Wimblog

Om de lancering van shaveandshare.be in de verf te zetten kreeg ik van de mensen van Adhese en Wilkinson Sword een Quatro Titanium Precision scheermesje toegestuurd. Op deze website kan je jouw shavelist top 3, jouw drie beste nummers op je op te scheren, delen met de andere gebruikers. Omdat ik altijd gigantisch vroeg in de badkamer sta – en ook wel omdat er geen radio in de badkamer is – heb ik echter geen top 3 om te delen. Moest ik hem wel hebben, het zouden noch de muziek, noch mijn meezingen geapprecieerd worden door mijn vrouw of de bovenburen. Maar dat is een ander verhaal.

Scheren dus. Vroeger schoor ik mij altijd glad met een mesje.Water, zeep en een koud metaal, scheren zoals een echte man dus.
Tegenwoordig loop ik echter altijd met een stoppelbaard rond. Een beetje de meer ruige look. Die stoppelbaard wordt niet onderhouden met een state-of-the-art scheerapparaat, maar  met een zeer eenvoudige Philips tondeuse van 25 euro.

Maar voor de gelegenheid wou ik me nog wel eens scheren met een mesje. De Quatro Titanium Precision beschikt over – en ik citeer ook maar – 4 mesjes met Titanium Coating en hydraterende ingrediënten die je huid energie geven plus nog een precisiemesje achteraan voor de moeilijk bereikbare plaatsen. Een hele uitleg dus om te zeggen dat er vier mesjes zijn. Hierdoor gaat het scheren vlot en is het resultaat glad. Al moet ik er wel bij zeggen dat het misschien een jaar geleden is dat ik me nog glad geschoren had. Maar hoe dan ook het resultaat mocht gezien en gevoeld worden, mijn vrouw wou prompt dat ik mij opnieuw alle dagen terug glad zou scheren.

Helaas voor haar verkies ik zelf de iets stoerdere stoppelbaard-van-één-dag look. En ook hiervoor zou ik de Quatro Titanium Precision kunnen gebruiken. Aan de achterkant zit er namelijk een trimmer. Ik kan me indenken dat deze trimmer bijzonder handig is voor mensen die een ringbaardje willen onderhouden en voor de rest met wangen als een babypoepje hebben. Maar om een volledige stoppelbaard mee te onderhouden is de trimmer net iets te klein. Ik raas namelijk door mijn ochtendlijke routine als een Tasmaanse Duivel door de Australische Outback. Vandaar ook de tondeuse. Geen gezever met instellingen, gewoon aanzetten en scheren. En dat zou ik ook kunnen met de Quatro Titanium Precision maar doordat hij 2 keer smaller is dan de tondeuse doe ik er ook 2 keer zo lang over. En dat is jammer.

Toch ga ik de Quatro Titanium Precision binnen handbereik in het badkamerkastje leggen. Moesten er momenten zijn waarop ik toch de nood voel om mijn glad te scheren zal ik niet twijfelen om het te gebruiken. Daarvoor scheert het veel te goed. Maar voorlopig zal het werkloos blijven liggen.

Wat zou men bedoelen met …voor de moeilijk bereikbare plaatsen … ik heb namelijk niet echt moeilijk bereikbare plaatsen op mijn gezicht als ik er over nadenk. Maar bon, late we onthouden dat de Quatro Titanium Precision een steengoed scheerinstrument is voor mensen die glad door het leven gaan.

Vandaag besloten we, omdat het mooi weer was, om een terrasje te gaan doen onder collega’s. Omdat we in het centrum van Brussel zitten hebben we keuze te over, maar meestal kiezen we voor hetzelfde café. Maar deze keer hadden we trek in iets anders en besloten we ons op terras van het Cheese Cake cafe te zetten.

Alles ging zoals je mag verwachten. Wij bestelden ons eten en drinken, de mensen van het cafe brachten ons hetgeen we besteld hadden. Het eten is er niet super, maar we mochten zeker en vast ook niet klagen. Als je dan nog weet dat er rondom ons een paar zeer knappe dames zaten, kon het bijna niet meer stuk.

Bijna, een klein woordje, maar het zorgde er wel voor dat ik mijn mening iets of wat moest herzien.

