Wimblog

Een mens hoort toch nogal iets zenne:

Niet iedereen heeft zaken met mijn kaken.

Ik wil zelfs niet weten waarop dat slaagt. Maar ik vond het wel grappig.

Deze week staat er in P-Magazine (zoals altijd) een zeer interessant en amusant artikel over Horny Little Devil, een 22-jarige studente die op haar website www.hornylittledevil.be haar seksleven beschrijft. Sommige van haar dates zijn dan ook tot stand gekomen door mannen die solliciteerden via haar site.

Op haar website stelt ze zichzelf als volgt voor:

Ik ben een 22-jarige studente en deel sinds kort mijn (seks)leven met het wereldwijde web. De redenen om dit te schrijven (en online te plaatsen) variëren. Enerzijds is het een medium om mijn vrienden en vriendinnen op de hoogte te houden van al wat ik uitsteek. Langs de andere kant is het een poging om een aantal clichés de wereld uit te helpen. Ik wil laten zien dat niet alle meisjes op zoek zijn naar romantiek en liefde, en niet alle(en) mannen op zoek zijn naar seks zonder meer.

Haar benadering van seks is heel verschillend van wat men normaal van een meisje kan verwachten.

Ik zie deze vorm van seks als een hobby, een sport, entertainment. Iets puur fysieks. De mensen met wie ik date, weten dat ook. Begrijp me niet verkeerd, seks tussen geliefden is iets helemaal anders. Het is letterlijk de liefde bedrijven. Maar wanneer je tijd nodig hebt voor jezelf, je hart even wil afschermen van de gevaren die zich in de wereld bevinden en tijd nodig hebt om de diepe wonden te helen, dan besef je dat je gewoon niet toe bent aan een relatie.

Voor de rest bestaat haar site uit een blog – hoewel we niet echt van een blog kunnen spreken vermits er geen RSS aanwezig is . De berichtjes die ze er plaatst zijn goed geschreven en zijn zeker geen porno. Het zijn eerder leuke anekdotes van haar dates zonder dat ze daarbij al te veel in detail treedt. Zeker het lezen eens waard.

Was ik niet getrouwd geweest – vrijgezel dus – ik had zeker eens geprobeerd om mijn kandidatuur te stellen. Onder het mom van onderzoeksjournalistiek uiteraard zodat ik jullie kon vertellen hoe alles in z’n werk ging. Alles voor mijn bezoekers hé. Maar nu gaat dat dus niet, dus als iemand van jullie zich kandidaat stelt, laat het zeker weten hoe het ging he. Tenzij het erg slecht was, dan lezen we het wel op de blog van Horny Little Devil.

Om af te sluiten nog een quote uit het interview:

Ik wil klaarkomen, ik wil genieten. Het is veel meer nemen dan geven. Ik ben degene die mannen gebruikt.

Gisteren zat ik in de kantoren van LVT PR samen met een paar andere mensen (Niko Caignie, Nick De Mey en Wannes De Loore) rond de tafel met Roy Timor-Rousso, Marketing VP bij fring.

Onderwerp van het gesprek: fring.

Fring is een applicatie voor smartphones (en ondertussen ook voor de iPhone) die diensten zoals Skype, MSN, Google Talk combineert en ook toelaat om via de gsm VoIP te plegen. Ik heb deze applicatie al een tijdje op mijn E51 staan en was (en ben nog steeds) er zeer tevreden over – ondanks een paar kleine minpuntjes.

Roy Timor-Rousso was in het land voor een VoIP-congress en wou ons graag een beetje toelichting geven over fring, over wat de plannen voor de toekomst zijn en niet onbelangrijk, onze mening horen over fring.

De algemene indruk aan de tafel was dat fring op dit moment vooral een geschikt medium is om online te zijn zonder de pc daarvoor hoeven te gebruiken. Twitter of msn gebruiken terwijl je tv kijkt was nog nooit zo eenvoudig. Maar om gebruik te maken van VoIP liggen in België de tarieven van data-abonnementen voor de gsm nog te hoog of is er te weinig WiFi dekking.

Zelf gebruik ik fring voor Twitter, MSN en occasioneel voor Skype – gesteld dat ik gratis WiFi ter beschikking heb. Ook gebeurt het dat bezoekers van deze blog eens chatten met mij via de widget aan de rechterkant van dit scherm. Echter, de widget kent nog wat kinderziektes waardoor ik niet altijd online te zien ben, terwijl ik het wel ben. Wilt u het zelf eens proberen, ga uw gang. Als ik de kans heb, antwoord ik.

Al bij al was het een zeer geslaagd initiatief om deze ontmoeting op te zetten. En natuurlijk ook een zeer geslaagde actie van fring om het contact met hun doelgroep te behouden.

Als afsluiter kregen we nog de vraag of we interesse hadden om Friends of fring te worden. Hierbij zouden we dan als eerste updates krijgen over nieuwe releases, feedback kunnen geven aan de developers en nog een paar leuke voordelen. Uiteraard was hier interesse voor dus het kan zijn dat u in de toekomst hier nog wel meer leest over fring.

