Wimblog

Onze trip naar de Vogezen zit er op en was een succes. Uiteindelijk zijn het vier dagen geworden ipv vijf dagen en zijn we onmiddellijk erna terug naar huis gekeerd. De reden hiervoor was dat het te koud werd om nog met de fiets te rijden. De temperaturen lagen ‘s nachts al tegen het vriespunt en boven op de cols was het ook koud en zeker in de afdalingen was het niet meer te doen.

Maar we hebben vier fantastische dagen gehad. Op zaterdag hebben we al meteen een rit gedaan van 49,50 km en 1.395 hoogtemeters. Tijdens deze rit overwonnen we Col de la Schlucht en Col de Grosse Pierre. En we deden dit met een gemiddelde snelheid van 22,6 km/h.

Op zondag deden we een rit van 63,86 km met 1.452 hoogtemeters en reden we over Col du Bonhomme, Col du Bonhomme, Col du Louschbach, Col du Calvaire en Collet du Lac Vert. Deze laatste vier kregen we wel vlak achter elkaar waardoor het meer lijkt dat het is, maar het was toch een kleine 30 km klimmen in ̩̩n stuk. Daar kwam dan nog eens bij dat de wind het nodig vond om met onze voeten te spelen waardoor we Рhoewel we in een lus reden Рconstant de wind op de kop hadden. Hierdoor lag het gemiddelde om een miezerige 22,1 km/h.

Eerlijk is eerlijk, dus ik moet bekennen dat ik op dag 3 al een wrak was. Ik geraakte amper uit de tent en dus heb ik de derde rit niet meegedaan. En achteraf was ik er blij om want ze bleek loodzwaar te zijn.

Op dinsdag hebben we dan nog met twee man – de derde was op maandagavond al naar huis vertrokken – nog een kort ritje van 25 km gedaan rond het Lac de Xonrupt en richtig Gerardmer.

Het waren dus vier fantastische dagen die helemaal in het teken stonden van het fietsen. Onze dagen waren dan ook vrij eentonig. Opstaan, ontbijten, afwassen, fietsen, douchen, rusten, eten, afwassen, dvd kijken en slapen. Omwille van de koude keken we dvd lekker warm ingeduffeld met twee pullovers en een dikke jas aan. En rond 22h kropen we gelijk echte stoeren mannen onder onze dubbele slaapzak om te gaan slapen. En opstaan gebeurde pas rond 9h ‘s morgens. Wie zegt dat mannen alleen niet weten hoe hun te amuseren.

Volgend jaar gaan we zeker terug. Maar waarschijnlijk een weekje vroeger om wat beter (lees: warmer) weer te hebben. En de kans is groot dat ik voor ik op fietsvakantie ga in de zomer nog een weekendje naar daar ga om beter voorbereid te zijn.

Mijn vorige post over de foto’s van onze trip naar de Provence deed bij veel mensen de vraag rijzen wat die gele badeend op de foto’s deed.

Een paar jaar gelden was mijn buurjongen van vroeger voor de eerste keer vader geworden. Naar aanleiding daarvan waren wij uitgenodigd op een baby-borrel en de suikerbonen die we toen kregen waren in een zakje rond de hals van een rubberen badeend gebonden.

Eénmaal in de wagen na de baby-borrel werden de suikerbonen opgegeten en kreeg het badeentje als grap een plaatsje op het dashbord van de auto. En zoals alles wat begint als een grap bleef dit duren. En als ik van auto veranderd (van VW Polo naar Peugeot 206 naar Audi A3) verhuisde de eend mee naar het nieuwe dashbord.

En zo belande Ducky in het zuiden van Frankrijk. En toen begon de grap om Ducky mee op de foto’s te zetten. En ook deze grap liep uit de hand zoals te zien is in de foto-reeks.

Uiteindelijk is Ducky zelfs mee op vakantie geweest naar Malta, maar daar is hij jammer genoeg nooit uit de rugzak geraakt waardoor hij niets van het land heeft kunnen zien en wij er dus ook geen foto’s van hebben. En ondertussen zit hij nog steeds fier op mijn dashbord en dit zal zo nog wel een tijdje blijven. Dus als u ergens een Audi A3 ziet met een gele eend op het dashbord, is de kans groot dat het Ducky is.

