Enige tijd terug besloot ik om, naast het fitnessen, ook wat meer aan cardio te doen. Eerst begon ik met roeien en de crosstrainer in de fitness totdat D. vroeg of ik eens geen zin had om in de ‘wintermaanden’ eens mee naar de Tae Bo te gaan. Eerlijk gezegd zag ik dat niet meteen zitten. Deels omdat ik dacht dat Taebo een beetje een vrouwensport is en deels omdat mijn gevoel voor ritme me wel eens in de steek durft te laten. Maar omdat ik vind dat je soms eens buiten je comfort zone moet durven stappen besloot ik om toch eens mee te gaan met D.

En hoewel er inderdaad voornamelijk vrouwen aanwezig waren was mijn ander vooroordeel over Tae Bo (een beetje boksen en stampen op muziek) heel snel verdwenen. Ok, uitendelijk komt het daar inderdaad op neer maar het was zoveel intenser dan ik eerst had gedacht. Zelfs tussen de oefeningen door is het de bedoeling dat je blijft springen. Je bent dus een uur constant in beweging. En dat heb ik de dagen erna ook gemerkt aan de stijfheid in mijn benen. Tijdens de les zelf heb ik trouwens geregeld naar adem moeten happen.

Kortom het was een zeer aangename ervaring en sindsdien ga ik wekelijks naar de les. Ondertussen is mijn conditie er een heel stuk op vooruitgegaan en begin ik de meeste bewegingen onder de knie te hebben. Mijn gevoel voor ritme laat me echter soms nog eens in de steek en op gebied van elegantie van de bewegingen kan je mij nog best vergelijken met een boerenpaard, maar ik amuseer me en dat is uiteindelijk toch wat telt.