Wimblog

Groot was mijn verbazing toen ik gisteren in mijn Google Reader het afscheidberichtje van Smiling Cobra las. Nog groter was mijn verbazing toen ik merkte dat zijn blog reeds gedelete was toen ik hem een hart onder de riem wou steken.

Blijkbaar was de aanleiding een open brief aan hem geschreven door een zekere Stien – wiens blog ondertussen ook verwijderd is. De open brief kan je trouwens nalezen in Google’s cache. Ook zouden de mensen van Blokwatch er voor iets tussen zitten, maar eerlijk gezegd weet ik er niet het fijne van, dus ga ik ook niemand als schuldige aanwijzen.
Hoewel ik het jammer vindt dat samen met mij vele internetters niet meer kunnen genieten van de schrijfsel van deze lachende slang, heb ik alle respect voor zijn beslissing. Een paar van de mensen uit mijn blogroll zijn nu zelf ook een beetje aangeslagen en spelen met de gedachte om ook te stoppen.

Bloggen moet je natuurlijk doen uit volle goesting, maar je moet het ten eerste vooral voor jezelf doen. Mij kan het niets schelen moest ik hier ooit bakken kritiek over me uitgestort krijgen. De dingen die ik hier schrijf (of elders) zijn dingen waar ik 100% achter sta, hoe vreemd ze misschien ook mogen overkomen. Als er iemand hier ooit een probleem mee moest hebben, dan is dat zijn probleem. En als ze er mij openlijk over aanvallen, mij niet gelaten. Maar ik ga er niet voor ophouden met bloggen. Dat zou ik ze nooit gunnen.

Smiling Cobra, het ga je goed. Hopelijk ontmoeten we elkaar nog eens op de digitale highway.

Een hele tijd geleden moesten we op een schoolfuif staan in het Antwerpse. Het was in een tamlijk welgestelde buurt dus ik verwachtte een tamelijk kalme avond. Maar achteraf gezien had ik ongelijk.

Halverwege de avond had ik al eens moeten tussenkomen bij een gevecht tussen twee man. Bij deze tussenkomst verloor ik een contactlens doordat ik (per ongeluk) een vinger in mijn oog gekregen had. Sindsdien heb ik altijd een reserve paar bij in de wagen.

De aanstoker van het gevecht – of toch degene die ik heb zien slaan naar iemand anders – heb ik met veel moeite kunnen buitenzetten en na een tijdje met mijn knie in zijn nek gezeten te hebben was ik er in geslaagd om hem – samen met een collega – te kalmeren waarop hij naar huis trok.

Toen de fuif bijna afgelopen was mocht er niemand meer de zaal binnen. Wie binnen was, mocht daar nog even blijven, maar wie buiten gegaan was en terug binnenwou kwam van een kale reis terug.
Op een gegeven moment staan er drie jonge gastjes voor mij die de zaal willen binnengaan. Omdat dit door ons geweigerd werd begonnen ze een beetje haantjes gedrag te vertonen. U kent het wel, borst beetje vooruit steken – ze waren echter zo mager dat het niet veel uitmaakte – en beetje stoer doen.

Omdat ze zo mager waren pakte ik één van die gasten gewoon op en liep er mee naar de uitgang en zette hem daar terug neer. Mijn collega volgde mijn voorbeeld maar had niet gezien dat in de inkomhal een soort van betonnen deurstopper was en hij viel hierover met de tweede lastpost bovenop hem. Deze zag zijn kans schoon en sloeg naar mijn collega. U moet weten dat die collega al ettelijke jaren Muy Thai trainer is en toen had ik eigenlijk al moeten weten dat er iets mis was.

Ik zie dit gebeuren en in een reflex haar ik uit en trap die kerel met mijn scheenbeen recht op zijn neus terwijl hij bovenop mijn collega zat. De trap werd meteen gevolgd door twee directe rechtse. Een normale mens zou al KO gaan na die trap, maar dit gastje stond gewoon recht en vroeg mij waarom ik hem sloeg.

U moet weten dat ik een tamelijk goede rechtse heb en ik enigszins verbaasd was dat hij niet neer gegaan was. Toen viel natuurlijk mijn euro. Drugs! Mensen die opwekkende drugs nemen (genre speed) hebben geen pijngrens en zijn onmogelijk KO te krijgen. Zelfs dit ventje van ongeveer 16 jaar en amper 50 – 60 kilogram zwaar bleef doodleuk overeind staan.