En zo kent u nu het verhaal achter de gele badeend op mijn foto’s.

Eindelijk! Meer dan twee maanden na datum heb ik de foto’s van onze trip naar de Provence bekeken, geselecteerd en online gezwierd. Schandalig eigenlijk dat het zo lang geduurd heeft. Veel interessants is er niet op te zien, maar ze zijn toch te bekijken op Flickr.

Met de herst die ondertussen rustig op gang komt en de winter in het vooruitzicht wordt het tijd om de mountainbike terug van stal te halen. Vanaf nu ga ik proberen om elk weekend een mountainbike ritje mee te pikken. Dit kan ofwel een georganiseerde rit zijn, maar ook een permanenten rit zoals die bijvoorbeeld van Bloso.

En omdat alleen rijden niet altijd gezellig is doe ik hier een oproep naar eventueel gelijk gezinden om samen te gaan rijden. Tot nu toe heb ik al twee fietsbuddies – mijn neef en nog een kameraad – maar het mogen er altijd meer zijn.

Dus wie zin heeft om deze winter mee de velden onveilig te gaan maken met een VTT, mag het altijd via de comments of het contactformulier laten weten.

Het weekend in de Vogezen is fantastisch meegevallen – waarover later meer – en het was uiteraard weeral vier dagen van vettige praat verkopen. U kent dat wel, mannen onder elkaar (mijn twee kameraden zijn beide trouwens 10 jaar ouder) leidt altijd tot vettige praat. Willen of niet.

En omdat ik zo’n vriendelijke jongen ben wil ik een (voor mij altans) nieuw acroniem met jullie delen: BOHICA.

Bohica is zo’n accroniem dat je gebruikt in de slaapkamer (eigenlijk eender waar) zolang je het maar tegen je vrouw/vriendin/verloofde/minares zegt. Succes gegarandeerd trouwens.

Bohica staat namelijk voor Bent Over, Here I Come Again. Dus de volgende keer dat u thuiskomt, helemaal opgedraaid door de kortgerokte secretaresse, zegt u gewoon tegen uw vrouw/vriendin/verloofde/minares BOHICA en u bent klaar voor uren plezier.

Laat ik eens iets tofs doen voor mijn medemens in plaats van altijd de arrogante, zelfingenome, verzuurde klootzak uit te hangen.

Rechts van dit berichtje kan je allerlei statistieken zien over Wimblog. Zo kan u zien hoeveel berichten ik hier neergepend heb, hoeveel tags ik gebruikt heb en hoeveel comments er zijn achter gelaten. En over die comments is het mij nu te doen.

Op dit moment staat de teller op 4,768 en mijn idee is om de persoon die de 5,000ste comment achter laat een soort van beloning te geven. Niets speciaals, maar toch iets waar hij (of zij uiteraard) iets aan kan hebben. Al weet ik nog niet wat.

Vandaar mijn vraag aan u: wat zou u graag krijgen moest u de 5,000ste comment hier schrijven? Laat u gaan via de comments. Binnen een week maak ik een selectie en dan mag er gekozen worden welke beloning er zal weggeven worden.

Deze keer een echte actie foto van een wagen met YCF nummerplaat.

Steven spotte deze Touareg in de bocht van Vorst op de Brusselse Ring.

Gisteren vond ik een mailtje van Sofie in mijn inbox waarin ze me vertelde dat ze een YCF nummerplaat gevonden had. Meer bepaald in Haaltert op de Pontweg. En zoals ze hoopte had ik deze nog niet in mijn verzameling.

Sinds een korte tijd is de voortuin voor ons gebouw – de hoop aarde met woekerend onkruid – herschapen in een parking met plaats voor acht wagens. Twee parkeerplaatsen per appartement dus. Enkel voor de bewoners en eventueel bezoekers. En zeker niet voor de mensen die de bus nemen – er is namelijk een bushalte vlak voor onze deur.