Van al dat eten en drinken moet een mens natuurlijk naar het toilet gaan. Boven wil ik de deur van het mannentoilet binnen stappen tot ik opeens uit niets een stem in het Frans hoor zeggen dat dat dan 30 cent is. Helemaal in een hoekje, bijna volledig in het donker zit een wc dame die beleefd doch kordaat 30 cent van mij verwacht te krijgen. Ik probeer nog te redeneren dat ik net wel gegeten en gedronken heb, en daar uiteraard al voor moet betalen, maar het helpt niet. Geen 30 cent is niet naar het wc gaan.

Vermits is soms principieel kan zijn bedenk ik mij dat ik even goed kan wachten tot ik terug op kantoor ben en draai mij rond. Gelukkig is mijn Frans net niet goed genoeg om niet begrepen te hebben wat de wc-dame mij achterna riep. Als ik iets later uitleg vraag aan één van de obers, krijg ik een vage uitleg dat die dame zelfstandige is, en dus niets met café te maken zou hebben en dat het overal in Brussel zo is.

Nu ben ik al op een paar plaatsen gaan eten en drinken in Brussel, maar ik heb nog nooit moeten betalen om naar het toilet te mogen gaan. Om eerlijk te zijn vind ik dit absoluut geen service. Ok, ik woon ook maar op den boerenbuiten maar zelfs in de grootstad mag je toch een minimum aan respect en service verwachten? Of ben ik toch verkeerd en is dit gangbaar? Hebt u al moeten betalen om in een café naar het wc te mogen gaan?

Voor de avondschool moeten we binnen het thema portret een foto maken van mens in omgeving. Hiervoor had ik twee verschillende foto’s gemaakt. Deze foto werd mooi bevonden, maar paste niet in het thema omdat de omgeving niet genoeg zei over de persoon. En de tweede foto was eerlijk gezegd een beetje saai.

Een tijdlang heb ik mij het hoofd gebroken over wat ik dan zou nemen als onderwerp, tot het mij opeens te binnen schoot. Een amazone met paard en al in de paardenstal. Ik zag het compleet voor mij, een prachtige foto zou het worden en meer mens in omgeving kan je toch niet gaan dacht ik.

Maar uiteraard ken ik persoonlijk geen amazones. Vandaar dus hier oproep, kent u of bent u een amazone die bereidt zou zijn om eens te willen poseren voor een foto, mag u mij altijd contacteren (via het contactformulier bijvoorbeeld). En wat krijgt de amazone daar dan voor terug? Jammer genoeg kan ik geen geld bieden, maar een leuke ervaring en hopelijk toffe foto’s kan ik ze wel beloven. Ik weet niet of ik iemand ga vinden die het daarvoor wilt doen, maar ik hoop van wel.

En wat als u dat wel ziet zitten, maar u van zichzelf vindt dat u niet op papier pakt? Niets van aantrekken, ik ben helemaal niet op zoek naar een nieuwe Bar Rafaeli. Ik ben op zoek naar iemand die uitstraling en karakter heeft. En een paard natuurlijk.

Interesse? Laat het mij zeker weten. Alvast bedankt.

Deze keer een vrachtwaten met nummerplaat YCF-620, op de Brusselse Binnenring ter hoogte van Grimbergen.

Met dank aan Guy.

Gespot door @Lode op de Bredabaan in Wuustwezel: YCF-646

Zou ik nu echt al oud en versleten zijn? Ik zou in de fleur van mijn leven moeten zitten, maar zo voelt het de laatste tijd helemaal niet.

Mijn linkerknie is altijd een zwakke plek geweest. Een stuk of zes keer de ligamenten verrokken waardoor ik 3 maal met een van boven tot onder ingegipst been heb gezeten. 2 meniscus operaties heb ik ondertussen ook al achter de rug. Elke keer met de nodige revalidatie tot gevolg, maar wel elke keer beterschap aan de knie.

Maar ondertussen speelt mijn knie weer op. Onaangekondigd was de knagende pijn er. Ik heb geen verkeerde beweging gedaan of de knie extra overbelast de laatste dagen/weken. Ik heb met andere woorden niet echt een idee waar de pijn vandaan komt. Maar hij is er wel. Aangenaam is anders.