Ik heb hem dan maar gewoon opgepakt en buitengezet. Daar stonden een hele hoop mensen verzameld om ons de meest absurde verwijten naar het hoofd te slingeren. Een meisje – dat later de vriendin bleek van die gast zijn – verweet mij van uitermate agressief te zijn. Ze beweerde bij hoog en laag dat wij haar vriend met geen vinger hadden mogen aanraken, zelfs niet toen hij naar mijn collega geslagen had.

Nu zuller er misschien wel mensen zijn die mijn reactie overdreven en agressief vonden, maar ik kan u verzekeren dat je op zo’n moment niet veel tijd hebt om na te denken. Zelfs al is het maar een kind, als er iemand slaagt naar een collega, die dan nog eens op de grond ligt en zich dus moeilijk kan verdedigen, probeer je die op alle mogelijke manieren te helpen.

We mogen nog van geluk spreken dat het hier over kinderen ging. Ik vraag me af wat we zouden gedaan hebben als hetzelfde zou voorgevallen hebben met een volwassen man die wat meer kracht heeft. Wetende dat je zo iemand niet KO krijgt en dat ze zelf van geen ophouden weten zet een mens wel aan het denken.

Ik snap totaal niet waarom iemand drugs wilt nemen. Zeker niet als dit resulteert in zo’n gedrag. Op de avond zelf voelde die gast misschien geen pijn, maar ik had niet in zijn schoenen willen staan de dag erna. Kan het lekker gaan uitleggen aan papa en mama.

Eergisteren vroeg het ex-vriendje van mijn zus of ik zijn dvd’s van het eerste seizoen van Joey nog liggen had. Blijkbaar had ik die al een paar maanden liggen en was ik compleet vergeten om er naar te kijken.

Voor hen die Joey niet kennen, dat is een spin-off reeks van Friends waarin Joey (duh) de hoofdrol speelt.
In deze serie is Joey verhuis naar LA om het te gaan maken als acteur. Hij gaat samenwonen met de zoon van zijn zus. Samen met de buurvrouw zijn dit de hoofdpersonages in de serie.

Hoewel het niet zo goed is als Friends – het is een totaal ander soort humor – blijft het voor mij een uitstekende serie. Ik snap totaal niet dat deze serie niet goed onthaald is door het publiek. Misschien dat veel mensen een nieuwe Friends verwacht hadden, maar dat was het dus niet.

Dit weekend heb ik er samen met de Vriendin dus een kleine Joey marathon van gemaakt. Op twee dagen tijd hebben we toch 20 afleveringen kunnen kijken. Nog 4 afleveringen dus te gaan en ik heb seizoen 1 gezien.

Een paar jaar geleden hebben we een soortgelijke Friends-marathon gekeken waarin we op een week tijd acht (8!) seizoenen van Friends gekeken hebben.

Eergisteren was het eindelijk nog eens weer om het gras te maaien en het was geen dag te vroeg want het stond verschrikkelijk lang. Mijn plan was om het eerst tamelijk hoog af te rijden (op één na hoogste stand van de grasmaaier) en dan het gras zo nog een paar dagen te laten drogen alvorens het kort af te maaien. Gras dat lang staat krijgt namelijk niet de kans om onderaan te drogen.

Anderhalf uur heb ik er voor nodig gehad om het af te rijden, maar daarna lag het er erg mooi bij. Nu moet u weten dat toen ze onze tuin aangelegd hebben, ze eigenlijk een 50 tal centimeter te veel hebben omgedaan en ook gras ingezaaid. Dus er was ook al een (klein) stukje van de tuin van de buren gedaan. Ondertussen is daar ook nieuw gras ingezaaid en hadden we ook een koord gespannen waar de scheiding loopt om binnenkort een mooi houten schutting te zetten.

Doordat die koord daar lag, had ik dat stuk gras eigenlijk al een hele tijd niet meer afgereden zodat het toch al een 40 cm hoog stond. Nu hadden de buren gevraagd of ik dat stukje de volgende keer ook wou mee afrijden omdat het eigenlijk geen zicht was. Vriendelijke mens als ik ben wou ik dat natuurlijk doen.

Dus nadat ik ons stuk gedaan had, nam ik de koord weg en begon ik het af te rijden. Opeens hoorde ik een enorme slag en wipte de grasmaaier een heel eind opzij. Al snel zag ik wat de oorzaak hiervan was. Half in de grond verscholen lag een dikke kassei die niet zou misstaan in de Hel van het Noorden. Blijkbaar had de mens die de tuin van de buren omgedaan had er niets beter op gevonden dan die steen daar maar neer te smijten. Dan was hij er tenminste vanaf.

