Wimblog

In het begin van de kerstvakantie had ik een voicemail bericht van een collega waarin hij zei dat hij op twee meter van Lien Van de Kelder stond en even wou zeggen dat ze er goed uitzag. Begrijpelijk dat hij daarvoor belt. Ik zou het ook gedaan hebben, alletwee fan zijnde van Lien Van de Kelder.

Later op de dag volgde een mailtje om te zeggen dat hij nog een verrassing had voor mij. En wat voor een verrassing bleek vandaag!

Dé kalender van Lien Van de Kelder voorzien van een persoonlijke boodschap. Het beste cadeau dat ik recentelijk gekregen heb.

De eerste maandag van de kerstvakantie schafte ik mij de Canon EOS 7D aan, een kleine investering waar ik zeker veel plezier aan zal beleven. Maar na een paar dagen bleek dat de pret wel eens van korte duur had kunnen zijn.

Op een bepaald moment wou ik de interne flits gebruiken maar toen ik de ontspanknop indrukte gebeurde er niets. Op het kleine display en door de zoeker zag ik enkel Busy staan. Ook na ettelijke pogingen bleef er busy en kon ik geen foto’s meer maken met flits. De batterij uit het toestel halen en enkele seconden wachten om ze er opnieuw in te steken leek het euvel te verhelpen. Het incident werd snel vergeten.

Twee dagen later, weer hetzelfde. Deze keer kreeg ik naast de busy melding echter ook nog een Error 20 foutboodschap op het LCD scherm. Batterij eruit halen, wachten, en batterij er weer insteken. Meer kon ik niet doen.

Nadat het probleem zich nog een paar keer voordeed ging ik op 31 december terug naar Studio 73 omdat dit verre van normaal was. Nadat ik mijn probleem had uitgelegd – ik kon het uiteraard niet reproduceren – begon de verkoper mijn toestel zeer nauwgezet te bekijken.

Een paar minuten later zei hij dat het toestel eigenlijk al te oud was om als defect toestel in te ruilen tegen een ander en dat het al sporen van gebruikersschade toonde. Toen ik meer uitleg vroeg over die gebruikersschade toonde hij mij een krasje onderaan het body van 2 mm en ook het scherm had volgens hem last van gebruikersschade waarop ik dan maar antwoorde dat hij het gewoon maar moest kuisen.

Maar waar ik mij nog meer over opwond was  dat hij het toestel als te oud omschreef terwijl het geen twee weken oud was. Wat volgde was een uitleg dat hij ook maar hardop aan het denken was en dat het moeilijk is om een defect toestel terug te sturen naar Canon en dat het niet echt defect was omdat het toestel nog wel functioneerde.

Gelukkig ben ik in zo’n situaties niet op mijn mond gevallen en probeerde ik zijn argumenten te counteren. Dit werd me niet echt in dank afgenomen en ik kreeg zelfs als commentaar dat ik tevreden mocht zijn dat ik geen Nikon gekocht had, want Nikon nam helemaal geen defecte toestellen terug. Uiteraard deed dit niets ter zake want ik had een Canon gekocht.

Na nog wat gediscussieer in mijn zeer gekende stijl begon de verkoper het LCD scherm van mijn camera te kuisen en op te blinken. Nadat hij de lens eraf had gehaald kwam zijn collega met een nieuwe doos, nam daar de camera uit en stak mijn – prachtig opgeblinkte maar toch defecte – camera in het beschermetui en stak hem daarna terug in de doos.

Zonder verdere uitleg had ik dus een nieuwe camera, waar ik mijns inziens toch recht op had, dus ik was tevreden. Het flitsprobleem heeft zich (tot nu toe) nog niet voorgedaan bij de nieuwe 7D, en ik hoop dat het zo blijft.

Maar er is nog wel iets waar ik me wel wat vragen bij stel. Waarom deed de verkoper in eerste instantie zo moeilijk over het ruilen van de camera. Is dit echt de policy bij Canon? En waarom deed hij zoveel moeite om mijn oorspronkelijke camera opnieuw op te blinken om dan weer mooi in de doos te steken?  Is dat echt nodig om de camera terug te sturen naar de fabrikant?

Of heeft het misschien te maken met dat het hier een body betrof die met witte doos verkocht werd? Zo’n body wordt uit een kit genomen en de lens en body worden apart verkocht. Ik vraag me dan ook af of mijn oorspronkelijk body echt zal opgestuurd worden naar Canon met de melding dat hij defect is. Misschien is de camera gewoon zo proper mogelijk gemaakt om daarna gewoon terug te verkopen. Want uiteindelijk is het niet echt defect volgens de verkoper.

