Wimblog

Als ik tijdens de week ga powertrainen, train ik alleen. Maar op zondag heb ik een kameraad die meegaat en omdat we dan niet elkaar willen onderdoen (hij is 10 jaar ouder dan mij en wil me dus bijhouden) zijn de trainingen tamelijk zwaar te noemen. Vandaag voelden we ons beide slapjes door een opstekend griepgevoel, maar dat is juist een reden om extra hard te trainen en alles van je lichaam te vragen.
Na een paar “lichte” oefeningen voor de benen kwam het bankdrukken. Deze oefening is mijn favoriet omdat hij het meeste testosteron- en machogehalte heeft. Voor wie de oefening niet kent even een kleine schets. Zoals je op de tekening zit, lig je op een bankje (in ons geval met de voeten op het bankje of in de lucht zodat je niet kan smokkelen) en breng je het gewicht naar je borstkas om vervolgens omhoog te duwen.
Wat volgde was een klein wedstrijdje om te zien hoe zwaar we konden gaan. Mijn kameraad was eerst aan de beurt. 60 kilo ging zonder problemen 10 keer omhoog en bij mij ook. 70 kg volgde en omdat we zwaar wouden gaan deden we maar 6 herhalingen. 80 kg ging bij ons beide 3 maal de hoogte in. Ik voelde dat ik – ondanks het grieperig gevoeld – stek zat en dat gaf me nog meer motivatie. Bij 90 kg moest ik mijn kameraad een beetje helpen en dit was voor hem het maximum. Ik kreeg het gewicht van 90 kg drie maal omhoog zonder hulp.
Toen kwam de 100 kg. Dat is een baar van 20 kg met aan elke zijde 2 halterschijven van 20 kg. Dit is een magische grens bij het powertrainen. Nog nooit eerder had ik dit gedaan, dus er was wel wat spanning. En jawel, met wat moeite – maar zonder hulp – ging het gewicht terug omhoog. Een kleine overwinning voor mezelf. Het feit dat dit nooit eerder gelukt is bij mij zegt me dat ik in goede vorm ben (qua kracht) en dat het vanaf nu alleen maar beter kan gaan. Mijn volgende doel is 120 kg, maar dat zou nog wel eventje kunnen duren vrees ik.