De schade aan de grasmaaier bleek aanzienlijk. Blijkbaar was het mes door de schok een stukje omgeplooid waardoor het een deel van de onderkant van de grasmaaier had doorboord. Zowel plastiek als metaal ontbrak aan de onderkant. Gisteren heb ik het dus maar binnengedaan voor reparatie en ik vrees dat het een kostelijke grap gaat zijn.

En nu mag ik morgen het gras afrijden met de grasmaaier van de ouders van de Vriendin. En dat is geen zelftrekker, dus dat gaat werken worden.

Gisteren heb ik – als revalidatie – een rit van 30 kilometer gemaakt met de fiets. Rustig rijden op hartslag en op licht verzet om de knie niet te overbelasten.

30 kilometer is natuurlijk niet veel, maar voor mij, amper drie weken na de operatie is dat toch al een mooie afstand. En zo zal ik stilletjes aan moeten opbouwen naar langere afstanden en naar een sterkere knie. En dit alles natuurlijk als voorbereiding op de trip naar Namen die ik in september ga maken met een kameraad. Ik zou niet willen dat ik dan moet lossen.

En nog eerder (30 juni) staat de Hercules Trophy op het programma waar één van de twaalf proeven mountainbike is en waar ik natuurlijk geen modderfiguur wil slagen.

Met de conditie gaat het elke keer beter merk ik. De hartslag zat op een gemiddelde van 147 BPM met slechts één maal een uitschieter naar 183 BPM op het einde bij een iets zwaardere helling. Voor de rest ging het goed. Ook de knie hield het goed uit, hoewel ik wel merk dat mijn rechterbeen het gebrek aan kracht in mijn linkerbeen compenseert en dus sneller vermoeid geraakt.

Ritgegevens:
Afstand: 29.2 km
Tijd: 1h 13′ 46″
Gemiddeld: 23.7 km/h
Gem. hartslag: 147 BPM
Totale afstand: 61.91 km

De vriendin had gisterenavond nog een vergadering op school en omdat ik toch thuis zat wou ik haar eens verrassen door het avondeten klaar te maken. Dat is het toch minste dat ik kan doen voor al het gene dat zij voor mij doet.

Op het menu stond gebakken kipfilet met rijst en zoetzure saus. Dus begon ik met de kruiden op de kipfilet te doen en het water voor de rijst te koken. Toen het water kookte deed ik er het builtje rijst en ik nam ik een pan om de kip in te bakken. Beetje boter in de pan en stilletjes laten smelten.

Op dat moment gaat de telefoon. Het was de vader van de Vriendin om te zeggen dat hij benenden stond. Hij kwam namelijk naar de grasmaaier kijken omdat ik die even voordien kapot gemaakt had – waarover later meer.

Dus ik zet de kookplaat onder de pan met boter af en ga naar beneden. Ongeveer een kwartier later zeg ik dat de vader van de Vriendin dat ik even naar mijn rijst moet gaan kijken want dat die zal goed gaan zijn. Als ik de deur van de keuken opentrek zie ik dat deze helemaal vol rook hangt en geweldig stinkt.

Blijkbaar had ik niet het vuur onder de pan met boter uitgedraaid, maar wel het vuur onder de rijst met als gevolg dat de boter lekker aan het bakken was. Ik kan u verzekeren dat dat een stinkend boeltje is. Gelukkig is de schade beperkt gebleven tot wat rook- en geurhinder en kon de Vriendin achteraf toch nog zelf het eten klaar maken.

Ik denk dat ik de volgende keer toch maar uit de keuken ga uit blijven.

Het weekendje zee zit er weeral op. Eigenlijk al van deze namiddag, maar ik kom nu pas toe aan het schrijven van dit postje.

Ik weet niet hoe het hier in het binnenland zat, maar we hebben veel geluk gehad met het weer. Geen druppel regen gezien en bijna altijd zon. Erg warm was het niet – ik kon een pullover goed verdragen – maar daarover gaan we niet moeilijk doen.

Erg veel viel er niet te beleven, maar we gingen dan ook om uit te rusten en te ontsnappen aan de stress van alle dag. En dat is ons toch goed gelukt. Lekker uitwaaien op de dijk. Het was telkens wel maar van korte duur omdat ik na ongeveer een half uur stappen telkens last krijg van een stijve knie, maar het was zalig.

