers gelukkig niet veel merkten. Na een korte tijd verplaatste het tumult zich naar de straat waar vervolgens een paar agenten die ook aanwezig waren in de klappen moesten delen.

Nadat wij tussenbeide gekomen waren vormden er zich twee groepen met aan de ene kant een veertigtal autochone jongeren en aan de andere kant een twintigtal allochtone jongeren, met ons en de politie als buffer ertussen in. Er werd heel wat over en weer geroepen en klappen uitgedeeld met broeksriemen en dergelijke. Een paar keer konden we verhinderen dat men zelfs met bakstenen begon te gooien naar elkaar.

Op een gegeven moment loopt er iemand uit de allochtone groep naar de autochtone groep en begin met een busje pepperspray in het rond te spuiten. Deze persoon kon met heel wat moeite overmeesterd worden en werd overgedragen aan de arm der wet. Ondertussen gingen de onlusten gewoon verder en hadden wij onze handen vol met het uit elkaar houden van vechtersbazen.

Trouwens, hoe groot of sterk iemand ook is, éénmaal hierop een klem of wurggreep hierop toegepast wordt, zijn ze binnen de 10 seconden volledig gekalmeerd en overmeesterd. Deze technieken zijn veel beter dan in het wilde weg beginnen te slaan omdat deze geen letsels veroorzaken en discreter kunnen gebeuren.

Het moet wel gezegd worden dat er toch enige vorm van respect was voor ons. Als wij tussenbeide kwamen, losten de kemphanen elkaar tamelijk vlug en ook aan onze vraag om broeksriemen terug in de broek te steken werd gevolg gegeven. Ook deelden wij niet in de klappen, de agressie was voornamelijk gericht op de andere groep.

Rond drie uur was eindelijk de rust weergekeerd en konden we de overgebleven mensen vriendelijk vragen om naar huis te gaan aangezien de fuif op zijn einde liep.

Resultaat van deze vechtpartij: een paar gewonden, één agent met pepperspray in de ogen, een paar arrestaties en aan onze kant niemand die gewond was.
Eerlijkheids halve moet ik erbij zeggen dat zo’n avond wel eens een welgekomen afwisseling is. De tijd gaat nu eenmaal iets sneller vooruit als je bezig bent, maar geef mij toch maar een avond waarop niets gebeurd, dan is het geld makkelijker verdiend.