Wimblog

Afgelopen dinsdag moest ik in Mechelen zijn, waar ik een afspraak had met de chirurg. Omdat ik zelf nog niet met de auto kan rijden had mijn moeder verlof genomen zodat zij met mij kon rijden.

Omdat er geen plaats was op de parking van het ziekenhuis waren we verplicht om in een aanpalende straat te parkeren waar het – zoals overal bijna tegenwoordig – betalend parkeren is. Flinke burgers dat we zijn namen we een ticketje van € 3 zodat we tot kwart na 12 konden blijven staan.

Omdat mijn afspraak om kwart na 11 was en de chirurg maar een half uur vertraging had waren we goed op tijd terug aan de auto. Terwijl we staan aan te schuiven aan de lichten ziet ons moeder opeens de ‘parkeerwachter’ boetes uitschrijven aan wagens waarvan de bestuurders niet betaald hadden. Opeens vraagt ze aan mij of ik weet waar dat ticketje gebleven is. Ik antwoord dat ik geen idee heb, maar dat er wel een boete onder de ruitenwisser stak.

Dus zeg ik haar dat ze aan de kant moet gaan staan en dat we het ticketje zullen zoeken, want ik had geen zin om die boete te betalen. Op het dashbord lag het ticketje niet en ook niet op de zetels of op de grond. Uiteindelijk kijkt ons mama in haar handtas en jawel hoor, daar stak het ticketje. In plaats van het op het dashbord te leggen had ze het in haar handtas gestoken. Waarom blijft mij een raadsel, maar ik ben wel naar de parkeeragent gegaan en hem om uitleg gevraagd waarom wij een boete kregen terwijl we toch duidelijk een ticket hadden.

Uiteraard was het ticket op de foto niet te zien, maar omdat ik er effectief eentje had moest ik maar contact opnemen met de firma waarvoor hij werkt en dan zouden ze dat wel annuleren. Uiteraard ga ik dat ook doen want ik heb nog steeds geen zin om die boete te betalen. Maar het is natuurlijk wel een mooi verhaal.

Wim Allerlei boete, parkeerboete, parkeren, parkerticket