Wimblog

Vandaag een foto van een YCF nummerplaat die al zeer lang geleden genomen is – 20 december vorig jaar – en dan nog een hele tijd in mijn mailbox gezeten heeft. Mijn zus maakte deze foto op de parking van de O’Cool in Tienen.

Het is trouwens een schande hoe vuil die mens zijn auto is. Vandaar dat ik ook alle eigenaars van een wagen met YCF nummerplaat oproep om hun wagens te kuisen, je weet immers nooit wanneer iemand er een foto van neemt.

Trouwens, er komen nog meer foto’s aan maar ik probeer ze wat te verspreiden.

Begin deze week las ik dat het IVF-centrum van het Gentse Jan Palfijn ziekenhuis dringend op zoek is naar spermadonors. Daarom hebben ze een nieuwe wervingscampagne opgestart aan de hand van hippe flyers en een website (www.ikhelpmee.be) met flashy kleurtjes. Met deze campagne wil men zich blijkvaar vooral tot mannelijke studenten richten.

Op zich is er niets mis met spermadonatie. Alles gebeurt in alle discretie in een apart lokaaltje waar erotische literatuur en een dito video aanwezig is en per donatie krijgt men 80 euro als vergoeding voor verplaatsingskosten. Ideaal voor studenten dus, betaald worden voor iets dat je thuis ook waarschijnlijk doet en je helpt er misschien nog mensen mee.

Maar toch wringt het wat voor mij. Op het moment zelf lijkt het een goede daad – en dat is het natuurlijk ook – en je krijgt er wat extra zakgeld voor. En niemand hoeft het te weten want het gebeurt anoniem. Maar is het wel zo anoniem vraag ik me dan af. Ergens zal er toch wel een registratie zijn van welk staal van wie is. En wat nu anoniem  is blijft daarom niet anoniem.

Wie zegt dat het binnen afzienbare tijd niet mogelijk voor mensen die dankzij IVF verwekt zijn de gegevens van hun natuurlijke vader op te vragen en hem zelfs op te zoeken. In het huidige tijdsbeeld lijkt zoiets natuurlijk onmogelijk, maar kunnen we er zomaar vanuit gaan dat dit zo gaat blijven.

Het zal je maar gebeuren dat je een deel van je studies financiert door elke week (wat in theorie mogelijk is) een storting te gaan doen en pakweg 20 jaar later – wanneer je gelukkig getrouwd ben en twee kindjes hebt – er opeens nog een paar kinderen voor de deur staan die hun echte papa willen leren kennen.

Of wat indien de moeder alleen komt te staan en de gegevens van de donorpapa achterhaald en al dan niet via de rechtbank allimentatie claimt. Voor je het weet kan je gaan betalen voor kinderen die je van haar nog pluim kent. Misschien is het paranoïde van mij om er zo over te denken, maar dat zou mij toch bezig houden.

Natuurlijk wil ik kandidaat spermadonors niet afschrikken, maar ik zie het mezelf nog niet onmiddellijk doen.

Omdat het voor collega E. vandaag virtual friday was leek het ons leuk om buiten te gaan eten. Ik kwam met het idee op de proppen om Exki eens uit te proberen. In het programma Low Impact Man had ik die kerel die zijn ecologische voetafdruk wil verkleinen deze keten zien aanraden een bezoekers van MacDonalds en omdat er vlak bij het werk een Exki is, leek het ons leuk om er eens naar toe te gaan.

Op het eerste zicht viel de kaart goed mee en de prijzen leken aanvaardbaar. Maar eenmaal ter plaatse bleek dat het over erg kleine porties ging en dat het dus best duur was. Afgaande op de kaart had ik wel zin in een PASTILLA (Krokant bladerdeeg van kip, ui, eieren en amandelen…) maar eenmaal daar bleek het om een erg kleine portie te gaan. Genre 1/8 van een taart.

Uiteindelijk nam ik UDAIPUR – Linguini, gebraden kip, tandoori, courgette, koriander… – en omdat het mij wat weinig leek nog een brochette op basis van kikkererwten. Dit alles kostte mij om en bij de 8 euro wat ik eerlijk gezegd wel wat veel vond voor zulke kleine porties. Maar gezond eten met een kleinere biologische voetafdruk zal wel wat duurder zijn zeker? Read more…

Samen met mijn vrouwtje hebben we van het lange weekend – jaja, leerkrachten maken de brug, Siebel consultants moeten verlof nemen – geprofiteerd om een paar dagen te gaan uitwaaien aan de zee en de batterijen op te laden.

Voor de gelegenheid werd mijn fototoestel ook nog eens uit de rugzak genomen en ik ben er zowaar in geslaagd om een paar foto’s te nemen waar ik iets of wat tevreden over ben.

