Wimblog

Ik ga er eindelijk toe komen om mijn lijstje van YCF nummerplaten af te werken. Vanaf vandaag zal er hier elke dag een foto verschijnen totdat het hele lijstje afgewerkt is.

Heel lang geleden vond Kristof deze Audi met nummerplaat YCF-201 op de Antwerpse Steenweg in Lochristi.

Gisteren lag er een pakje op mij te wachten van de mannen van de reclame.

De inhoud – twee zilveren pakjes en een boardingpass – werd nogal mysterieus bevonden door mij vrouw en dus moest ik volgens haar eerst maar eens gaan kijken op de website die op de boardingpass stond: www.ikkijkvooruit.be.

Op de website wordt al snel duidelijk dat het om een wedstrijd gaat. Wat valt er te winnen? Een ruimtereis. En wel eentje ter waarde van 200.000 dollar. Ik heb geen idee wat de standaard galactische vlucht kost, maar voor 200.000 dollar zit je waarschijnlijk niet in economy class. De te winnen prijs mag dus deftig genoemd worden.

Je neemt plaats in een speciaal ontworpen ruimtetuig dat opstijgt met behulp van een ‘dragend vliegtuig’. Op 15.000 meter hoogte vliegt het galactische schip door op eigen kracht. Het doorkruist de atmosfeer tot in de ruimte. Daar cirkel je gewichtsloos rond met een fenomenaal zicht op onze blauwe planeet.

Wat moet je ervoor doen om deze vlucht te winnen? Op www.ikkijkvooruit.be lees je het allemaal.

Terug naar de mysterieuze inhoud van het pakketje. Het was dus duidelijk dat de pakjes astronautenvoeding waren. Maar omdat ik eigenwijs ben wou ik het toch met mijn eigen ogen zien en ondanks dat mijn vrouw zij dat in het platje zakje een poeder zat scheurde ik beide pakjes open.

Resultaat? Een keukentafel vol astronautenvoedingpoeder en koekjes. En mijn vrouw die ik zei het u nog zo zei. Heeft er iemand trouwens een idee hoe je dat poeder omzet naar een maaltijd? Warm water toevoegen?

Ik heb mijn tickets voor Kings of  Leon in het Sportpaleis (denk ik toch, even de bevestigingsmail afwachten).

En u?

Vandaag merkte ik voor de tweede keer dat er vreemde afspraken verschenen in mijn  Google Calendar. Afspraken die niet door mij zijn aangemaakt. In het Frans dan nog. Ik heb geen idee hoe ze in mijn agenda komen, maar misschien is het toch eens tijd om mijn paswoord te veranderen.

Al vraag ik me wel af wie er baat bij heeft om afspraken in mijn agenda te zetten en waarom. Ik dacht eerst aan spam, maar daar lijkt het niet echt op. De afspraken lijken mij ‘echt’. Toch maar vreemd hoor.

Soms vraag ik mij af of kersverse ouders wel weten met welke problemen ze hun kind opzadelen bij de keuze van de naam.

Vrijdag ging ik namelijk op kraambezoek bij mijn zus in Tienen. Daags ervoor had ze mijn petekindje op de wereld gezet en dat moest bewonderd worden. Amber noemt ze. Een mooie naam en een vrij bewuste keuzen. Het moest namelijk met een A beginnen.

Mijn zus en haar vriend heten Sara en Randy. Beiden zijn supporter van RSC Anderlecht. Hun eerste dochter kreeg de naam Charlotte. De eerste letters van hun namen vormden dus al RSC. Amber was dus een logische keuze. En nogmaals een mooie naam. Dus wat de reden van de naam ook was, het kind zal er niet ongelukkig om worden. Niemand wordt gepest omdat ze Amber heet.

Maar toen we door de gang van het ziekenhuis liepen zag ik een naam hangen waarbij ik me afvroeg of de ouders het kind echt wel een gelukkige leven willen geven. Natuurlijk willen ze dat, maar de naam die ze het kind gaven liet mij even twijfelen.

De jongen (of het meisje, maar ik gok op jongen) zal namelijk een leven lang als Huburt dienen aangesproken te worden? Huburt godbetert! Hoe komen ze erbij. Ik zou het in elk geval nooit aandurven. Maar misschien is het in een andere cultuur wel een zeer veel voorkomende naam, met een gigantisch coole betekenis die kracht en respect uitstraalt. Al twijfel ik wel.

Wat is er toch verkeerd met simpele, eenvoudige namen zoals Jan of Bart (of Amber voor een meisje) of Wodan? Maar het kan aan mij liggen natuurlijk.

