Wimblog

Gespot door collega G. in de Lange Leemstraat in Antwerpen: deze witte Audi A5 met YCF-810 nummerplaat.

Voor het onderwerp portret moeten we drie verschillende foto’s indienen. Persoon in omgeving, zelfportret en close-up.

Voor persoon in omgeving, ben ik misschien een beetje op de reeds bewandelde paden gebleven en staat mijn vrouw model als schooljuffrouw die aan het verbeteren is. Voor zelfportret ben ik zeer experimenteel gegaan met het risico dat ik ongelooflijk hard op mijn gezicht kan gaan en voor close-up heb ik geprobeerd wat om wat te spelen met licht.

Laat vooral weten wat u er van vindvindt, goed of slecht, zodat ik eventueel nog kan bijsturen tegen dat ik de foto’s definitief moet afgeven.

Gespot door Geert op Valentijnsdag op de Tervuursevest in Leuven, YCF-441.

Ik wil ook nog even zeggen dat Geert voor de volledigheid ook de coördinaten meegaf, wat het extra makkelijk maakt om de nummerplaat op de kaart te zetten. Bedankt hiervoor.

Gekke mailtjes, ik krijg er elke week wel minstens eentje. Het ene al wat gekker dan de andere en soms zijn er mensen bij die niet echt goed weten naar wie ze een mailtje sturen. En net op het moment dat je denkt dat het niet gekker kan worden, krijg je het volgende te lezen.

ik ben nico en zou graag weten als lientje van de kelder morgen of vrijdag vrij
is omdat ik ook thuis ben en wou eens afspreken met de mooiste van allemaal laat
aub iets weten bellen mag ook op 0475/xxx.568 grts nico

Wie niet waagt, niet wint gaat het spreekwoord, maar what are you thinking is hier misschien wel beter van toepassing. Zo’n mail is echt zo fout op zoveel verschillende manieren.

Helaas voor Nico zal zijn droomdate met Lien Van de Kelder niet kunnen doorgaan. En niet enkel omdat hij het verkeerde contactformulier gebruikt heeft. Ik betwijfel of hij op deze manier indruk zou maken. Maar van mij krijgt hij alvast een punt voor het proberen.

Try to focus my attention
But I feel so A-D-D
I need some help, some inspiration
But it’s not coming easily

Al een paar avonden staar ik naar een maagdelijk wit WordPress ‘New Post’ scherm. De leegte van het scherm wordt enkel verstoord door een knipperende cursor. Mijn vingertoppen zweven boven de toetsen maar de woorden willen niet komen en volzinnen blijven hangen in het oneindige niets.

Veel valt er echter ook niet te vertellen. Ik werk, ik fiets en ik probeer om wat te fotograferen. Niet echt een bijzonder interessant leventje dus dat ik nu leid. Maar als ik dan iets wil vertellen komt het er maar niet uit. Writers block als het ware. Maar dan voor een blogger.

Zoals die ene keer dat ik gebeld werd door een headhuntingbureau. En dat mevrouw huppeldepup mijn profiel overal gevonden had behalve op LinkedIn. En met toch nog gebeld had. Dat wou ik dus vertellen, maar verder dan de drie voorgaande zinnen kwam ik niet.

Of van die keer dat ik voor het eerst in jaren nog eens naar de kapper was geweest. Voor mij een hele belevenis, maar helaas niet interessant genoeg om er inspiratie door te krijgen.

En ondertussen blijft u als trouwen lezer op uw honger zitten. Spannende verhalen zal u hier niet snel nog vinden. Waar zou ik ze ook halen? Of zou het aan de leeftijd liggen. Gebeurt er niets spannends meer eens je de 30 gepasseerd bent? Het zou goed kunnen. Of is dit misschien een fase waar elke blogger soms wel eens door gaat? Moet ik stilletjes wachten tot de inspiratie er terug is of moet ik iets forceren. Zoveel vragen, maar geen antwoorden.

Zijn er medebloggers die ook door zo’n fase zijn gegaan? En indien ja, hoe hebben jullie dit aangepakt? Doorgebeten of net gestopt met bloggen. Laat het mij zeker weten via de comments. Wie weet helpt het mij door deze droge periode.

Gespot door Bruno op de E40 ter hoogte van Sterrebeek: YCF-463

Vandaag reed ik met kameraad T. als voorbereiding voor de Ronde van Vlaanderen de groene lus ervan. Vorig jaar waren de verhoudingen zo dat ik T. op elke helling los kon rijden, maar dit jaar lagen de kansen anders.

Deels door het slechte weer en deels door gebrek aan motivatie (veroorzaakt door het slecht weer van de afgelopen maanden) staat er ongeveer 500 km minder op mijn teller dan in dezelfde periode vorig jaar. T. daarentegen is al een sinds het begin van het jaar goed aan het rijden en heeft bijgevolg iets meer dan 200 km voor op mij. Op zich geen probleem, maar waar bij mij de kilometers vooral op de rollen gereden werden, had T. al een paar langere ritten op de weg.

