Toen ik vandaag van Sint-Truiden terug huiswaarts keerde reed ik over een voor mij onbekende baan. Hoewel het een baan buiten de bebouwde kom was en ondanks dat Bram, mijn gps, een waarschuwing geeft bij het naderen van een flitsbak hield ik mij aan de voorgeschreven 50 km/h. Terwijl ik met mijn vrouw aan het telefoneen was merkte ik dat er een soort van camionetteke van Volkswagen deftig in mijn gat aan het duwen was.

Nu wil het toeval dat op dat moment de zone 50 gedaan is en er opnieuw 90 gereden mag worden. Terwijl ik versnel merk ik dat de Volkswagen me net op dat moment probeerde in te halen. Geen paniek denk ik, ik zal ofwel nu snel genoeg rijden naar zijn zin of hij zal me later wel opnieuw voorbij gaan. De volgende keer dat hij de kans schoon zag om mij in te halen deed kwam er net toen hij ter hoogte van mij was een auto uit de andere richting en moest hij weer achter mij.

En vanaf toen liep het fout. Constant kwam hij in mijn gat duwen, flikkeren met de grote lichten, één keer zag ik hem zelfs half op het fietspad rechts van de baan rijden. Op een gegeven moment nader ik een wegversmalling waardoor ik moet afremmen. Vlak achter de wegversmalling staat een auto geparkeerd en rechts van de wegversmalling loopt een fietspad. Terwijl ik vertraag en naar links ga om de versmalling te passeren raast de volkswagen mij langs rechts, over het fietspad, voorbij en smijt zijn auto dwars over de baan vlak voor mij.

Op dat moment zie ik dat de passagier van de rode Volkswagen niet mis te verstane gebaren naar mij maakt. Maar aangezien noch de passagier, noch de chauffeur aanstalten maken om uit te stappen besluit ik verder te rijden langs de ruimte die er nog is. Dit was duidelijk niet naar de zin van de Volkswagen en zijn bestuurder. Eenmaal hij zich opnieuw deftig op de weg heeft gemanouvreerd, begint hij mij als een gek te achtervolgen. Op het moment dat ik zie dat hij een auto die achter mij de straat was ingedraaid in een bocht voorbijsteekt begin ik te denken dat dit wel eens fout zou kunnen aflopen.

En inderdaad. De eerste straat die ik inslaag – omdat de gps dit aangaf, ik had er geen idee van waar ik mij bevond – wordt ik met een paar 100 meter afstand nog steeds achtervolgd. Op dat moment dacht ik maar één ding, ik moet hier zo snel mogelijk weg zien te raken. Het enige wat ik kon doen was het gaspedaal wat dieper induwen en hopen dat ik hem kon afschudden. Ik zag hem er namelijk toe in staat mij langs achter aan te rijden. Gelukkig was het een baan met een paar bochten en moest ik een paar keer links en rechts afslagen zodat ik na een paar kilometer de Volkswagen niet meer zag in mijn achteruitkijkspiegels.

Achteraf gezien heb ik zelf ook een paar keer het verkeersregelement aan mijn laars moeten lappen in mijn vlucht, maar de eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat mij dat op dat moment niet veel kon schelen. Had ik moeten uitstappen toen ik werd klemgereden en vragen wat hun probleem was? Ik denk het niet. De kans dat het daar heel fout had gelopen was bijzonder groot. Iemand die zulke manouvres uithaalt is waarschijnlijk tot nog andere dingen in staat. En eerlijk gezegd had ik geen zin om betrokken te raken in verkeersagressie. Twee tegen een had toch niet eerlijk geweest…