Wimblog

Voor 2010 maak ik alvast één groot voornemen. Ik  ga minder uitstellen, want als er één ding was waar ik in uitblonk was het wel uitstellen.

Een tof idee om over te bloggen? Dat zullen we morgen wel doen. Een mailtje gekregen waar ik een antwoord op moet geven? Straks. Een YCF nummerplaat in de mailbox? Die kan eind deze week ook nog gepost worden. Een klusje in huis? Eerst toch nog even iets anders doen.

Resultaat van dit alles: het gebeurt niet. En dat is zonde natuurlijk. En dat moet dus beter kunnen. Vanaf morgen ga ik er op letten dat ik het niet meer doe. Act now! zal mijn nieuw levensmoto worden.

Moest u trouwens merken dat ik het laat slabakken, mag u mij altijd een (virutele) stamp onder mijn gat geven.

Voor één van de foto’s voor mijn vrij werk wou ik iets doen met een lange sluitertijd en dus kwamen we op het idee om een autostrade bij nacht te gaan fotograferen.

Gisterenavond heb ik dan met kameraad P. een klein anderhalf uur op een brug gestaan in de barre koude en nadat  P. mij uitgelegd had hoe het kwam dat zijn foto’s beter waren dan die van mij kreeg ik toch een resultaat dat iets of wat acceptabel was.

Alleen twijfel ik nog of de foto goed genoeg zou zijn en welke van de volgende twee ik zou afgeven. Die zonder witte lichten of die met. U helpt mee beslissen, gewoon even uw voorkeur aanklikken onderaan volstaat.

 Loading ...

Toen ik vandaag van Sint-Truiden terug huiswaarts keerde reed ik over een voor mij onbekende baan. Hoewel het een baan buiten de bebouwde kom was en ondanks dat Bram, mijn gps, een waarschuwing geeft bij het naderen van een flitsbak hield ik mij aan de voorgeschreven 50 km/h. Terwijl ik met mijn vrouw aan het telefoneen was merkte ik dat er een soort van camionetteke van Volkswagen deftig in mijn gat aan het duwen was.

Nu wil het toeval dat op dat moment de zone 50 gedaan is en er opnieuw 90 gereden mag worden. Terwijl ik versnel merk ik dat de Volkswagen me net op dat moment probeerde in te halen. Geen paniek denk ik, ik zal ofwel nu snel genoeg rijden naar zijn zin of hij zal me later wel opnieuw voorbij gaan. De volgende keer dat hij de kans schoon zag om mij in te halen deed kwam er net toen hij ter hoogte van mij was een auto uit de andere richting en moest hij weer achter mij.

En vanaf toen liep het fout. Constant kwam hij in mijn gat duwen, flikkeren met de grote lichten, één keer zag ik hem zelfs half op het fietspad rechts van de baan rijden. Op een gegeven moment nader ik een wegversmalling waardoor ik moet afremmen. Vlak achter de wegversmalling staat een auto geparkeerd en rechts van de wegversmalling loopt een fietspad. Terwijl ik vertraag en naar links ga om de versmalling te passeren raast de volkswagen mij langs rechts, over het fietspad, voorbij en smijt zijn auto dwars over de baan vlak voor mij.

Op dat moment zie ik dat de passagier van de rode Volkswagen niet mis te verstane gebaren naar mij maakt. Maar aangezien noch de passagier, noch de chauffeur aanstalten maken om uit te stappen besluit ik verder te rijden langs de ruimte die er nog is. Dit was duidelijk niet naar de zin van de Volkswagen en zijn bestuurder. Eenmaal hij zich opnieuw deftig op de weg heeft gemanouvreerd, begint hij mij als een gek te achtervolgen. Op het moment dat ik zie dat hij een auto die achter mij de straat was ingedraaid in een bocht voorbijsteekt begin ik te denken dat dit wel eens fout zou kunnen aflopen.

En inderdaad. De eerste straat die ik inslaag – omdat de gps dit aangaf, ik had er geen idee van waar ik mij bevond – wordt ik met een paar 100 meter afstand nog steeds achtervolgd. Op dat moment dacht ik maar één ding, ik moet hier zo snel mogelijk weg zien te raken. Het enige wat ik kon doen was het gaspedaal wat dieper induwen en hopen dat ik hem kon afschudden. Ik zag hem er namelijk toe in staat mij langs achter aan te rijden. Gelukkig was het een baan met een paar bochten en moest ik een paar keer links en rechts afslagen zodat ik na een paar kilometer de Volkswagen niet meer zag in mijn achteruitkijkspiegels.