Tijdens een avondwandeling was mijn vrouwtje het (soms) gewillige model van dienst. In combinatie met een laagstaande zon levert dat onderstaande foto op. Gelukkig was het van de eerste keer een beetje deftig want ik denk niet dat ze twintig keer zo had willen springen.

Daags nadien vond ik een stukje duinegras in de buurt van Het Hotel en probeerde ik het vast te leggen zoals ik Pietel eens had zien doen. En ook hier was het resultaat in mijn ogen goed genoeg om hier op de blog te komen. Maar dat zegt misschien meer over mijn criteria als over de kwaliteit van de foto.

Eigenlijk zou ik dat vaker moeten doen, zo eens foto’s nemen. Want uiteraard is dat de enige manier om er beter in te worden. De rest van de foto’s zijn te bekijken op Flickr.

Sommigen onder jullie herinneren nog wel mijn blogpost over iBood en vooral hoe hard iBood zuigt in mijn ogen.

Welnu, blijkbaar hebben de jeanetten van iBood zelf ook mijn blog ontdekt. Want op korte tijd zijn er twee commentaren gekomen om te misnoegde klanten in te lichten hoe ze contact met iBood kunnen opnemen en dat iBood toch zo hard investeert om hun service te verbeteren. Als je het mij vraagt zijn er er wel tamelijk laat mee. Toen ik mijn probleem had, werd ik vakkundig afgescheept – want ik was toch maar één klant die van zijn oren maakte. Maar nu blijkt dat mijn blogpost al een dikke 26.000 keer gelezen is, vonden ze het toch nodig om van mea culpa te slaan enzo.

Het pakt niet. Ik blijf nog steeds bij mijn punt. iBood zuigt en de service trekt om geen kloten. Ik heb er sindsdien niet meer gekocht en het zal ook niet gebeuren, dus ik geef toe, ik weet niet of het ten goede veranderd is. Maar eerlijk gezegd interesseert het mij ook niet meer. iBood heeft afgedaan bij mij en dat zal altijd zo blijven. Eigenlijk is het ook wel best zielig om hier nu commentaren te komen achter laten. Hadden ze toen juist gehandeld was dit allemaal niet nodig geweest. Met een kleine compensatie was ik toen tevreden geweest. Maar meer dan een coupon van 5 euro kon er toen niet af. Gierigaards, hier plukken jullie nu dus de vruchten van.

Trouwens, het zijn ook blijkbaar idioten die de commentaren hier zijn comen plaatsen. Bij de eerste commentaar kreeg ik telefoon – op mijn vaste lijn – om te vragen of ik de comment kon verwijderen want er was een foutje ingeslopen. Er stond namelijk het volgende te lezen:

Beste Kippie,

Hartelijk bedankt voor uw bericht op “name website”

Ik werk voor het iBOOD Web Relations Team en zou u graag willen helpen.
Ik zou graag willen weten hoe ik contact met u op kan nemen om uw probleem zo spoedig mogelijk op te lossen.

Met vriendelijke groeten,

M. Vos
Web Relations iBOOD.com

Blijkbaar was er meer intelligentie vereist dan deze persoon had om een berichtje te copy/pasten en nog even de juiste naam van de website in te vullen. Omdat ik tegen censuur ben, laat ik de commentaren staan, maar het staat me wel vrij om hier zelf ook commentaar op te geven.

Dus beste mensen van iBood, denk nu maar niet dat ik mijn mening hier gaar herzien over jullie erbarmelijke dienstverlening. Maar laat dit jullie zeker niet tegenhouden om hier nog wat te komen spammen.

Vorige week kreeg ik een mailtje van Bart. Hij had een YCF nummerplaat gespot maar de nummerplaat is niet echt leesbaar op de foto.  En dat is bijzonder jammer want Bart had er blijkbaar wel moeite voor gedaan.

Spijtig genoeg niet scherp genoeg, en dat na zoveel moeite

Reed mij voorbij op de Velle, Temse. Direct omgedraaid en de achtervolging
ingezet, maar daar moet ik duidelijk nog wat op oefenen.

Echt zonde dat het geen duidelijkere foto opleverde. Maar toch al bedankt voor de moeite, Bart.

Ik vind nagelbijten eerlijk gezegd een degoutant iets. Zo’n afgekloven nagels zijn mijns inziens spuuglelijk. En uiteraard vormt dit een gigantisch groot probleem aangezien ik zelf al sinds zolang ik me kan herinneren op mijn nagels bijt.

Zo nu en dan is mijn afkeer voor mijn eigen vingers zo groot dat ik een poging onderneem om te stoppen met nagelbijten. Maar even vaak mislukt die poging en ben ik binnen de paar dagen opnieuw aan het bijten. Met ander woorden, ik heb het karakter van een schotelvod wat dat betreft.

