Wimblog

Firefox 3 staat in de pijplijn om gereleased te worden en bij Firefox willen ze er alles aan doen om zoveel mogelijk mensen te overtuigen de nieuwste versie van hun browser te downloaden.

Daarom hebben ze ook Download Day 2008 in het leven geroepen. In het kort willen ze zoveel mogelijk mensen de software op dezelfde dag laten downloaden om zo in het Guiness Book of World Records te komen als meest gedownloade software in 24 uur.

Set a Guinness World Record
Enjoy a Better Web

Sounds like a good deal, right? All you have to do is get Firefox 3 during Download Day to help set the record for most software downloads in 24 hours – it’s that easy. We’re not asking you to swallow a sword or to balance 30 spoons on your face, although that would be kind of awesome.

By the way, the official date for the launch of Firefox 3 will be posted here soon – so check back! Join our community and this effort by pledging today.

Op de website van Firefox 3 kan je zweren om op die dag – de datum wordt later nog meegedeeld, de software te downloaden en zo te helpen met het zetten van het wereldrecord. En uiteraard helpen om Firefox 3 te verspreiden.

Tot nu to zijn er in België 1014 mensen die gezworen hebben de software te downloaden. Misschien bent u wel de volgende?

Patricia Govaerts uit Turnhout zou Рvolgens het Nieuwsblad Рde nieuwe vlam van Ignace Cromb̩ zijn. Ook nog volgens het Nieuwsblad zou Patricia Govaerts onder de alias Trisha de zangeres zijn van het groepje Xanigy en Miss Mol 2004.

Ze heeft naar het schijnt nog nooit deelgenomen aan een miss verkiezing van Ignace Cromb̩, maar ze heeft wel deelgenomen aan de verkiezing van de Leie-ambassadrice Рu weet wel, die verkiezing waar onlangs door een foutje de winnares, de winnares toch niet bleek te zijn. En wie heeft er ook een woordje te zeggen in die verkiezen: juist, ons Ignaceke.

Afgaand op de foto’s die op de website van Xanigy te vinden zijn moet ik zeggen dat Ignaceke mij verbaasd heeft. Patricia is nu niet echt meteen een babe. Niet dat dat hoeft, maar als je – zoals Ignace – alle dagen omringd wordt door de schoonste vrouwen van het land, probeer dan daar mee aan te pappen als ge toch uw vrouw wilt inruilen voor een jongere versie. Ga dan niet voor de zangeres van een groepje waar nog nooit iemand van gehoord heeft en kies u het lekkerste kipje uit het hok uit om mee te rampetampen.

Akkoord, zijn reputatie zou dan volledig naar de haaien zijn, maar zijn trofeeënkast zou er wel een stuk beter uitzien. Een gemiste kans als je het mij vraagt.

Na 25 jaar huwelijk kiezen voor een groen blaadje van 25, het moet kunnen. Ik denk dat we blij mogen zijn dat Ignace Crombé geen 12 jaar getrouwd was .

Een leuke tijdreis paradox, wel in het Engels, maar ik schat het IQ van mijn bezoekers hoog genoeg in om dit te begrijpen.

Grandfather Paradox :

Time travel is impossible as exemplified by the famous grandfather paradox. Imagine you build a time machine. It is possible for you to travel back in time, meet your grandfather before he produces any children (i.e. your father/mother) and kill him. Thus, you would not have been born and the time machine would not have been built, a paradox.

Perhaps the craziest of the time travel paradoxes was cooked up by Robert Heinlein in his classic short story “All You Zombies.”

A baby girl is mysteriously dropped off at an orphanage in Cleveland in 1945. “Jane” grows up lonely and dejected, not knowing who her parents are, until one day in 1963 she is strangely attracted to a drifter. She falls in love with him. But just when things are finally looking up for Jane, a series of disasters strike. First, she becomes pregnant by the drifter, who then disappears. Second, during the complicated delivery, doctors find that Jane has both sets of sex organs, and to save her life, they are forced to surgically convert “her” to a “him.” Finally, a mysterious stranger kidnaps her baby from the delivery room.