Naar het ware verloop van wat er nu met mijn oorspronkelijke camera gebeurd is, heb ik uiteraard ook maar het raden, maar ik heb er wel mijn bedenkingen bij. Maar wat me vooral zo stoorde is dat er echt moeilijk gedaan werd. Voor mij had het gewoon van in het begin moeten zijn dat ik een nieuwe camera had moeten krijgen, zonder dat ik met argumenten moest afkomen. Of zie ik dit verkeerd?

Maandag aanstaande is het voor de laatste keer les voor de cursus Digitale Fotografie 1 en tevens ook het moment waarop we ons eindwerk moeten indienen.

We moesten telkens 3 foto’s maken rond de thema’s ritme, landschap, diepte, mens, licht en vrij werk. De eerste vijf thema’s werden tijdens het semester reeds besproken zodat we konden bijsturen waar nodig, en geloof me, soms was het nodig. Maar ik kan zeggen dat ik er klaar mee ben. Niet alle foto’s zijn even goed maar ik ben er tevreden mee. Ik heb er tenminste de nodige inspanning voor gedaan en ben niet door mijn archief gegaan op zoek naar een foto uit het verleden die per ongeluk goed genomen was. Wat zou ik daar nu mee hebben bijgeleerd.

Via onderstaande slideshow kan u mijn foto’s bekijken.

Oudejaarsavond werd in Casa Wim gevierd met lekker eten en goed gezelschap en om middernacht werd het nieuwe jaar op gang geschoten met prachtig vuurwerk en (ongewild) met een grote knal.

Kameraad P. en ik hadden een zestal batterijen gekocht om af te steken om middernacht en eentje daarvan was de Legendary. Veel kruit volgens de verkoper, maar P. had op internet gelezen dat deze niet hoog gingen en sprak over een mijn. De Lengendary zou als voorlaatste aangstoken worden en vlak voor hij het vuur aan de lont stak zei P. ‘Nu komt de mijn he‘.

De eerste pijl ging mooi de lucht in en toen volgde een zeer luide knal, veel licht, veel rook en daarna niets meer. Blijkbaar was er iets mis gegaan en waren de overige acht pijlen tegelijkertijd in de doos ontploft. Gelukkig zonder veel erg, want P. stond op een veilige afstand. De buren – die vanop hun balkon mee aan het kijken waren – waren even in paniek en riepen of alles in orde was met ons maar al bij al viel het nog mee.

Achteraf gezien was het enkel het gazon dat het zwaar te verduren had gekregen, maar dat is natuurlijk het minste. In elk geval is het nieuwe jaar op gepaste wijze ingezet.

Voor iedereen een fantatisch 2010 gewenst en om af te sluiten met een huizenhoog cliché: Moge het beste van 2009 het slechtste van 2010 worden.

Voor 2010 maak ik alvast één groot voornemen. Ik  ga minder uitstellen, want als er één ding was waar ik in uitblonk was het wel uitstellen.

Een tof idee om over te bloggen? Dat zullen we morgen wel doen. Een mailtje gekregen waar ik een antwoord op moet geven? Straks. Een YCF nummerplaat in de mailbox? Die kan eind deze week ook nog gepost worden. Een klusje in huis? Eerst toch nog even iets anders doen.

Resultaat van dit alles: het gebeurt niet. En dat is zonde natuurlijk. En dat moet dus beter kunnen. Vanaf morgen ga ik er op letten dat ik het niet meer doe. Act now! zal mijn nieuw levensmoto worden.

Moest u trouwens merken dat ik het laat slabakken, mag u mij altijd een (virutele) stamp onder mijn gat geven.

Voor één van de foto’s voor mijn vrij werk wou ik iets doen met een lange sluitertijd en dus kwamen we op het idee om een autostrade bij nacht te gaan fotograferen.

Gisterenavond heb ik dan met kameraad P. een klein anderhalf uur op een brug gestaan in de barre koude en nadat  P. mij uitgelegd had hoe het kwam dat zijn foto’s beter waren dan die van mij kreeg ik toch een resultaat dat iets of wat acceptabel was.

Alleen twijfel ik nog of de foto goed genoeg zou zijn en welke van de volgende twee ik zou afgeven. Die zonder witte lichten of die met. U helpt mee beslissen, gewoon even uw voorkeur aanklikken onderaan volstaat.

 Loading ...

Toen ik vandaag van Sint-Truiden terug huiswaarts keerde reed ik over een voor mij onbekende baan. Hoewel het een baan buiten de bebouwde kom was en ondanks dat Bram, mijn gps, een waarschuwing geeft bij het naderen van een flitsbak hield ik mij aan de voorgeschreven 50 km/h. Terwijl ik met mijn vrouw aan het telefoneen was merkte ik dat er een soort van camionetteke van Volkswagen deftig in mijn gat aan het duwen was.