Ik vond dat het uiteindelijk nog lang geduurd heeft vooraleer er een vreemde wagen stond, maar zondag was het zo ver. Van ‘s morgens vroeg stond er een Matiz met platte band zo geparkeerd dat hij twee parkeerplaatsen in nam. Heel de dag had hij er gestaan en iedereen vroeg zich af van wie de wagen toch kon zijn.

‘s Avonds rond een uur of 7 krijg ik in het oog dat iemand volop bezig is om de platte band van de wagen te vervangen. Snel opgejaagd als ik ben ga ik in colère naar buiten en daar speelt zich volgende conversatie af.

Wim: Goeieavond meneer. Mag ik vragen waarom u hier staat?
Meneer: Ik had platte band toen ik vanmorgen naar mijn werk reed en dus ben ik met de bus gegaan.
W: En waarom bent u dan hier komen parkeren?
M: Omdat hier plaats was.
W: Meneer, dat is hier wel privé parking.
M: Ik zie hier nochtans geen plaatje staan.
W: Allez meneer, dat is nu toch duidelijk. Ik kom toch ook niet bij u op het geleeg staan hoewel dat er geen plaatje hangt.
M: Ik heb geen geleeg meneer.
W: (zucht)… U had misschien iets kunnen laten weten.
M: Het was 5 uur ‘s morgens, hoe had ik dat dan moeten doen?
W: Door middel van een briefje onder uw ruitenwisser of in één van de vier brievenbussen misschien?
M: Daar had ik niet aan gedacht.
W: En hoe staat u trouwens ook geparkeerd. U bezet twee plaatsen.
M: Sorry he, het was donker en ik zag niet zo goed waar ik reed. En daarbij, ik heb nog maar een jaar mijn rijbewijs.
W: Ahzo, en dan mag u zomaar wildparkeren op een privé parking. We hebben een hele dag twee plaatsen niet kunnen gebruiken. Wa zijt gij nu toch voor ene?
M: Meneer, sebiet bel ik naar de politie.
W: (verbaasd)… En waarom dan wel?
M: Omdat u tegen mij roept en mij tegen mijn voeten geeft.
W: Weet ge wat er van is? Belt naar de politie. En zegt ineens dat de volgende keer dat ik u hier zie staan om de bus te nemen ik uw voorruit toeplat met krantenpapier en behangerslijm. En kust nu mijn kloten en maakt dat ge van mijn geleeg zijt.

Ondertussen hangen er twee plaatsje om duidelijk aan te geven dat het private parkeerplaatsen zijn. En de volgende die er staat kan zich inderdaad verwachten aan een toegeplakte voorruit. Men weze gewaarschuwd.

Sinds gisteren is mijn Canon EOS 400D uitgerust met een battery grip BG-E3.

Ik was al een tijdje op zoek om deze te kopen, maar – met de dalende koopkracht en al – wou ik hem het liefst via eBay kopen dan in een speciaalzaak. Kwestie van een beetje goedkoper af te zijn.

De reden van mijn willen hebben was tweeledig.
Ten eerste bezat ik al twee accu’s voor mijn fototoestel en met de battery grip zou ik ze dan ook alletwee tegelijk kunnen gebruiken (lees: als de ene plat is zou automatisch overgeschakeld worden naar de twee zonder dat ik ze zelf moet verwisselen).

Ten tweede leek het mij met de battery grip ook eenvoudiger om foto’s te maken in portrait mode, dus met de camera 90° gedraaid, omdat er een extra ontspanknop opstaat. En inderdaad, ik heb het gisteren uitgetest en het werkt veel makkelijker. Ik moet mijn hand nu niet meer in een onnatuurlijke/onconfortabele positie houden om een foto te maken. Wat zeker tijdens een voetbalwedstrijd veel meer comfort zal opleveren.

En achteraf gezien is trouwens nog een derde voordeel aan de BG-E3: mijn EOS ziet er nu ook gewoon veel stoerder uit. Mannelijker als het ware.