Reeling from these disasters, rejected by society, scorned by fate, “he” becomes a drunkard and drifter. Not only has Jane lost her parents and her lover, but he has lost his only child as well. Years later, in 1970, he stumbles into a lonely bar, called Pop’s Place, and spills out his pathetic story to an elderly bartender. The sympathetic bartender offers the drifter the chance to avenge the stranger who left her pregnant and abandoned, on the condition that he join the “time travelers corps.” Both of them enter a time machine, and the bartender drops off the drifter in 1963. The drifter is strangely attracted to a young orphan woman, who subsequently becomes pregnant.

The bartender then goes forward 9 months, kidnaps the baby girl from the hospital, and drops off the baby in an orphanage back in 1945. Then the bartender drops off the thoroughly confused drifter in 1985, to enlist in the time travelers corps. The drifter eventually gets his life together, becomes a respected and elderly member of the time travelers corps, and then disguises himself as a bartender and has his most difficult mission: a date with destiny, meeting a certain drifter at Pop’s Place in 1970.

The question is: Who is Jane’s mother, father, grandfather, grand mother, son, daughter, granddaughter, and grandson? The girl, the drifter, and the bartender, of course, are all the same person. These paradoxes can made your head spin, especially if you try to untangle Jane’s twisted parentage. If we drawJane’s family tree, we find that all the branches are curled inward back on themselves, as in a circle. We come to the astonishing conclusion that she is her own mother and father! She is an entire family tree unto herself.

Gisteren had ik opnieuw een afspraak met de chirurg die mijn borstspier aangehecht heeft.

Na de obligate beleefdheden te hebben uitgewisseld mocht ik mijn t-shirt uittrekken om de borstspier aan een controle te onderwerpen. Nadat hij een paar keer aan mijn arm getrokken had ik verschillende richtingen en gevoeld had waar de spier ligt besloot hij dat alles goed aan het genezen is. Hij vroeg me ook of ik tevreden was met de symmetrie want hijzelf vond dat het uitzicht hetzelfde was als ervoor. Ik kon niet anders dan mij hierbij aansluiten.

Zijn volgende vraag was wanneer ik graag terug zou willen beginnen met powertrainen. Ik vertelde hem dat ik graag zo snel mogelijk terug zou beginnen, maar dat mijn focus op dit moment op het fietsen ligt en ik voor mezelf reeds uitgemaakt had dat ik niet voor augustus zou beginnen om alles de tijd te geven om voldoende te herstellen. De chirurg was het eens met die planning dus begin ik na onze vakantie naar Malta terug met mezelf af te beulen in de gym.

De chirurg vroeg ook of ik het nog nuttig vond om naar de kinesist te gaan. Hij wou weten of de oefeningen die ik daar deed mij echt vooruit hielpen. Ik antwoordde naar waarheid dat ik er niet zo veel meer aan had en hij bevestigde door te zeggen dat ik wat hem betrof mag stoppen met de kine. Dus mijn geplande sessie gaat nog door, maar daarna stop ik met de kine. Misschien dat ik in augustus nog een paar keer ga gaan om rustig aan en onder begeleiding te kunnen beginnen met belasting van de borstspier, maar voor nu is het dus goed geweest.

Zoals u ziet verloopt alles goed en mag ik zeker niet klagen. Na zo’n operatie had het veel erger gesteld kunnen zijn. Ik heb het in het verleden al gemerkt en nu merk ik het nogmaals dat ik vrij snel herstel na een blessure/operatie. Maar ik ben dan ook nog jong he.

Vrijdag stuurde Christophe onderstaande foto door van een bestelwagen met YCF nummerplaat – waarvoor dank trouwens. Jammer genoeg kan ik niet lezen welke de cijfers zijn die achter YCF komen. Is er iemand die het kan ontcijferen.

Moest er nog iemand een YCF nummerplaat spotten, fotografeer de handel en stuur maar door.

Door een foutje in de Cola machine is het mogelijk om een blikje frisdrank te kopen voor slechts € 0,05 ipv € 0,70. Je moet er wel een bepaalde handeling voor uitvoeren.

Met dank aan Collega B. voor het vinden van deze bug en dank aan collega G. voor het filmen.