Het gevolg laat zich al raden. De eerste hellingen kwam ik vlot over, maar ik merkte dat het steeds moeilijker werd. Na ongeveer 50 km in het zadel kregen we de Muur en de Kapelmuur voor de wielen geschoven en hier was aanklampen het enige wat ik nog kon doen. Overnemen laat staan wegrijden zat er niet in. Dit was echter nog maar een voorbode van wat komen moest.

Op de Bosberg – toch wel een helling die ik graag doe – parkeerde ik volledig en moest ik een gat laten van goed 40 meter. Wat ik ook probeerde, ik kwam niet vooruit. Hetzelfde verhaal speelde zich af op de paar hellingen die daar op volgenden. Op de Eikenmolen heb ik zelfs niet meer geprobeerd om te volgen. Schakelen naar een klein verzet en op eigen tempo naar boven rijden. Tot veel meer was ik niet in staat. Bij de minste molshoop die we over moesten, ontploften mijn benen. Een gevoel dat ik nooit eerder meegemaakt had. Moeten passen in een beklimming en de kracht niet meer hebben om op mijn tanden te bijten waren een nieuw gegeven voor mij.

Ben ik dan slechter in conditie dan vorig jaar. Verre van, we hebben de rit zelfs gereden met een gemiddelde snelheid die 1 km/h hoger lag dan vorig jaar. Kameraad T. was gewoon stukken beter dan vorig jaar. Hij heeft mij gewoon puur op klasse naar huis gereden. Moet ik panikeren? Zeker niet.! Moet ik excuses zoeken. Absoluut niet. T. is/was gewoon beter. Het enige dat mij te doen staat is bij trainen. Huilend in een hoekje gaan zitten brengt geen zoden aan de dijk. En het zal me zeker niet helpen om een helling te nemen. Is mijn ego gekwest. Toch wel een beetje, maar dat neemt niet weg dat T. alle respect verdient.

Gespot op de vlasmarkt in Dendermonde door Tom: YCF-530

Gisteren werden op de avondschool de foto’s van het tweede thema besproken: beweging.

Naar wat ik gehoord heb denk ik dat mijn foto’s voor dit thema er wel mogen zijn en zo mogen ingediend worden voor het eindwerk. Maar oordeel vooral zelf.

Never a dull moment with Wim is vast en zeker wat er door mijn vrouw haar hoofd schoot donderdag avond. Ondertussen zijn we lang genoeg samen voor haar om te weten dat als ik met een lumineus idee op de proppen kom er altijd kans op spektakel is. Vandaag was geen uitzondering daarop.

Voor de avondschool fotografie moeten we voor het thema portret een zelfportret maken. Ik zou het mezelf makkelijk kunnen maken en een standaard zelfportretje maken, maar dat is niet mij stijl. Ik ga graag voor het speciale. Een foto dier eruit springt. In dit geval zelfs letterlijk.

Net vandaag las ik op Digital Photography School over de nieuwe opdracht voor het forum: jump. Uiterst simpel, maak een foto van jezelf terwijl je springt. De foto die het artikel illustreerde sprak mij zo aan dat ik het zelf ook wou proberen. Hoe moeilijk kan het nu zijn om op het juiste moment te springen? Best moeilijk bleek dus.

Bij mij eerste (test)poging is het duidelijk dat ik te laat spring en niet genoeg hoogte haal. Maar het was zeker geen slechte foto. Poging twee zou beter moeten gaan. En van mijn vrouw moest ik erop letten dat ik geen rare snuit meer trok.

Net voor ik een tweede keer sprong mompelde ik nog iets over de stevigheid van het bed en slechts een fractie van een seconde later gaven mijn woorden blijk van enige profetische waarde. Wat iedereen van ver had kunnen zien aankomen, gebeurde. Het bed bezweek onder mijn gewicht. De plank aan de linkerzijde van het bed kon de impact niet aan en scheurde over de lengte door waardoor het bed inzakte.

Het zal u niet verbazen dat mijn vrouw niet bijzonder gecharmeerd was met mijn actie, maar gelukkig voor mij nam ze het nog vrij sportief op. Tot nu toe heb ik nog geen signalen opgevangen dat ik de komende weken in de zetel zal moeten slapen. Het helpt natuurlijk wel dat we nog een soort bed op reserve hadden waardoor we niet gedwongen worden om op de grond te slapen. Een derde poging voor mijn zelfportret mocht ik evenwel niet meer ondernemen. Iets zegt me dat het best is om er nog een paar dagen mee te wachten alvorens ik het opnieuw probeer.