Wimblog

Een paar maand geleden reed ik op de E314 naar het werk. Ik was wat later dan normaal en ik had slecht geslapen omdat ik daags ervoor gemerkt had dat ik mijn bankkaart en mijn Visakaart verloren was. Bovendien moest ik nog eens gaan tanken en ik wou absoluut op tijd (lees voor 6h00) op het werk zijn. En wat doet een mens dan? Het gaspedaal iets dieper induwen.

Alleen reed er voor mij zo’n stom kutautotje van G4S dat weigerde aan de kant te gaan. Ik had al een paar keer geprobeerd om duidelijk te maken dat ik door wou door er iets dichter op te gaan rijden, maar ofwel was de bestuurder van slechte wil en wou hij niet dat ik sneller kon rijden ofwel was hij gewoon achterlijk.

Omdat ik niet aan rechts voorbijsteken doe greep ik maar naar het laatste middel, het flashen met de grote lichten. En op dat moment zet de wagen die al een hele tijd achter mij reed zijn zwaailichten op. De hele tijd reed er dus een politiecombi achter mij zonder dat ik iets in de gaten had.

Ik ga naar het rechtse vak en de agenten in de combi doen teken dat ik moet volgen. Op de eerstvolgende afrit parkeren we ons op de pechstrook en de agenten vragen achter mijn papieren en nodigen mij uit om in de combi plaats te nemen. Uiteraard had ik enkel mijn rijbewijs bij en geen identiteitskaart, maar dat was geen probleem blijkbaar.

De agenten leggen mij uit dat ze mij langs de kant zetten omwille van het bumperkleven en het aanzetten tot snel rijden waarmee ze bedoelen dat ik met mijn grote lichten had zitten flikkeren. Achter de reden van mijn gedrag vragen ze. Ik doe de hele uitleg van slecht geslapen, kaarten kwijt, te laat, tanken enzo en vertel erbij dat het absoluut geen excuus is voor hoe ik reed.

Na negatieve ademtest – alsof ik voor 6 uur ‘s morgens al dronken zou zijn – vertelt één van de twee agenten mij dat ze enkel het bumperkleven gaan verbaliseren. Voor het aanzetten tot snel rijden zou ik normaal voor de rechtbank moeten verschijnen met het risico van mijn rijbewijs kwijt te raken maar dat zien ze dus voor éénmaal door de vingers zodat ik er met slechts 50 euro van af kom.

Hoewel veel mensen uit mijn omgeving als reactie hadden dat het ongelooflijk is met hoeveel ik kan wegkomen, was het voor mij toch meer een wakeup call. Vandaar ook dat ik mij voorgenomen had om meer zen te worden in de wagen. Het is wel niet volledig gelukt want soms loop ik nog wel eens te snel tegen de lamp, maar ik heb sindsdien niet meer mijn mijn lichten geflikkerd.