Meestal bijt ik mijn nagels dan nog eens zo ver af dat het ofwel bloedt ofwel dagenlang zeer doet. U kan het zich waarschijnlijk wel inbeelden dat een vinger vrijwel onbruikbaar is als er teveel nagel afgebeten is. En toch lukt het mij niet om te stoppen.

Maar ik zou wel graag willen. Alleen weet ik niet hoe. Gewoon op karakter lukt dus niet, dat heb ik al geprobeerd. Bestaan er nog andere manieren? Hypnose ofzo.Dat lijkt me nog wel iets voor een karakterloos persoon als mezelf. Of bestaan er nog gemakkelijkere middeltjes. Zitten er onder jullie ook (ex-)nagelbijters en wat doen jullie eraan?

Zo een paar keer per jaar hebben we op het werk een production launch. Keihard werken van ergens rond de middag tot ‘s avonds of soms wel eens tot ‘s morgens.

Uiteraard dient dan de innerlijke mens versterkt te worden en dit wil al eens gebeuren door pizza te bestellen. En elke keer zeg ik mooi in welk gebouw ze moeten zijn en waar ze dat gebouw kunnen vinden. En neem van mij aan, het is een bekend gebouw. En een lelijk ook, maar dat doet hier niet veel ter zake.

En toch slagen de pizza bezorgers er telkens in om niet te vinden waar ze moeten zijn. Zelfs – zoals vandaag – als het pizza-maak-ding op minder dan 300 meter van het gebouw verwijderd is. Een mens zou er zot van worden.

Een bestelling uit Nederland laten komen en hier laten afleveren lukt op twee dagen. Maar een pizza van 300 meter verder laten komen lukt niet zonder 5 keer over en weer te telefoneren. Een schande. En dan nog enkel Frans spreken ook nog. Ik had bijna geëist dat ze gratis waren, maar dat was er over geweest.

@aaiboek heeft een schitterend voorstel gedaan: een twike!

Wat is dat nu weer voor een beest hoor ik hier sommigen denken. Wel dat is zoals een twunch, maar dan zonder eten en met mountainbiken (in dit geval toch, maar het zou ook kunnen met een racefiets vermits het over een samentrekking tussen twitter en bike gaat en bike zowel op een racefiets als op een mountainbike kan slaan. Maar nu dus een MTB rit). Eigenlijk lijkt het dus in niets op een twunch, buiten het feit dat het allemaal twitter mensen zullen zijn.

Op 24 mei zullen een paar stoere twitteraars dus present tekenen in Lichtaart om aldaar op het Bloso MTB parkoer modder te gaan vreten. Of stof, al naargelang de weersomstandigheden.

Ik zal er zijn. Ondanks de 58 kilometer die ik dit jaar al met de mountainbike gedaan heb. Die 3.200 km op de weg en die 1.200 km op de rollen zullen wel volstaan om minstens te kunnen volgen.

Back in the good old days had Argenta een eenvoudig systeem om in te loggen op hun online bankieren. Als klant kreeg je een abonnementsnummer, een paswoord (welk je zelf nog eens kon veranderen naar iets dat makkelijker te onthouden was) en een reeks getallen gegroepeerd in 4 keer 5 cijfers.

Om in te loggen volstond het om je abonnementsnummer en paswoord op te geven en vervolgens vroeg het systeem om 4 willekeurige cijfers uit de reeks van 20 in te vullen en je was ingelogd. Heel eenvoudig. Het volstond om je abonnements nummer en paswoord te onthouden en de reeks van 20 cijfers was opgeslagen in een notitie in mijn gsm en zodoende kon ik overal internetbankieren.

Maar collega P. zei dat dat spel gemakkelijk te kraken was en dus besloot Argenta om een ander systeem in te voeren. En dus moet ik nu inloggen door gebruik te maken van zo’n bankkaartleestoestel en wat een verschrikking is dat.

Om in te loggen moet je nu: je abonnementsnummer ingeven, je bankkaart in de lezer steken, een paar knopjes indrukken, een challenge ingeven, je pincode ingeven en dan het resultaat ingeven in de website. En als je hier alles correct gedaan hebt, ben je enkel nog maar ingelogd.

Als je dan nog een overschrijving dient te doen – wat meestal wel het geval is – kan je om de overschrijving te bevestigen nog eens een soortgelijk proces doorlopen. Veilig, dat wel, maar allesbehalve gebruiksvriendelijk. Komt er nog eens bij dat ik zo’n kaartlezer bijvoorbeeld niet mee naar het werk sleur en bijgevolg geen betalingen meer kan doen overdag. Ok, ik geef toe dat ik dat ding zou kunnen meenemen, maar ik ben het dan gegarandeerd kwijt na een paar dagen. En hoever ben ik dan van huis.

Nee, ik ben niet overtuigd door het nieuwe systeem. Opnieuw afschaffen als het van mij afhangt.