Eigenlijk zou ik naar de specialist moeten gaan. Maar ik vrees eigenlijk een beetje wat het resultaat van die consultatie gaat zijn. Hoeveel van een meniscus heeft een mens  eigenlijk nodig om deftig te kunnen functioneren? Want vermits in mijn linker knie nog ongeveer 1/3 van de meniscus zit, blijft er al niet veel meer over om weg te nemen. Dus een operatie is een beetje het laatste wat ik op dit moment wil. Maar met de pijn blijven rondlopen is hoogst waarschijnlijk ook niet het beste idee.

Maar misschien ben ik aan het doemdenken. Misschien is er iets anders dat de pijn veroorzaakt en kan het opgelost worden met een zalfke of een poederke en moet ik toch maar eens op consultatie gaan.

Nog eentje van collega G. YCF-787 op de Antwerpse Ring.

Vorige week heb ik doorgebracht in een hutje ingesloten tussen bergen in de Vogezen, ver weg van alle drukte maar in fijn gezelschap. Dit maakte dat ik kan terugblikken op een zeer geslaagde vakantie.

Eén van mijn voornemens was om dagelijks te fietsen maar helaas ben ik daar niet in geslaagd. Deels door het weer, maar nog meer doordat ik gebeten was door een luie mier. De meeste gestelde vraag tijdens die week was dan ook Wat gaan we doen, ons effe afkappen? waarmee duidelijk wordt dat geen van alle echt heel actief was.

Onze voornaamste bezigheden waren dan ook vooral eten, rusten, fotograferen, lezen en Fifa09 spelen. De batterijen opladen met andere woorden. En ik heb er van genoten. Ik heb geen moment spijt gehad, en tot op heden nog steeds niet, dat ik niet vaker op mijn fiets heb gezeten.

Zoals eerder gezegd lag dit dus ook aan het weer. Waar er vorig jaar in dezelfde periode nog pakken sneeuw lag en de skipiste op de top van Col de La Schlucht nog open was, lag er dit jaar beduidend minder sneeuw en was de skipiste gesloten. Opwarming van de aarde enzo dacht ik onmiddellijk.

Maar vergis u niet, want waar we vorig jaar warm en stralend weer hadden – er moest toen zelfs naar de apotheker gereden worden om aftersun te gaan kopen – moesten we het dit jaar met een paar graden minder stellen. En als klap op de vuurpijl konden we twee of drie dagen zelfs even genieten van een kleine sneeuwstorm (dus toch geen opwarming van de aarde?).

Maar dat kon de pret zeker niet drukken. Zeker omdat de sneeuw voornamelijk in de vroege avond viel zijn we nooit moeten binnenblijven omwille van het weer en hebben we zelfs een stuk of drie keer de barbecue kunnen aansteken. Ik kan u verzekeren dat ik al minder leuke momenten heb meegemaakt.

Kortom, het was een zeer geslaagde vakantie, en zeker voor  herhaling vatbaar. Al moet ik wel zeggen dat we de volgende keer niet meer via de website van firma xxx boeken. We hebben ontdekt dat we, indien we rechtstreeks reserveren bij de eigenaars, ongeveer 150 euro goedkoper kunnen uitkomen, wat een besparing zou zijn van 33%. Met dat geld kan een mens al eens op restaurant gaan.

Omdat ik graag mijn contactpersonen van mijn gsm en Gmail gecombineerd zag wou ik proberen of ik deze kon synchroniseren.

Na één poging bleek al snel dat dit een zeer fout idee was. Alle contactpersonen in mijn gsm waren verdwenen. Weg alle telefoonnummers van gewillige jonge deernes.

Ik had het eigenlijk moeten weten, wat in mijn hoofd een strak plan lijkt, durft in werkelijkheid wel eens anders uit te pakken.

Graag had ik nu van de mensen waarvan ik al een telefoonnummer had, hun nummer opnieuw gekregen. Hoe u dit doet maakt niet uit, u mag mij een sms sturen, via mail of het contactformulier hier, of desnoods via Facebook of twitter, maar u zou mij er wel een enorm plezier meer doen. Want nu is lijstje met contactpersonen in mijn gsm maagdelijk wit. En dat is een kleur die niet bij mij past.

Vandaag eentje van collega P. YCF-526.

Alleen de locatie zou ik nog graag hebben.