Hebt u zelf reeds fring op uw smartphone staan of bent u na het lezen van deze post geinteresseerd en wilt u het eens uitproberen: mijn fing-id is 32496905907.

Ha, ik ben een tevreden man!

Gisteren – tijdens mijn derde sessie bij de kinesist – zijn we al begonnen met krachtoefeningen. Dit was totaal niet gepland maar omdat mijn arm al volledige beweeglijkheid heeft was dit de logische volgende stap.

Nu moet u wel niet denken dat ik al heb lopen sleuren met gewichten en dergelijke. Het gaat hier uiteraard om lichte oefeningen waarbij ik de arm van de kinesist wegduw of naar me toe trek en waarbij hij dan lichtjes tegendruk geeft. Maar het voornaamst is dat we nu echt aan de revalidatie bezig zijn.

Dat we nu al met de krachtoefeningen bezig zijn is trouwens goed nieuws. Zo hoop ik dat ook het fietsen op de weg snel zal lukken – de eerste test staat gepland voor komende donderdag (1 mei) en dat ik ook vrij snel genoeg kracht in mijn armen heb om klimmetjes te kunnen doen.

En nu ik toch volop aan het hopen/dromen ben, graag zou ik er al een eerste keer staan op 24 mei als we met een paar man de oranje lus van de Ronde van Vlaanderen gaan rijden -  goed voor 9 hellingen waaronder de Kluisberg, Koppenberg en de Oude Kwaremont. Hopelijk komt deze rit niet te vroeg en kan ik mee met de anderen. Het zou een kleine overwinning zijn voor mijn.

Voila, na 7 weken van thuiszitten en niets doen zitten we weer in het werkritme.

De overgang van uitslapen tot halverwege de dag naar opstaan om 4h45 – volgens sommigen nog steeds midden in de nacht – ging vrij vlot en ging niet gepaard met nevenwerkingen zoals half in slaap de middenberm schrapen of rode lichten negeren door een slaapgebrek. Tot tweemaal toe ben ik veilig en wel in Brussel geraakt.

De collega’s op het werk waren ook uitermate tevreden dat ik terug was. Ik denk dat ik zelfs een beetje gemist ben geweest. Ik had toch de indruk dat alles weer een beetje vlotter ging nu ik terug was. Niet dat het zonder mij vierkant draaide, maar – nu we toch in de wielen-metafoor zitten – het draaide er toch wel een beetje als een wiel met een kleine slag in. Maar nu zijn al hun problemen opgelost want ik ben terug. En daar is iedereen blij mee.

Ik ben benieuwd hoe lang het weer gaat duren eer ze mij weer te druk vinden. Gelukkig voor hen is het deze week een korte week. Dat geeft ze tijd om er terug aan te wennen zonder een overdosis Wim over zich heen te krijgen.

Maar stiekem vinden ze het toch allemaal fijn dat ik terug ben. Daar ben ik zeker van.

Gisteren was mijn eerste kiné-sessie na de operatie waarbij mijn afgescheurde borstspier terug werd vastgezet. Inderdaad, zes weken na de operatie kan ik eindelijk aan de revalidatie beginnen. Een nieuwe mijlpaal in de stap naar volledig herstel.

De kinesist waar ik naar toe ga is dezelfde die ook mijn revalidatie van de meniscus-operatie gedaan heeft vorig jaar en waar ik heel tevreden over was.

Voor hij aan de behandeling begon wou hij weten wat er voorgevallen was, dus ik vertel hem het hele verhaal. Ook zijn verbazing was groot over wat er met mijn gebeurd was en hij had nog nooit zo’n geval als het mijne behandeld. Dus hij ging het een en het ander moeten opzoeken. Blijkbaar is dit dus echt iets dat niet zo vaak voorvalt.

De eerste behandeling bestond eruit om te kijken hoe het zat met de beweeglijkheid van mijn linkerarm. De kinesist beweegde mijn arm in allerlei richtingen (omhoog, zijwaarts, roteren) en vroeg aan mijn om de bewegingen ook zelf uit te voeren. Al deze bewegingen gingen zonder problemen en ik heb op geen enkel moment pijn ervaren aan de pees of de spier. Zelfs van enige vorm van stijfheid was er geen sprake. Dit stemde de kinesist – en mezelf – tot een voorzichtige hoera-stemming.

Hij had niet verwacht dat ik op dit moment al zo ver zou staan gezien mijn arm toch een 5-tal weken in een draagverband heeft gehangen. Dat het zo goed gaat wil natuurlijk niet zeggen dat ik nu als een wildeman aan mijn revalidatie kan verderwerken. Nee, we gaan het stap voor stap doen zonder iets te forceren om een volledig herstel te bereiken.

Zoals u wellicht weet is mijn nickname op het wereld wijde interweb Young Crazy Fool. Afgekort wordt dit YCF.

Een tijdje geleden kreeg ik via twitter van Christophe volgend berichtje.

Nog een beetje later kreeg ik van Collega G. een foto toegestuurd per MMS met als titel Uw auto? Omdat de foto niet goed zichbaar was stuurde hij hem via email opnieuw door. Het bleek te gaan om een auto met nummerplaat YCF.