Trouwens, Mercedes vond ik ook niet echt geslaagd als naam. Maar dat geheel terzijde.

Moest er in België een ramp met omvang zoals die in Pakistan gebeuren, ik zou het kunnen overleven. Althans in het begin. Want zou er nog eten voorradig zijn? Zou mijn familie de ramp overleefd hebben? …

Een mens mag er niet aan denken. Maar dat is dus wel wat er in Pakistan gebeurd is. En om dit probleem onder de aandacht te brengen is er de website http://www.overleefjijpakistan.be/ waar je een simulatie kan doen om na te gaan of jij een dergelijke ramp in België zou overleven. En uiteraard een oproep om te helpen.

Zou jij een dergelijke ramp overleven. Doe de test en laat het vooral weten.

Ik beken, ik ben een administratieve kluns. Rekeningen betalen, formulieren invullen, facturen maken (vroeger toch), … het is allemaal niet aan mij besteed. Om de een of andere reden slaag ik er niet in om het geregeld te krijgen. Het is zeker niet dat ik van slecht wil ben. Luiheid heeft er misschien meer mee te maken. Of ligt het gewoon aan het feit dat ik een chaotisch persoon ben. Maar in elk geval, moest mijn vrouw het niet allemaal voor mij regelen, het kwam niet goed.

Neem nu mijn operatie aan mijn knie van een paar maanden geleden.

Een maand of twee naar mijn operatie kreeg ik een paar facturen van het ziekenhuis in Tienen. Vreemd, dacht ik bij mezelf. Hadden die niet naar DKV opgestuurd moeten worden? Mijn DKV verzekering is één van de vele voordelen die ik geniet bij mijn werkgever en bijzonder handig voor iemand die vaak onder het mes moet.

Van de voorgaande operaties kreeg ik nooit een factuur en dus telefoneerde ik naar DKV. Hun nummer stond gelukkig op het papier dat ik in het ziekenhuis meegekregen had en dat ik naar hun moest faxen binnen de twee dagen na mijn operatie. En dat had ik gedaan. Op de dag zelf.

Ik krijg een medewerker van DKV aan de lijn en vertel wat mijn probleem is en hij vraagt mijn polisnummer. In de veronderstelling dat dit wel op het papier dat ik gefaxt had zou staan ging ik op zoek. Maar het nummer stond er niet op, dus gaf ik hem het nummer dat op mijn DKV kaard stond.

“Ah dat klopt mijnheer”, zei de man van DKV, “wij hebben inderdaad een papier van u ontvangen, maar…”

En net op dat moment valt mijn oog op het formulier. Het ziekenhuis had op het papier wel een klever geplakt met mijn gegevens, maar al de rest van het formulier was niet ingevuld. M.a.w. ik had een zo goed als blanco formulier naar DKV gestuurd. Buiten mijn naam was er niets dat mij kon linken aan een eventuele operatie. Geen wonder dat ik de facturen kreeg van het ziekenhuis. Gelukkig zijn ze bij DKV heel behulpzaam en mocht ik de facturen naar hun doorsturen en zouden zij alles wel in orde brengen.

Ik hou mezelf voor dat het aan de narcose lag, dat ik met een suffe kop het papier blanco heb doorgefaxt, maar eerlijk gezegd ben ik er zeker van dat het gewoon aan mij lag. Want ook met de mutualiteit was ik niet echt in orde. Maar hier kan ik misschien gebrek aan informatie inroepen als excuus.

Ik ben namelijk 6 weken thuis geweest in ziekteverlof. De eerste 4 weken ben ik gewoon doorbetaald door mijn werkgever, maar de laatste 2 weken stond ik op de ziekenkas. Alleen had ik daar nog niets van gezien. Bleek nu, dat ik daarvoor een papier had moeten invullen en opsturen, binnen de x dagen na mijn ziekenhuisopname. Maar ik wist het dus niet. Achteraf gezien lijkt het ook logisch, maar niemand had het mij ooit gezegd.

En dus ben ik blij dat mijn vrouw er is. Niet enkel daarvoor uiteraard, maar dankzij haar raken de rekeningen betaald en vlot de administratie thuis toch een beetje. Op mijn eentje zou het mij nooit lukken.

Onlangs ontdekt en onmiddellijk geïnstalleerd op mijn fotoblog: de Live Flickr comment importer

Deze plugin is vooral handig voor fotografen die hun foto’s naast Flickr ook regelmatig op hun blog posten.

De plugin zorgt er voor dat comments die via Flickr op je foto’s  gegeven worden, ingeladen worden in je WordPress blog en getoond worden in de blogpost waar je foto opstaat.