Het was lang geleden – des te beter uiteraard – maar gisteren stak er nog eens een briefje van de politie in mijn brievenbus. De boodschap was kort maar krachtig:

Ms.,
In opdracht van de Heer Procureur des Konings wordt u verzocht zich op het politiebureel van Tielt-Winge (gemeentehuis) aan te bieden.
Datum en uur: zo vlug mogelijk
Reden: verhoor

Geen probleem, ik wil gerust gaan. Zeker als de Procureur des Konings het vraagt. Maar de openingsuren van het politiebureel komen niet zo goed overeen met mijn agenda voor komende week. Vanmorgen pleegde ik dan maar een telefoontje om een afspraak te maken op een ander moment.

De dienstdoende agent wist mij echter te vertellen dat de agent die mijn dossier behandelt er niet is vandaag. En of ik maandag kon terugbellen want dan zou hij er wel zijn en zou ik een afspraak kunnen vastleggen. Zo dringend zal het dan wel niet zijn, als de agent niet in spanning op mijn komst zit te wachten.

Moest u zich afvragen waarover het gaat, ik kan u geruststellen, het is niets ernstig. Ik ben niet in verdenking gesteld van moord of zoiets. Het gaat over een banaal incident op een fuif waar ik niets/niet veel mee te maken heb.

Vandaag is het nog maar eens duidelijk geworden dat elke dag opstaan om 4h45 veel beter voor mij dan pakweg op te staan om 5h30.

Doordat we gisteren met enkele collega’s waren gaan karten in Puurs was ik pas rond 1h thuis vannacht. Omdat ik dan ook nog mijn eten voor vandaag moest klaarzetten wees de klok al half 2 aan toen ik met mijn hoofd mijn kussen raakte. In een vlaag van verstandsverbijstering had ik mezelf wijsgemaakt dat 4h45 dan toch veel te vroeg was om op te staan en bijgevolg had ik wekker om 5h30 gezet. Ik sprak mezelf nog moed in dat er op dat uur ook bijna geen verkeer is op de Belgische wegen.

Ha! Stak dat even tegen.

Het begon al op de E314 met mijn meest gehate ergernis: voorbijstekende vrachtwagens. Zonder te kijken smijten die wegpiraten zich voor andere wagens in om dan minuten lang een poging te ondernemen om een andere vrachtwagen voorbij te steken.

En het ging van kwaad naar erger. Maaite meldde dat door een ongeval in Sterrebeek de linkerrijstrook van de E40 Leuven-Brussel versperd was en er aangeschoven moest worden vanaf Bertem. Bertem was in dit geval de aansluiting van de E314 naar de E40.

En dan begint de miserie: de file-opportunisten beginnen uiteraard zonder kijken van rijvak te switchen en de vrachtwagens doen lustig mee. Pinkertje op, niet wachten tot er plaats is en zich op zij smijten. Een mens zou voor minder aan verkeersagressie doen.

Ma bon, uiteindelijk zijn we dan toch nog in Brussel geraakt en om de dag toch nog iets of wat aangenaam te maken was mijn parkeerplaats in de parking nog vrij. Anders had ik helemaal stijf gestaan van de stress.

Gisteren ben ik samen met kameraad T. de Eddy Merckx route in de Vlaamse Ardennen gaan rijden met de fiets. Deze tocht maakt deel uit van de Ronde van Vlaanderen fietsroutes en voor ons was het een voorbereiding om de 72 km die we aanstaande zaterdag gaan rijden.

De eerste helling die we voor de wielen geschoven kregen was de Kluisberg en dit al na ongeveer 1 kilometer gereden te hebben. Ondanks een ketting die van het kettingblad viel waardoor ik even moest stoppen ging de beklimming vrij goed. Beter dan verwacht zelfs, maar het was dan ook de minst zware klim van de vier die we zouden doen.

De volgende helling was de Oude Kwaremont, 2500m lang en één en al slechte kasseien. Voor mij trouwens mijn eerste kennismaking met kasseien. Het zal wel duidelijk wezen dat het hier afzien was. Ik kon in het wiel blijven van kameraad T. maar dat was ook alles. Afzien en aanklampen meer zat er niet in. Ook hier is de ketting éénmaal afgelopen, maar door goed te schakelen ben ik er in geslaagd om de ketting terug op het kettingblad te leggen zonder te moeten stoppen. Hier begon het mij trouwens te dagen dat er misschien wel iets mis zou kunnen zijn met mijn derailleur.