Nu wil het toeval dat op dat moment de zone 50 gedaan is en er opnieuw 90 gereden mag worden. Terwijl ik versnel merk ik dat de Volkswagen me net op dat moment probeerde in te halen. Geen paniek denk ik, ik zal ofwel nu snel genoeg rijden naar zijn zin of hij zal me later wel opnieuw voorbij gaan. De volgende keer dat hij de kans schoon zag om mij in te halen deed kwam er net toen hij ter hoogte van mij was een auto uit de andere richting en moest hij weer achter mij.

En vanaf toen liep het fout. Constant kwam hij in mijn gat duwen, flikkeren met de grote lichten, één keer zag ik hem zelfs half op het fietspad rechts van de baan rijden. Op een gegeven moment nader ik een wegversmalling waardoor ik moet afremmen. Vlak achter de wegversmalling staat een auto geparkeerd en rechts van de wegversmalling loopt een fietspad. Terwijl ik vertraag en naar links ga om de versmalling te passeren raast de volkswagen mij langs rechts, over het fietspad, voorbij en smijt zijn auto dwars over de baan vlak voor mij.

Op dat moment zie ik dat de passagier van de rode Volkswagen niet mis te verstane gebaren naar mij maakt. Maar aangezien noch de passagier, noch de chauffeur aanstalten maken om uit te stappen besluit ik verder te rijden langs de ruimte die er nog is. Dit was duidelijk niet naar de zin van de Volkswagen en zijn bestuurder. Eenmaal hij zich opnieuw deftig op de weg heeft gemanouvreerd, begint hij mij als een gek te achtervolgen. Op het moment dat ik zie dat hij een auto die achter mij de straat was ingedraaid in een bocht voorbijsteekt begin ik te denken dat dit wel eens fout zou kunnen aflopen.

En inderdaad. De eerste straat die ik inslaag – omdat de gps dit aangaf, ik had er geen idee van waar ik mij bevond – wordt ik met een paar 100 meter afstand nog steeds achtervolgd. Op dat moment dacht ik maar één ding, ik moet hier zo snel mogelijk weg zien te raken. Het enige wat ik kon doen was het gaspedaal wat dieper induwen en hopen dat ik hem kon afschudden. Ik zag hem er namelijk toe in staat mij langs achter aan te rijden. Gelukkig was het een baan met een paar bochten en moest ik een paar keer links en rechts afslagen zodat ik na een paar kilometer de Volkswagen niet meer zag in mijn achteruitkijkspiegels.

Achteraf gezien heb ik zelf ook een paar keer het verkeersregelement aan mijn laars moeten lappen in mijn vlucht, maar de eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat mij dat op dat moment niet veel kon schelen. Had ik moeten uitstappen toen ik werd klemgereden en vragen wat hun probleem was? Ik denk het niet. De kans dat het daar heel fout had gelopen was bijzonder groot. Iemand die zulke manouvres uithaalt is waarschijnlijk tot nog andere dingen in staat. En eerlijk gezegd had ik geen zin om betrokken te raken in verkeersagressie. Twee tegen een had toch niet eerlijk geweest…

In een grijs en ver verleden, ik moet zo’n jaar of 15 à 16 geweest zijn, heb ik een poging gedaan om basketbal te spelen in competitie verband. Jammer genoeg is het slechts bij één jaar gebleven. Eén van de redenen hiervoor was dat we niet echt goed waren. Ik herinner me dat we dat seizoen slechts één wedstrijd konden winnen en dan nog omdat er gefoefeld werd met de tijdsopname. In die tijd kon dat nog, geen haan die er naar kraaide.

Dolblij waren we met die ene overwinning. Het was alsof we kampioen waren. Ik herinner me ook nog dat er na dit wedstrijd bier vloeide in de kleedkamer. Veel bier. Ik geloof dat het voor mijn verjaardag was en dat er twee bakken bieren waren. Voor een basketteam van een man of 10.  Misschien was dat ook wel een reden waarom we niet echt goed waren, want als ik er zo over nadenk werd er wel vaker eens een pintje gedronken. Maar dat doet er hier niet echt toe.

Ik stopte met basketbal en ik verloor de meeste van mijn toenmalige teamgenoten uit het oog. Eén daarvan was Philippe. Philippe zag ik later een paar keer terug in het Zottekot toen ik daar nog werkte. Nog later zagen we elkaar ook op Facebook terug. Op Facebook werd Philippe fan van Wimblog, uit medelijden, maar hij moest toegeven dat hij steeds terugkomt en blijft lezen.

Hij werd ook gebeten door het YCF virus en eergisteren was het zo ver, Philippe heeft zijn eerste YCF-nummerplaat kunnen fotograferen: YCF-007.

Thanks!

Ik ben een man van principes. En slechts zeer zelden stap ik van mijn principes af! Nu u dat weet, kan ik mijn verhaal beginnen.