Voor de rest hebben we het rustig aan gedaan. Beetje lezen, beetje tv kijken. Het was met andere woorden ontspannend. Eigenlijk zouden we het meer moeten doen. Het appartement staat er anders toch maar ongebruikt. En geef nu toe, zoiets is zonde.

En om het weekend helemaal geslaagd te maken hebben we zelfs afdrukken van eendepootjes gespot. .

De hele fotoset vindt u hierzo.

Dit weekend gaat het hier stil zijn. We zitten namelijk voor een weekend aan de zee (om uit te rusten). Laat ons dus maar hopen op goed weer.

Het amusement.

Mijn conditie ligt op dit moment echt onder het dieptepunt. En ik ben er beschaamd over.

Ik ben vandaag voor de eerste keer dit jaar(!) met de fiets gaan rijden. Vermits dit de eerste sport is die ik terug kan doen sinds de operatie (powertraining niet meegerekend) en het redelijk goed weer was vandaag wou ik wel eens weten hoe dit mij ging af gaan.

Niet bijster goed dus. Met de knie was alles in orde maar de conditie was erg slecht. Ik had een klein ritje gepland van ongeveer 10 kilometer – uiteindelijk zijn het er 13 geworden – en in dit ritje had ik op het einde ook een helling opgenomen om te kijken hoe mijn knie zou reageren. De reden dat de rit zo kort was, is natuurlijk om niet te overdrijven en mijn knie terug te laten wennen.

Toen ik aan de helling begon merkte ik al meteen dat mijn hartslag pijlsnel omhoog ging en even later klonk ik als een gepensioneerde mijnwerken die al heel zijn leven rookt. Maar ik ben wel boven geraakt. En mijn knie? Die heeft het goed gedaan. Het was zelfs mijn rechterquadriceps die in verzuring ging halverwege de beklimming. Waarschijnlijk omdat deze al een tijdje niet meer getraind geweest is en de linkerknie de laatste twee weken heeft moeten werken tijdens mijn dagelijkse kine sessies.

Morgen staat er terug ongeveer 15 kilometer op de agenda om mij zo voor te bereiden op het betere werk. Ik heb namelijk met een kameraad afgesproken om in september vanuit Hoegaarden naar Namen te rijden om daar de Citadel te beklimmen en terug huiswaarts te fiets, een tochtje van ongeveer 100 km. Ik heb nog veel werk dus.

Gelukkig heb ik me gisteren een nieuwe iPod besteld via iBood om me gezelschap te houden tijdens het fietsen (en later ook het lopen). Mijn derde generatie iPod welke nu toch al een paar jaar oud is, begint namelijk op z’n laatste benen te lopen en de batterij gaat sneller leeg dan zou mogen.

Eerlijk gezegd was ik al een tijdje aan het wachten tot er eentje zou komen op iBood. Ik had me voorgenomen om de eerste die er op kwam te kopen om daar dan mee verder te doen. En gisteren werd mijn wachten eindelijk beloont. Een iPod van 80 Gb kon de mijne worden voor slechts €283 incl verzending. Lang heb ik niet moeten twijfelen en gelukkig maar want een kwartier later waren ze uitverkocht.

Ik kan niet wachten tot de postbode hem in de bus komt steken

Blijkbaar is het deze week Ontlurkingsweek. U heeft geen idee wat dat is? Troost u, ik wist het ook niet. Dus hier even de uitleg.

Dit is een oproep aan alle zwijgzame lezers.
Dus eigenlijk is dit een oproep aan alle onbekenden, aan mijn ouders, mijn ooms en tantes, oud-studenten, verre kennissen, nichten en neven, toekomstige werkgevers en ex-collega’s. Aan alle toevallige passanten en stille aanbidders, aan de verlegenen en de digibeten, aan iedereen die reageren maar stom vindt, aan iedereen die niet durft, iedereen die niks te zeggen heeft en iedereen die mij leest.

Maak u bekend. Vertel mij voor één keer dat u meeleest. Klik op het woordje ‘reacties’ onderaan dit stukje en zeg het:
‘Ik lees mee’. Liefst met (schuil-)naam. Eventueel voorzien van hobby’s en andere geheimen.

Nu u weet wat het is, laat gerust uw diepste zielenroeselen achter in de daartoe voorziene ruimte. Treedt uit de anonimiteit en kom uit de kast als liefhebber van Wimblog.