Wimblog

Vandaag was het evaluatie van het onderwerp mensen. Deze foto’s heb ik afgegeven. De eerste kent u uiteraard al, de andere twee zijn vandaag maandag genomen. Graag uw ongezouten mening.

Derde keer goede keer.

Nadat ik de toegang tot het sanatorium ontzegd was en Suzanne door omstandigheden niet kon is het vandaag gelukt om foto’s te gaan nemen in Brussel.

Omdat het voor mij de eerste keer was dat ik met een model werkte liep het niet altijd even vlot, maar gelukkig had Suzanne geduld en kwam ze zelf geregeld met toffe ideetjes.

Uiteindelijk werd het een fijne namiddag en heb ik – ondanks dat ik nog veel te leren heb – toch een paar geslaagde foto’s kunnen maken. Onderstaande foto’s zijn in mijn ogen de beste van de hele set. Eén ervan ga ik indienen voor het thema mens, ik moet enkel nog even nadenken welke het zal worden.

Een tijd terug maakte ik mezelf de bedenking dat ik, tijdens de jaren die ik als portier gewerkt heb, best wel wat zaken heb meegemaakt die stof zijn voor een paar straffe verhalen. Maar ondanks dat ik gezegd heb dat ik ooit een boek zou schrijven vrees ik dat dit er nooit van zal komen, daarvoor heb ik niet lang genoeg in het mileu gezeten en heb ik niet genoeg meegemaakt.

Maar natuurlijk zijn die verhalen wel de moeite waard zijn van te vertellen. Al zullen niet alle verhalen positief zijn op het beeld dat sommigen van mij hebben. Ja, ik geef het toe, er zijn momenten geweest van geweld en soms zelfs buitensporig geweld. Ja, er is een enkele keer geweest dat ik mijn zelfbeheersing verloren ben, maar dat moet altijd gezien worden in de omstandigheden van de avond.

Er zijn ook momenten geweest dat ik het niet meer goed zag komen. Momenten waarop ik dacht dat ik wel eens zwaar gehavend uit de strijd zou kunnen komen. Momenten waarop ik zin had om er de brui aan te geven. Maar ondanks alles heb ik het altijd graag gedaan. En ben ik altijd gespaard gebleven van ernstige ongelukken. De keren dat ik bedreigd geweest ben zijn niet op twee handen te tellen, maar zoals dat meestal gaat bleef het bij dreigen.

Ik heb in het begin vaak mijn mannetje moesten staan omwille van de jonge leeftijd waarop ik ermee begonnen ben, maar geleidelijk aan leert een mens respect af te dwingen en dat is me later van pas gekomen. Ondanks dat er soms sprake was van geweld ben ik altijd correct geweest. Nooit heb ik dingen door de vingers gezien die niet door de vingers mochten gezien worden of nooit heb ik me laten omkopen.

Er zijn turbulente nachten geweest en ik heb veel dingen gezien en gehoord. Maar of ik die verhalen hier nu ga vertellen, daar ben ik nog niet uit. Ik denk dat ik er nog even ga over slapen.

Gisteren was ik na het werk even bij mijn ouders binnen gesprongen om foto’s te nemen van mijn nichtje. Het kind is nu iets meer dan 2 jaar en al een echte babbelkous. En tevens zot van haar nonkel Wim. Van zodra ze mij zag is ze niet gestopt met babbelen tegen mij. Zelfs toen we met de blokjes aan het spelen waren stond haar mondje niet stil. Fantastisch eigenlijk om eens met iemand op mijn niveau te praten.

Van zodra ze wist dat ik foto’s kwam nemen van haar was ze nog meer in haar nopjes. Gekke bekken trekken naar de camera, een beetje komedie spelen dat ze zogezegd telkens verschoot van het licht van de flitslamp (we merkten het toen ze dezelfde reactie deed toen de flits niet afging). Altijd willen komen kijken naar de foto’s en dan zeggen welke mooi zijn en welke niet.

Heel de tijd stond de TV op maar het nemen van de foto’s was plezanter dan hetgeen zich op de TV afspeelde. Maar van zodra Samson en Gert op het scherm verschenen vergat ze op slag dat ik er was en had ze enkel nog aandacht voor de tv. Zelfs Koe – welke eigenlijk een eland is, maar dat krijgt ze nog niet uitgesproken – zat er maar voor spek en bonen bij.

Het gebeurt niet veel dat mijn vrouw rijdt als we samen ergens naar toe gaan (tenzij ik teveel gedronken heb, maar dat komt bijna nooit voor). Het is niet dat mijn vrouw niet goed met de auto kan rijden, maar ik geef mijn stuur niet graag uit handen.

Maar als het dan toch eens gebeurt dan nog is het mijn vrouw die de auto met YCF nummerplaat voor ons ziet. Deze keer was het YCF-436 die voor ons reed op de E40 Brussel – Kust.

Toevallig kwam ik op de zoekertjes pagina van fotoshoots.be terecht (mij tot nu toe geheel onbekend trouwens) en het merendeel van de zoekertjes gaat uiteraard over naaktmodellen. Onderstaand zoekertje vat het mooi samen vind ik.

Hey!

Na al de gewone type shoots achter de rug te hebben zoek ik een toffe meid (of twee meiden) die het eens uitdagend zou vinden om eens een ero/hardcore shoot te doen. Uiteraard met een goede vergoeding en de nodige afspraken. De foto\’s zijn exclusief voor jouzelf; hier gebeurt verder niets mee.