Niet veel verder sloegen we links af richting de meest gevreesde beklimming van de dag: de Paterberg: 361 meter kasseien maar met een gemiddeld stijgingspercentage van 12% en een maximum van 20% precies een muur waartegen je aan oprijdt. Altans van horen zeggen, want ik ben er niet naar boven kunnen rijden. Al kan ik hier wel heirkracht inroepen. Vlak voor we links de kasseien wouden opdraaien schakel ik vooraan naar mijn kleinste plateau, en hopla, daar gaat de ketting er weer af. Tot vijf maal heb ik de ketting er terug opgelegd en vijf maal sprong ze er terug af nadat ik twee trappen deed. Uiteindelijk ben ik dan maar te voet naar boven gegaan – zij het wel met pijn in het hart. Kameraad T. is wel vlot naar boven gereden. Een welgemeende chapeau is hier zeker op z’n plaats.

Eénmaal boven bleek dat het probleem niet aan de derailleur lag. Twee vijsjes die mijn kettingbladen op de crankas vastzetten waren gelost en een van de rondellekes was hierdoor tegen mijn binnenste kettingblad geschoven waardoor de ketting er onmogelijk kon blijven opliggen. Jammer maar helaas. Schakelen naar het kleinste kettingblad zat er niet meer in voor de rest van de dag. Met enkel de Hotond die nog voor ons lag zou dit normaal gezien niet echt een probleem mogen zijn.

De Hotond, 2975 meter lang, maar met een gemiddeld stijgingspercentage van amper 3% is het hoogste punt van Oost-Vlaanderen. De beklimming ervan was eerlijk gezegd vrij makkelijk. Na de mindere prestatie op de Oude Kwaremont en het forfait op de Patersberg kon ik hier gezwind naar boven rijden aan een tempo dat een paar kilometers per uur hoger lag dan bij kameraad T. op mijn middelste plateau (een 42).

Na de Hotond was het uit met de hellingen en was de rest van rit relatief vlak. Genieten dus van het mooie landschap van de Vlaamse Ardennen en het goede weer. Wat moet een mens nu nog meer hebben.

Ritgegevens:
Afstand: 46,10 Km
Gem: 24,10 Km/h
Gem hartslag: 161 (77%)

Op het werk was er de vraag waarom een mens zijn ogen sluit als hij niest. Collega P. beweerde dat ander de oogballen er zouden uitvliegen. Hilariteit alom natuurlijk todat hij met volgend artikel kwam aandraven:

Bron: Het Belang van Limburg – 5 juli 2002
Hoe gek het ook klinkt, meneer Loyens, we doen dat om te verhinderen dat onze ogen uit hun kassen floepen. Een nies kan een flinke kracht hebben, en zo vast zitten onze oogbollen nu ook weer niet.

Niezen doe je om irriterend spul uit je neus te verwijderen. Vaak kleeft dat al vast in het slijm in je neus, dus niezen werkt het best als je meteen ook het slijm naar buiten niest. Dat is kleverig, dus heb je een ferme windstoot nodig.

Actie is gelijk aan reactie, wist Newton al. Als een kanon een schot lost, krijgt het zelf een terugslag te verwerken. Als je neus een nies afvuurt, slaat je hele hoofd achterover. En dat zou er weer voor kunnen zorgen dat je ogen uit hun kassen vliegen. Je zou ze niet kwijtraken, want ze hangen vast aan je oogzenuw, maar je zou die oogzenuw wel erg kunnen beschadigen.

Reflexen

De natuur heeft daar een oplossing voor geëvolueerd: de oogsluitreflex. Het gaat inderdaad om een reflex, volautomatisch en onafhankelijk van je wil. Probeer maar, je kunt met de beste wil van de wereld je ogen niet open houden terwijl je niest.

Vaak neem je nog een andere voorzorgsmaatregel, al is die wel onderworpen aan je wil: in de aanloop naar de nies buig je het hoofd achterover, om het tijdens de nies weer naar voor te bewegen, soms zelfs samen met je hele bovenlichaam. Die beweging is tegengesteld aan de terugslag die je hoofd ondervindt van de nies, en dempt daardoor het effect van de terugslag.

Als tegenargument kwam collega W. met Chuck Norris Fact 4. Maar het uiteindelijke bewijs van het ongelijk van collega P. komt van de Myth Busters.