Vandaag stak er in mijn mailbox opnieuw een mail van Collega G. Opnieuw een foto van een auto met nummerplaat YCF.

Dit zette me aan het denken. Normaal gezien zouden er 1000 nummerplaten moeten zijn beginnend met YCF. Hoe lang zou het duren eer ik die allemaal zou hebben op foto. Laten we het dus eens testen. En daarbij heb ik uw hulp natuurlijk nodig. Spot u ergens een auto met nummerplaat YCF, dan mag u er altijd een foto van nemen met uw fototoestel, GSM, … en deze doormailen naar mij. Dan kan ik hem op mijn blog plaatsen en wie weet komen we zo nog wel aan alle 1000 nummerplaten.

Bij voorbaad al bedankt.

Ik ben blij dat ik bijna terug kan gaan werken. Ja ja, aanstaande maandag is het zo ver. Gedaan met de rust die mijn collega’s de afgelopen zeven weken ervaren hebben. Ze krijgen terug veel Wim over zich heen.

En ik ben dus blij dat ik terug kan gaan. Ten eerste omdat het gewoon plezant werken is daar, goede collega’s en al en ook wel een heel leuke job. Ten tweede omdat ik mij hier doodverveeld heb thuis. En eigenlijk ook wel een beetje omdat ik totaal geen inspiratie heb om over te bloggen.

Als ge zo een hele tijd thuis zit is er dus echt niets om over te schrijven he. Allez, toch geen interessante zaken – niet dat al de rest dat hier staat wel interessant zou zijn, maar u begrijpt wel wat ik bedoel. Vanaf maandag dus terug werkijver en blogijver. Het gaat hier weer barsten van de hoogstaande blogposts.

Ik wed dat u er naar uit kijkt.

Afgelopen vrijdag ben ik een cursus MTB techniek gevolgd. Dit was een initiatief van de Vlaamse Wielrijders Bond waar ik lid van ben.

De cursus duurde iets langer dan drie uur en handelde over volgende onderwerpen:

• Installeren en afstellen van V-brakes
• Installeren en afstellen van voor- en achter derailleur
• Vervangen van cassette en body
• Algemeen onderhoud

De lesgever had zijn eigen fiets bij waarop hij alles voordeed wat hij uitlegde, zodat het makkelijker te begrijpen viel. Wat mij vooral opviel was dat het eigenlijk allemaal eenvoudige zaken zijn die je zelf kan doen, maar waarvoor je – als je het niet weet – naar de fietsenwinkel gaat terwijl het eigenlijk niet nodig is. Met een inbussleutel kom je al een heel eind. Alleen om de cassette te vervangen heb je een kettingzweep en een speciaal stuk gereedschap nodig. De cursus was met andere woorden zeer leerrijk. En dit alles voor een luttele som van € 5.

Vandaag heb ik zelfs mijn opgedane ervaring in de praktijk omgezet. Het was dringend nodig dat mijn koersfiets eens grondig gekuist werd. Dus heb ik de voorste kettingbladen gedemonteerd een mooi ontvet en afgewassen. Daarna heb ik ook de kader onder handen genomen om de plaatsen waar normaal de kettingbladen in de weg zitten om te kuisen. Nadat de kader proper was, was de achterderailleur aan de beurt en heb ik ook de derailleurwieltjes eruit gehaald en proper gemaakt.

Toen alles terug op zijn plaats zat was het tijd om de derailleur bij te regelen en ik kan met enige fierheid zeggen dat het resultaat bevredigind te noemen is. De derailleur schakelt als een zonnetje en alles draait zoals het moet draaien. En alles ziet er ook veel properder uit.

Alleen was er één klein dingetje dat minder goed was. Nadat de fiets gekuist was, wou ik op de rollent trainen. Maar van in het begin merkte ik dat het moeizamer ging dan normaal. Ik had moeite om mijn normale trapfrequentie van 90 à 100 RPM aan te houden. Na 9,6 km hield ik het dan ook voor bekeken onder het mom van een offday.

Daarna begon ik me echter vragen te stellen of het niet zou kunnen liggen aan de handelingen die ik gedaan had aan mijn fiets. En toen ik mijn trappers met de hand ronddraaide merkte ik dat mijn wiel onmiddellijk stopte met draaien van het moment dat de trappers niet meer rondgingen. Blijkbaar had ik het wiel een ietsie pietsie scheef vastgezet waardoor mijn velg constant tegen één remblokje plakte wat er voor zorgde dat ik veel meer weerstand ondervond. Geen offday dus, maar gewoon een domme stomme fout. Maar daar leert een mens wel van natuurlijk.

Voor degenen die tenslotte intersse zouden hebben in de cursus, hier kan je de cursus vinden in PDF formaat.

Afgelopen week zat ik naar Can You Duet te kijken – het enige nieuw-talent-zoek-programma waar ik iets of wat kan blijven naar kijken.

En het mag gezegd worden, Elke & Marino kunnen er wat van. Hun duet in de eerste workshop heeft mij zeer kunnen bekoren.

Workshop 1 van Elke – MyVideo België