Wimblog

Gevonden door PieterC op de N37 ter hoogte van Ruislede: YCF-652

Het begint er steeds meer op te lijken dat mensen geen moeite meer willen doen om iets te bereiken. Taking it the easy way out is bijna een algemene levensstijl geworden. En dan klagen dat er geen resultaat geboekt wordt natuurlijk.

Neem nu vanmorgen. Ik liep door de Nieuwstraat in Brussel en merkte een bedelaar op. Nu weet u misschien al dat ik niet hoog oploop met bedelaars, en u neemt het mij waarschijnlijk ook kwalijk, maar deze bedelaar slaagde erin om mij nog wat meer dan normaal te ergeren.

De man in kwestie zat op zijn knieën en hield een bordje vast. Een tactiek die door wel meer bedelaars gehanteerd wordt. Maar blijkbaar mag het allemaal niet te moeilijk zijn en oog voor detail vond de persoon ook niet nodig.

Niet enkel hield hij zijn bordje ondersteboven vast – een klein beetje nakijken of alles correct staat lijkt me nu toch niet te veel gevraagd – maar hij had ook een, op het uitzicht afgaand zacht, kussentje onder zijn knieën.

Denkt deze man nu werkelijk dat hij zich zo kan onderscheiden van alle andere bedelaars zodat hij een aalmoes krijgt in plaats van de bedelaar twee winkels verder? Waarom zou iemand hem iets geven als hij het al te moeilijk vindt om een klein beetje inspanning te doen. Ik durf er zijn almoes om verwedden dat het makkelijker zitten is op zijn kussentje dan op mijn bureaustoel op het werk.

Als je dan toch medelijden probeert op te wekken bij de passanten, doe het dan tenminste op een deftige manier. Met de blote knieën op de straatstenen bijvoorbeeld. Maar blijkbaar is zelfs een klein beetje moeite doen bij het bedelen ook al teveel gevraagd. Het mag tegenwoordig echt geen moeite meer kosten. Waar gaat dat naar toe met de wereld?

Gespot door Jente backstage op Pukkelpop: YCF-815

Vandaag organiseerde The Good Ol’ Boys een All American Car meeting in Sint-Joris-Winge city.  Een car meeting voor liefhebbers van Amerikaanse wagens klonk goed genoeg om eens langs te gaan. Maar helaas, het amateurisme droop er letterlijk van af.

Er werd voorhand op gehamerd dat tuningwagens  niet op het terrein toegelaten zouden worden en dat was ook zo. Maar waarom zouden Porsches, VW kevers en zelfs een paar Opels wel thuis horen op de meeting?

De overige Amerikaanse wagens die er stonden - op een handvol na – waren in mijn ogen te gewoontjes om van een goede meeting te kunnen spreken. En de wagens op voorhand even poetsen is blijkbaar ook teveel gevraagd voor de eigenaars. Take pride in your ride is een leuze die veel mensen blijkbaar niet kennen. Auto’s vol modderspatten, handafdrukken in het stof op het kofferdeksel of gewoon een mat geworden carrosserie waren te veel schering en inslag om van een succes te spreken.

Toegegeven, er stonden een paar pareltjes tussen. Een prachtige Corvette Stingray, een paar Ford Mustangs die het bekijken waard waren – helaas geen Elanor – en een Dodge Ram SRT-10 waren de toppers van deze meeting. Helaas heeft de eigenaar van deze laatste even alle vooroordelen die heersen over eigenaars van zulke wagens eigenhandig bevestigd.

Ik ving een gesprek op tussen hem en iemand wiens pick-up beschadigd was door boomknuffelende jeephaters. Een schande was het volgens de eigenaar van de SRT-10. En ook compleet idioot. Want zo’n SRT-10 stoot minder CO₂ uit dan een kleine diesel. En bevestigd was het vooroordeel dat het complete idioten zijn die met zulke wagens rijden. Voor alle duidelijkheid, een Dodge Ram SRT-10 stoot 490 gr CO₂ per kilometer uit. Ter vergelijking, mijn Audi A4 2.0 stoot ongeveer 129 gr/km uit. In elk geval was mijn zin om nog langer te blijven volledig verdwenen. De All American Car Meeting was niet meer dan een gemiste kans. Jammer.

Ik vind het altijd fijn om foto’s te krijgen van YCF-nummerplaten. Maar ik vind het extra fijn als ik foto’s krijg van mensen die ik niet echt ken (noch online, noch in het echte leven).

Vandaag zat er zo een foto in mijn mailbox van Leen. Ze is sinds kort- net zoals zovelen blijkbaar – in de ban van mijn lijstje en een week later had ze meteen prijs. Ze had de auto met nummerplaat YCF-551 gezien in de Sint-Michielskollegestraat in Sint Pieters Woluwe.

Meer op de volledige Flickr set

Gezien door de zus van mijn vrouw in de Plamootstraat in Nieuwrode: YCF-728

Parkeren in Brussel, het is niet eenvoudig. Zeker niet voor eigenaars van grote, brede wagens.

Nu Ami in de garage staat om haar waterpomp te laten vervangen – later een beetje meer hierover – kreeg ik van de garage een Audi A6 mee als vervangwagen. Aangenaam rijden dat wel, maar groot en breed dat die is.

Hoe groot en breed merkte ik pas vanmorgen in de parking. Nu staan de parking in Brussel niet echt bekend om hun grote plaatsen, maar vandaag heb ik toch een beetje moeten parkeren als een idioot. Normaal doe ik altijd mijn uiterste best om mooi tussen de lijntjes te parkeren zodat iedereen plaats genoeg heeft. En tot nu toe lukte dat ook mooi.

Met de A6 dus niet. Terwijl ik mij langs links verzekerde van voldoende plaats om mijn deur open te kunnen doen zonder de wagen naast mij te beschadigen bleek dat ik rechts een stuk op de gele lijn stond. Ik heb nog geprobeerd om iets meer naar links te gaan staan, maar dan had ik mijn deur niet meer open gekregen zonder de BMW naast mij te beschadigen, hoewel die mooi binnen zijn vak staat.

Ik zal blij zijn als ik mijn kleine A4 terug heb. Veel aangenamer om te parkeren.

Puur toevallig ontdekte ik gisterenavond dat ik met mijn – in bruikleen gekregen – Samsung Wave screenshots kan maken. Ik wou een foto laten zien aan mijn vrouw en ontdekte dat er een afbeelding van mijn (geblokkeerde) scherm tussen mijn afbeeldingen zat.

Maar hoe doe je dat nu, zo’n screenshot maken van je Samsung Wave?

Druk op de diamantvormige knop in het midden onder je scherm en hou deze ingedrukt. Druk dan op de vergrendel knop rechts boven aan de zijkant. De screenshot wordt automatisch opgeslagen in de afbeeldingen folder.

Ook in games kan je trouwens screenshots maken. Dit is bijvoorbeeld het (standaard meegeleverde) spel Asphalt 5:

Vandaag mag de meest belangrijke persoon in mijn leven, mijn vrouw, een kaarsje extra uitblazen op haar verjaardagstaart.

Omdat ze zowat alle dagen mijn blog leest om mee te zijn met wat ik doe en denk, wil ik haar hier nog eens een keer extra feliciteren. En omdat ze (nog steeds) niet helemaal into het hele social media gedoe is, mogen jullie dat ook via deze weg doen.

Gelukkige verjaardag schat. Bedankt dat je er bent voor mij.