Achteraf gezien heb ik zelf ook een paar keer het verkeersregelement aan mijn laars moeten lappen in mijn vlucht, maar de eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat mij dat op dat moment niet veel kon schelen. Had ik moeten uitstappen toen ik werd klemgereden en vragen wat hun probleem was? Ik denk het niet. De kans dat het daar heel fout had gelopen was bijzonder groot. Iemand die zulke manouvres uithaalt is waarschijnlijk tot nog andere dingen in staat. En eerlijk gezegd had ik geen zin om betrokken te raken in verkeersagressie. Twee tegen een had toch niet eerlijk geweest…

In een grijs en ver verleden, ik moet zo’n jaar of 15 à 16 geweest zijn, heb ik een poging gedaan om basketbal te spelen in competitie verband. Jammer genoeg is het slechts bij één jaar gebleven. Eén van de redenen hiervoor was dat we niet echt goed waren. Ik herinner me dat we dat seizoen slechts één wedstrijd konden winnen en dan nog omdat er gefoefeld werd met de tijdsopname. In die tijd kon dat nog, geen haan die er naar kraaide.

Dolblij waren we met die ene overwinning. Het was alsof we kampioen waren. Ik herinner me ook nog dat er na dit wedstrijd bier vloeide in de kleedkamer. Veel bier. Ik geloof dat het voor mijn verjaardag was en dat er twee bakken bieren waren. Voor een basketteam van een man of 10.  Misschien was dat ook wel een reden waarom we niet echt goed waren, want als ik er zo over nadenk werd er wel vaker eens een pintje gedronken. Maar dat doet er hier niet echt toe.

Ik stopte met basketbal en ik verloor de meeste van mijn toenmalige teamgenoten uit het oog. Eén daarvan was Philippe. Philippe zag ik later een paar keer terug in het Zottekot toen ik daar nog werkte. Nog later zagen we elkaar ook op Facebook terug. Op Facebook werd Philippe fan van Wimblog, uit medelijden, maar hij moest toegeven dat hij steeds terugkomt en blijft lezen.

Hij werd ook gebeten door het YCF virus en eergisteren was het zo ver, Philippe heeft zijn eerste YCF-nummerplaat kunnen fotograferen: YCF-007.

Thanks!

Ik ben een man van principes. En slechts zeer zelden stap ik van mijn principes af! Nu u dat weet, kan ik mijn verhaal beginnen.

U moet weten dat mijn zus al een tijdje Tupperware demonstraties geeft en al van in den beginne aan het vragen was of ze bij ons thuis een demonstratie mocht doen. Mijn vrouw zag dit wel zitten, maar ik was categoriek tegen. Geen vreemd volk over de vloer. Zeker niet in grote getale. En met vreemd volk bedoel ik eigenlijk iedereen die ik niet zelf heb uitgenodigd. En grote getale beginnen al bij 5. En alles gaande van theekransjes over Victoriajuwelenshit tot Tupperware valt in beide categorieën. Niets van dat alles onder mij dak. Mijn vrouw mag naar zo’n avonden gaan zoveel als ze wilt, zolang het maar niet bij mij in de woonkamer is.

En toen kwam kerstavond. Mijn vrouw had graag wat Tupperware gehad van mijn zus en haar vriend en ik was al lang tevreden met een enveloppe met inhoud om de aanschaf van mijn EOS 7D te financieren. Toen de tijd aangebroken was om onze cadeaus in ontvangst te nemen nam de vriend van mijn zus een enveloppe en zei dat we twee keuzes hadden. Ofwel namen we de enveloppe met inhoud – er was geen Tupperware voor mijn vrouw – ofwel konden we kiezen voor deur nummer 2.

In tegenstelling tot de gemiddelde win-een-prijs-tv-show wisten wij wel wat er achter deur nummer 2 stak. Het hield in dat mijn zus onder mijn dak een Tupperware demonstratie zou mogen doen waarbij mijn vrouw dan een pak Tupperware prullen zou krijgen als gastvrouw. En voor mij zou er de helft van de winst van mijn zus als demonstratrice inzitten. Wat na een klein voorbeeld een niet onaardig bedrag bleek te zijn. Veel meer dan wat er in de enveloppe van deur nummer 1 zat.

De keuze was aan mij, mijn vrouw zou zich neerleggen bij mijn beslissing. Zou ik mijn principes overboord gooien voor geld of zou ik elke morgen mezelf in de spiegel kunnen bekijken en zeggen dat ik onvermurwbaar ben in alle omstandigheden?

Wel, vanaf nu hangt er een grote handdoek over de spiegel want ik vrees dat ik ingebonden heb. Maar wel niet voor het geld. Wie met zulks listige truuk voor de dag kan komen, geeft blijk van veel ambitie. En dat is iets dan ik alleen maar kan aanmoedigen. Dat is de echte reden waarom er binnenkort – éénmalig – een Tupperware demonstratie zal doorgaan in casa Wim. Dat en het feit dat we nog eens met de mannen op stap kunnen zonder vrouwen.

