Afgelopen vrijdag was ik – samen met nog een paar bloggers – uitgenodigd op de voorstelling van de Nivea For Men Challenge, maar daarover later meer.
Wat ik alvast wel kan zeggen is dat we er de gelegenheid hadden om de Ultraball uit te proberen. U weet wel, zo’n gigantische hamsterbal waarin je kan rondlopen. En dat leverde volgend filmpje op:
Kris heeft dit weekend een auto met YCF nummerplaat gespot. Dit maal op de Kleine ring in Hasselt.
Op deze blog zit ik veel te kankeren op alles wat mij niet aanstaat, dus laat ik nu eens even het tegenovergestelde doen. Het goede mag namelijk ook verteld worden.
Vandaag bevond ik mij in Oudenaarde om samen met kameraad T. met de fiets te gaan rijden. Waarschijnlijk had ik iets verkeerds gegeten, want opeens moest ik erg dringend naar het toilet. Normaal gezien is er in het Centrum van de Ronde Van Vlaanderen wel een openbaar toilet, maar het centrum opent pas om 10h en daar waren we nog even van verwijderd. Dan maar op zoek naar een toilet op de markt.
Jammer genoeg waren er nog niet veel café’s/tavernes open. Gelukkig zag ik ergens een mevrouw haar terras opkuisen. Een beetje bedeesd stapte ik op haar of en vroeg of ik – tegen betaling uiteraard – gebruik mocht maken van de sanitaire voorzieningen. Gelukkig mocht ik, want de nood was al vrij hoog. Daar kwam nog eens bij dat het licht nog niet brandde in het kleinste kamertje en ik vroeg nog meer bedeesd aan haar collega of hij dit kon inschakelen.
Toen ik mijn ding gedaan had vroeg ik wat mijn kost was, want ze waren toch zo vriendelijk geweest van mij te laten gaan. Maar ik hoefde niets te betalen. Jammer dat ik de zaak van het etablisement niet gezien of onthouden heb, anders had ik het hier zeker aangeraden omwille van hun vriendelijkheid. Bij deze toch nog eens bedankt. Ze hebben mij daar goed uit de nood geholpen.
[Update: Het aquarium is ondertussen verkocht]
De kogel is door de kerk, na lang nadenken heb ik besloten om mijn grote aquarium te verkopen. De reden hiervoor is vrij simpel. Het ontbreekt met nog aan tijd om hier voldoende tijd in te steken om hem deftig te onderhouden. Daarbij komt nog dat ik plaats zou winnen voor mijn binnenvijver voor de schildpadden als de aquarium zou verkocht zijn. Daarom verkoop ik heb dus. Het liefst van al zou ik hem verkopen aan een echt gepassioneerde aquariaan.
Voor alle duidelijkheid geef ik nog even de belangrijkste specs mee:
En dan nu het belangrijkste: wat zou ik er graag voor hebben? Laten we zeggen dat de prijs overeen te komen is. Geef me uw beste prijs en we praten er over. U kan altijd meer informatie vragen via de comments hieronder of via het contactfomulier.
Ik zou het ook fijn vinden moesten jullie iemand kennen die op zoek is naar een aquarium om even deze link door te geven. Hem op je blog/twitter/facebook zetten mag ook altijd.
Edit
Het aquarium staat ook op eBay.
Gisteren vond ik op de website van Het Nieuwsblad/Sportwereld een voordeelbon waarmee ik het boek Kassei Klassiekers – een speciale editie van Het Nieuwsblad kon kopen voor slechts 3,95 euro ipv 6,95 euro. 3 euro korting dus. In tijden van crisis een gigantische besparing.
Vandaag herinnerde ik mij dat ik het boek nog niet was gaan halen en ging ik naar de plaatselijke Press Shop hier in Brussel en vrouw achter het boek. De madam achter de kassa was op slag vergeten dat ze wel degelijk Nederlands spreekt – ik had haar nog in het Nederlands horen afrekenen met de vrouw voor mij – en zei in het Frans dat ze die bon niet aannam.
Op mijn vraag – in het Nederlands uiteraard – waarom niet zei ze alleen maar dat ze niet mocht van haar baas. Zelfs toen ik haar duidelijk maakte dat er op staat dat Vum nv zich ertoe verbindt de waarde terug te betalen bleef ze weigeren. Bonnen van het internet mocht ze niet aannemen.
Ik had veel zin om de rest dat ik wou kopen gewoon achter te laten en nog meer zin om haar te verwijten voor stom achterlijk wijf, maar ik heb me ingehouden. Zou het de mensen bij Vum interesseren dat er winkels zijn die weigeren zulke bonnen aan te pakken? Of moet ik er geen tijd en moeite in steken. In elk geval is er weer een winkel bij op daar-koop-ik-van-z’n-leven-nooit-nog-iets-lijstje gekomen.
Stom wijf!
Op het werk hebben sommige (vrouwelijke) collega’s het idee dat mijn vrouw verschrikkelijk hard afziet met mij. De reden? Het feit dat ik mijn boterhammen niet zelf smeer.
Elke avond maakt mijn vrouw namelijk mijn boterhammen voor daags erna. Soms zeg ik wat ik er graag tussen zou hebben maar meestal doet mijn vrouw er tussen wat ze het eerste vast heeft. Allemaal goed voor mij. Ik ben gene moeilijke. Absoluut niet.
Op een dag was ik ‘s morgens mijn boterhammen vergeten en dus besloot at ik iets van de cafetaria of zijn we buiten gaan eten, ik herinner het mij niet zo goed meer, maar ik heb in elk geval geen honger geleden. In zulke gevallen eet ik dan ‘s avonds mijn boterhammen die ik vergeten ben op, maar die dag had mijn vrouw gevraagd of zij ze mee mocht nemen naar school. Geen probleem voor mij, zo vriendelijk ben ik wel.