Contaceer me gerust als het je ergens iets zou zeggen, dan kunnen we dit verder bespreken(een gewone artistieke shoot mag ook uiteraard)

Groetjes & hopelijk tot mails

Nu vraag ik mij af, zijn er effectief mensen die hier op zouden ingaan? Welke twee grieten zouden zich nu voor een goede vergoeding willen laten fotograferen terwijl ze allerlei dingen – al dan niet met elkaar – doen enkel en alleen maar zodat de fotograaf fotokes heeft die hij later dan in de donkere uurtjes van de nacht nog eens op het gemak kan bekijken. Zouden er werkelijk zulke naïeve vrouwen bestaan?

Voor de iets minder snuggere medemens die hier via Google verzeild zou raken: neen, ik heb geen naaktmodellen in de aanbieding noch ben ik er naar op zoek. U hoeft mij hieromtrent niet te contacteren.

Vorige week schreef ik dat ik graag heroisch wou worden, welnu ik zal het worden. En om zeker te zijn dat ik goed voorbereid ben om het godendom te betreden heb ik mij alvast ingeschreven.

Op zaterdag 3 april zal ik in Brugge aan de start verschijnen voor de volle 260 km van de Ronde van Vlaanderen. Dat wil zeggen dat er vanaf nu terug maniakaal zal getraind worden. Het sociale leven zal de komende maanden even aan de kant moeten gezet worden om mij voor de 100% te kunnen geven. Maar dan zal ik wel iets te vertellen hebben als ik daarna terug onder de mensen kom.

Een tijd geleden schreef ik twee blogberichten over 10 tips voor een geslaagde fuif. Blijkbaar moet het wel interessant geweest zijn want Het Nieuwsblad maakte er een artikel over op hun website in de regionale rubriek: Ex portier geeft tips voor fuiven.

Een artikel is echter veel gezegd. Ze hebben vooral copy/paste gedaan van mijn twee blogberichten. Op zich niets mis mee, maar ik vond het wel frapant dat ik het via facebook moest vernemen waar mijn zus een link plaatste naar het artikel.

Hoewel in het artikel een link ligt naar de contactpagina op deze blog, nam Het Nieuwsblad zelf niet even de moeite om mij te contacteren om mij op de hoogte te stellen dat ze mijn blogberichten gebruikt hadden voor een artikel. En ik heb er toch een beetje een dubbel gevoel bij.

Langs de ene kant is het egostrelend dat ze er een beetje aandacht aan geven – laat ons eerlijk zijn, verschrikkelijk veel mensen zullen het artikel niet gelezen hebben – maar anderzijds had ik toch graag even op voorhand een seintje gekregen dat ze dit gingen schrijven. Het was geen enkel probleem geweest moesten ze dit op voorhand gevraagd hebben.

Dus beste Raymond Billen, als je het volgende keer even vraagt, mag je zoveel van mijn blogberichten gebruiken als je wilt.

Update
En blijkbaar heeft Raymond Billen echt geen inspiratie meer. Weer via Facebook moet ik vernemen dat er vandaag weer een artikel gewijd is aan Wimblog. Meer bepaald over de YCF nummerplaten. En weer wist ik op voorhand niets. Ik denk dat het tijd is om een mailtje te sturen.

Update 2
Op mijn vraag om meer uitleg, kreeg ik van Raymond Billen volgende mail

uit een aantal blogs citeren we, met verwijzing, op onze gemeentelijke blogs.
Ik doet dat niet vanuit facebook enz. wel uit blogs, omdat die toch open staan voor iedereen.
Indien dat een probleem stelt verwijder ik het meteen.
Laat het aub weten.

Ik vraag me toch af of dit de manier is waarop een zichzelf respecterende journalist te werk hoort te gaan. Maar wie ben ik natuurlijk?

Zoals u misschien al gemerkt hebt kan ik soms hard zijn in mijn commentaar op anderen, zeker wat betreft zaken die slecht zijn. Zowel in het dagelijkse leven als op mijn blog neem ik geen blad voor de mond als het gaat over kritiek geven.

Maar nu moet u weten dat ik ook hard en streng ben voor mezelf. En nu kan ik het eindelijk eens laten zien. Afgelopen maandag moesten we voor de cursus digitale fotografie drie foto’s afgeven rond het thema licht. En dit bleek voor mij echt een klote onderwerp. Uiteindelijk heb ik mijn drie minst slechte foto’s geselecteerd en afgegeven, maar ik was er verre van tevreden over.

De eerste foto is echt een gemakkelijke foto. Een beetje laagstaande zon en een hekje met palen waardoor er een schaduw op de grond valt. Heel simpel en duidelijk spelen met licht, maar zeker geen super foto.

De tweede foto heeft al wat meer compositie en het spelen met schaduw is hier ook in aanwezig, maar dan is er ook alles gezegd over die foto.

Voor foto drie heb ik wel wat meer moeite gedaan en iets harder over nagedacht. Het moeilijkste was vooral om de schaduwlijnen en de treden van de trap proberen om een mooie lijn te krijgen en dat is tamelijk gelukt. Deze foto is dan ook degene waar ik het minste problemen mee had. Maar weeral zeker geen top foto.

Ik hoop dat ik tegen 4 januari – dan moeten we onze definitieve foto’s inleveren – er tenminsten nog een paar kan nemen die beter zijn. Want hiermee ga ik het niet halen vrees ik.

Ik noem deze YCF bij zonsondergang.

Dankzij Geert zit nu dus ook YCF-580 in mijn collectie. Dit prachtexemplaar werd gespot in zijn natuurlijke habitat op de E40 tussen Aalst en Erpe-Mere.