U moet weten dat mijn zus al een tijdje Tupperware demonstraties geeft en al van in den beginne aan het vragen was of ze bij ons thuis een demonstratie mocht doen. Mijn vrouw zag dit wel zitten, maar ik was categoriek tegen. Geen vreemd volk over de vloer. Zeker niet in grote getale. En met vreemd volk bedoel ik eigenlijk iedereen die ik niet zelf heb uitgenodigd. En grote getale beginnen al bij 5. En alles gaande van theekransjes over Victoriajuwelenshit tot Tupperware valt in beide categorieën. Niets van dat alles onder mij dak. Mijn vrouw mag naar zo’n avonden gaan zoveel als ze wilt, zolang het maar niet bij mij in de woonkamer is.

En toen kwam kerstavond. Mijn vrouw had graag wat Tupperware gehad van mijn zus en haar vriend en ik was al lang tevreden met een enveloppe met inhoud om de aanschaf van mijn EOS 7D te financieren. Toen de tijd aangebroken was om onze cadeaus in ontvangst te nemen nam de vriend van mijn zus een enveloppe en zei dat we twee keuzes hadden. Ofwel namen we de enveloppe met inhoud – er was geen Tupperware voor mijn vrouw – ofwel konden we kiezen voor deur nummer 2.

In tegenstelling tot de gemiddelde win-een-prijs-tv-show wisten wij wel wat er achter deur nummer 2 stak. Het hield in dat mijn zus onder mijn dak een Tupperware demonstratie zou mogen doen waarbij mijn vrouw dan een pak Tupperware prullen zou krijgen als gastvrouw. En voor mij zou er de helft van de winst van mijn zus als demonstratrice inzitten. Wat na een klein voorbeeld een niet onaardig bedrag bleek te zijn. Veel meer dan wat er in de enveloppe van deur nummer 1 zat.

De keuze was aan mij, mijn vrouw zou zich neerleggen bij mijn beslissing. Zou ik mijn principes overboord gooien voor geld of zou ik elke morgen mezelf in de spiegel kunnen bekijken en zeggen dat ik onvermurwbaar ben in alle omstandigheden?

Wel, vanaf nu hangt er een grote handdoek over de spiegel want ik vrees dat ik ingebonden heb. Maar wel niet voor het geld. Wie met zulks listige truuk voor de dag kan komen, geeft blijk van veel ambitie. En dat is iets dan ik alleen maar kan aanmoedigen. Dat is de echte reden waarom er binnenkort – éénmalig – een Tupperware demonstratie zal doorgaan in casa Wim. Dat en het feit dat we nog eens met de mannen op stap kunnen zonder vrouwen.

Moest u iets nodig hebben van Tupperware, geef uw bestelling gerust door, of vraag gewoon uw uitnodiging. U bent van harte welkom voor deze ene keer. Hoe tof zou het trouwens zijn moest mijn zus een recordverkoop kunnen realiseren. Maar nogmaals, ik heb het niet voor het geld gedaan.

Ik ben nooit een kerkhofpersoon geweest. Op het jaarlijkse familie uitstapje op Allerheiligen na kwam ik nooit op een kerkhof en de laatste jaren schiet zelfs Allerheiligen er bij in. Niet dat ik niet denk aan de mensen die in de loop der jaren heen zijn gegaan, maar ik hoef daar niet per se voor naar het kerkhof. Dat lukt me zo ook wel.

De laatste tijd ben ik echter wel een paar keer op een kerkhof geweest. Niet om de doden te bezoeken maar wel om die ene foto die ik mijn hoofd had proberen te nemen. Het kerkhof in Halen, een militair kerkhof in de Westhoek en een kerkhof in Meensel … Telkens liep ik er met mijn fototoestel tussen de graven te kijken of het licht goed zat of misschien dat er ritme te zien was in opstelling van de graven.

Soms voelde ik mij een beetje een indringer zoals ik daar schaamteloos tussen de graven door liep. Gelukkig liep ik bijna geen andere bezoekers tegen het lijf. Moesten ze mij hebben verweten over dat het van weinig respect getuigde voor de overledenen, ik had ze nog geen ongelijk kunnen geven.

Maar het beeld dat ik wou schieten bleef in mijn hoofd spoken en dus bleef ik volharden in de boosheid. En zaterdag, onder een strakke blauwe hemel met een stralende zon, haastte ik mij nog maar eens naar een kerkhof. Maar doordat de zon al laag aan de hemel stond, dacht ik dat het weer niet zou lukken. Totdat ik een graf in het oog kreeg met een groot kruisbeeld erop. Het licht zat net goed en na wat geprul om de juiste sluitertijd te vinden om het licht te vangen had ik een foto die weliswaar niet compleet was wat ik in gedachten had, maar mij toch een goed gevoel gaf.