Toen ik ‘s avonds naar huis reed belde ik naar haar – zoals alle dagen – en vroeg of ze mij boterhammen wou smeren. Mijn vrouw antwoorde dat ze wel een stappenplan zou schrijven zodat ik zelf mijn boterhammen kon smeren. Mijn repliek was dat dat zeker eens zo veel tijd zou kosten, dus dat het toch makkelijker was dat zij ze zou smeren.
Toen ik thuis kwam en vroeg waar mijn boterhammen waren kreeg ik te horen dat het brood in de kast lag en de boter en toespijs in de koelkast en dat het toch niet zo veel moeite was om die zelf te smeren. Maar dat is het dus wel. Om de een of andere reden lukt het mij nooit om boter op mijn brood te smeren zonder er gaten in te trekken en dus maak ik zelf geen boterhammen. Maar mijn vrouw hield het been stijf en smeerde geen boterhammen en vond dat ik het zelf maar moest doen.
Gelukkig herinnerde ik mij dat er nog pasta van daags ervoor in de koelkast stond en dan heb ik die maar opgegeten.
En daarom beste lezertjes, denken de collega’s op het werk dat mijn vrouw afziet met mij. Gewoon omdat ik niet zelf mijn boterhammen smeer.
Vorige week vroeg ik langs deze weg nog of iemand van mijn bezoekers een goede sportmasseur kende. Collega G. stelde toen voor dat ik best mijn licht eens kon opsteken binnen een paar mailgroepen binnen de groep. En dit leverde bijna onmiddellijk resultaat op.
Zo kwam het dat ik afgelopen maandag op de massagetafel lag bij één van de masseurs van Quick Step. Deze persoon heeft op korte tijd van zijn hobby zijn beroep kunnen maken en masseert ondertussen toprenners van de Quick Step ploeg. Door een gelukkig toeval wou hij mij er dus ook nog even bijnemen.
En ik moet zeggen dat het absoluut deugd gedaan heeft. Zaterdag had ik 126 km gereden in de Omloop Passage Fitness en ondanks de 75 km losrijden van zondag had ik op maandag toch een iets of wat gevoel van stijfheid in de benen. Maar daar was gisteren bijna niets meer van te merken dankzij de massage. De massaeur had wel gezegd dat ik nog een lichte stijfheid zou kunnen ervaren door de massage zelf en dat dit volkomen normaal zou zijn.
Ik heb ineens een tweede afspraak vastgelegd. De maandag na de Ronde Van Vlaanderen voor wielertoeristen kan ik weer bij hem terecht en dit is een heel goed moment omdat ik de week erop op ‘stage’ zal zitten in de Vogezen. U ziet, ik doe er alles aan om deze zomer zwaar te kunnen uitpakken op de Ventoux om zo de schande van vorig jaar uit te wissen.
Een van de meest fantatische opties op mijn wagen is zonder twijfel de cruise control. Een fantastisch ding vind ik dat!
Vroeger – toen ik nog wel eens het gaspedaal durfde induwen – gebruikte ik dit om de snelheid onder controle te houden en nu doe ik eigenlijk net hetzelfde. Het spaart een mens veel zorgen uit. Hoewel Touring beweert dat cruise control zelden praktisch of nuttig is in België ben ik van oordeel dat dit wel zo is.
Tegenwoordig rijd ik in Boutersem de E40 op en van dan af gaat de cruise control op op 120 km/h en heel vaak gaat hij pas opnieuw af als ik Brussel binnenrijd en de snelheidsbeperking lager ligt dan 120 km/h. Veel relaxter rijden kan een mens niet denk ik. Kom ik iemand tegen die trager rijdt, dan zijn er vakken genoeg om veilig voorbij te steken en mijn verbruik blijft beter onder controle als ik een constante snelheid rijd.
Ook in de bebouwde kom maak ik er constant gebruik van om te beletten dat ik niet ongewild sneller zou rijden dan de toegestane 50 km/h.
Tegenstanders gaan nu misschien roepen dat een chauffeur minder aandachtig is als hij zelf geen gas moet geven, maar dat ligt imho dan toch meer aan de persoon in kwestie dan aan dit fantastisch stukje technologie. U ziet het, ik ben een onvoorwaardelijke fan.
Zoals u misschien nog weet hebben we voor ons appartement private parkings waar de bewoners en bezoekers hun wagens kunnen parkeren.
Tot voor kort was er niets anders te zien dan klinkers en wat aarde waar het onkruid alweer begon op te schieten. Maar daar is dit weekend verandering in gekomen. Een paar vriendelijke mensen die er veel verstand van hebben zijn toen bomen en planten komen – euh – planten. En dat geeft meteen een heel ander uitzicht. Veel minder kaal en ook veel verzorgder waardoor het aangenamer wonen en thuiskomen zal worden.
De toegang naar de deur is nu afgezoomd met twee bomen en aan de buitenzijden van de parking staan telkens 4 bomen. Links en rechts bovenaan staan telkens 3 rhododendron – dewelke ik trouwens gepland heb, na een fietstocht van 126 km. Verder maken nog enkele andere planten het geheel af.
Hoewel, volledig af is het nog niet. Er moeten nog een paar bodembedekkers de grond in en het geheel moet nog afgewerkt worden met een worteldoek die afgedekt wordt met boomschors. Dan pas zal het afzijn. Als alles dan in bloei en/of in blad, zal het uitzicht van het gebouw nog eens drastisch veranderen. En uiteraard volgen er dan nog meer fotos.
Recent Comments