Tijdens de Ronde van Frankrijk stond er een artikel in Het Laatste Nieuws – kameraad T. koopt die rioolkrant – over bijgeloof in het wielerpeloton. Na wat er gisteren gebeurde denk ik dat ik ook wat bijgelovig ben geworden.

Het zat namelijk zo: toen ik de beklimming van de Mont Ventoux samen met T. en zijn vriending tot een goed einde had gebracht, had mijn vrouwtje voor ons allen een klein souveniertje gekocht in de vorm van een munt met daarop een afbeelding van de Mont Ventoux. Hierop zei ik dat ik de munt altijd mee zou nemen als ik ga fietsen en dat er dan niets kon gebeuren.

Omdat ik gisteren had afgesproken met kameraad B. om zo snel mogelijk naar Wommersom te gaan van zodra ik thuis kwam van het werk had ik aan mijn vrouw gevraagd om mijn spullen klaar te leggen: fietskledij, hartslagmeter, borstband, helm en schoenen. Toen ik bij B. aankwam en mijn eten voor onderweg in mijn shirt stak merkte ik dat ik toch nog een paar spullen vergeten was. Onder andere mijn reserveband en handschoenen maar dus ook het zakje met mijn fietsgsm en de munt van de Mont Ventoux. En spontaan dacht ik oei, als er maar niets misloopt vandaag zonder mijn munt.

En ongeveer 2,5 uur later liep het inderdaad mis. Een mens zou voor minder bijgelovig worden. En nu mag u met mij lachen, maar vanaf nu vertrek ik niet meer fietsen zonder mijn munt op zak.