Moest u iets nodig hebben van Tupperware, geef uw bestelling gerust door, of vraag gewoon uw uitnodiging. U bent van harte welkom voor deze ene keer. Hoe tof zou het trouwens zijn moest mijn zus een recordverkoop kunnen realiseren. Maar nogmaals, ik heb het niet voor het geld gedaan.

Ik ben nooit een kerkhofpersoon geweest. Op het jaarlijkse familie uitstapje op Allerheiligen na kwam ik nooit op een kerkhof en de laatste jaren schiet zelfs Allerheiligen er bij in. Niet dat ik niet denk aan de mensen die in de loop der jaren heen zijn gegaan, maar ik hoef daar niet per se voor naar het kerkhof. Dat lukt me zo ook wel.

De laatste tijd ben ik echter wel een paar keer op een kerkhof geweest. Niet om de doden te bezoeken maar wel om die ene foto die ik mijn hoofd had proberen te nemen. Het kerkhof in Halen, een militair kerkhof in de Westhoek en een kerkhof in Meensel … Telkens liep ik er met mijn fototoestel tussen de graven te kijken of het licht goed zat of misschien dat er ritme te zien was in opstelling van de graven.

Soms voelde ik mij een beetje een indringer zoals ik daar schaamteloos tussen de graven door liep. Gelukkig liep ik bijna geen andere bezoekers tegen het lijf. Moesten ze mij hebben verweten over dat het van weinig respect getuigde voor de overledenen, ik had ze nog geen ongelijk kunnen geven.

Maar het beeld dat ik wou schieten bleef in mijn hoofd spoken en dus bleef ik volharden in de boosheid. En zaterdag, onder een strakke blauwe hemel met een stralende zon, haastte ik mij nog maar eens naar een kerkhof. Maar doordat de zon al laag aan de hemel stond, dacht ik dat het weer niet zou lukken. Totdat ik een graf in het oog kreeg met een groot kruisbeeld erop. Het licht zat net goed en na wat geprul om de juiste sluitertijd te vinden om het licht te vangen had ik een foto die weliswaar niet compleet was wat ik in gedachten had, maar mij toch een goed gevoel gaf.

Vandaag een YCF nummerplaat van @lode: YCF-169

Sinds ik mijn cursus fotografie doe ben ik pas echt aan het fotograferen geslagen. En met meer te oefenen merkte ik ook vaker dat er een paar dingen waardoor mijn EOS 400D soms te kort schoot en dus was ik aan het sparen voor een nieuw toestel.

Ik heb een tijdje getwijfeld om de EOS 50D te kopen maar toen kwam de EOS 7D uit en die was niet echt veel duurder. Een full-frame toestel zoals bijv. de 5D behoorde niet tot de mogelijkheden aangezien mijn standaard lens een EF-S lens vatting heeft en dus niet op de full-frame toestellen past.

Omdat kameraad P. gisteren een bestelling moest gaan ophalen en ik eigenlijk een klein kind ben dat niet kan wachten heb ik ineenns de EOS 7D gekocht. Veel heb ik er nog niet mee kunnen werken, maar op het eerste zicht is het een paar grote stappen voorwaarts ten opzichte van mijn 400D.

Eén van de zaken die ik zeker ga kunnen appreciëren is het draadloos aansturen van Speedlite flitsers, temeer omdat dit een onderwerp is dat in het volgend semester van digitale fotografie aan bod zal komen.

Straks zitten mijn vrouw en ik voor 3 dagen in Poperinge en ik weet nu al zeker dat er gigantisch veel foto’s genomen zullen worden.

Normaal gezien had ik gisteren op het Sportgala 2009 moeten aanwezig zijn, maar door de plotse en hevige sneeuwval vond mijn vrouw het onverantwoord om naar Oostende te rijden. Jammer maar helaas, soms moet ik thuis gewoon blind gehoorzamen. Maar toch bedankt aan de mensen van Toerisme Oostende en Talking Heads om aan mij te denken.

Langs de andere kant had de plotse overdaad aan sneeuw ook een meer dan positief kantje, de natuur lag er werkelijk prachtig bij en het weer was ideaal voor een deugddoende winterwandeling. En uiteraard ging mijn fototoestel mee, want ik moet nog altijd één foto hebben voor mijn eindwerk van de avondschool.

Vandaag was het voor mij de laatste werkdag van het jaar. Laat de vakantie nu maar beginnen want ze is wel gekomen. De komende 16 dagen staat onder andere op het programma

• rusten
• eten
• op hotel gaan
• foto’s nemen
• fietsen
• aan de schildpaddenbak  beginnen
• geld uitgeven
• feesten
• drinken
• …

Ik wens iedereen dan ook een prettige en deugddoende vakantie.