De eerste maandag van de kerstvakantie schafte ik mij de Canon EOS 7D aan, een kleine investering waar ik zeker veel plezier aan zal beleven. Maar na een paar dagen bleek dat de pret wel eens van korte duur had kunnen zijn.

Op een bepaald moment wou ik de interne flits gebruiken maar toen ik de ontspanknop indrukte gebeurde er niets. Op het kleine display en door de zoeker zag ik enkel Busy staan. Ook na ettelijke pogingen bleef er busy en kon ik geen foto’s meer maken met flits. De batterij uit het toestel halen en enkele seconden wachten om ze er opnieuw in te steken leek het euvel te verhelpen. Het incident werd snel vergeten.

Twee dagen later, weer hetzelfde. Deze keer kreeg ik naast de busy melding echter ook nog een Error 20 foutboodschap op het LCD scherm. Batterij eruit halen, wachten, en batterij er weer insteken. Meer kon ik niet doen.

Nadat het probleem zich nog een paar keer voordeed ging ik op 31 december terug naar Studio 73 omdat dit verre van normaal was. Nadat ik mijn probleem had uitgelegd – ik kon het uiteraard niet reproduceren – begon de verkoper mijn toestel zeer nauwgezet te bekijken.

Een paar minuten later zei hij dat het toestel eigenlijk al te oud was om als defect toestel in te ruilen tegen een ander en dat het al sporen van gebruikersschade toonde. Toen ik meer uitleg vroeg over die gebruikersschade toonde hij mij een krasje onderaan het body van 2 mm en ook het scherm had volgens hem last van gebruikersschade waarop ik dan maar antwoorde dat hij het gewoon maar moest kuisen.

Maar waar ik mij nog meer over opwond was  dat hij het toestel als te oud omschreef terwijl het geen twee weken oud was. Wat volgde was een uitleg dat hij ook maar hardop aan het denken was en dat het moeilijk is om een defect toestel terug te sturen naar Canon en dat het niet echt defect was omdat het toestel nog wel functioneerde.

Gelukkig ben ik in zo’n situaties niet op mijn mond gevallen en probeerde ik zijn argumenten te counteren. Dit werd me niet echt in dank afgenomen en ik kreeg zelfs als commentaar dat ik tevreden mocht zijn dat ik geen Nikon gekocht had, want Nikon nam helemaal geen defecte toestellen terug. Uiteraard deed dit niets ter zake want ik had een Canon gekocht.

Na nog wat gediscussieer in mijn zeer gekende stijl begon de verkoper het LCD scherm van mijn camera te kuisen en op te blinken. Nadat hij de lens eraf had gehaald kwam zijn collega met een nieuwe doos, nam daar de camera uit en stak mijn – prachtig opgeblinkte maar toch defecte – camera in het beschermetui en stak hem daarna terug in de doos.

Zonder verdere uitleg had ik dus een nieuwe camera, waar ik mijns inziens toch recht op had, dus ik was tevreden. Het flitsprobleem heeft zich (tot nu toe) nog niet voorgedaan bij de nieuwe 7D, en ik hoop dat het zo blijft.

Maar er is nog wel iets waar ik me wel wat vragen bij stel. Waarom deed de verkoper in eerste instantie zo moeilijk over het ruilen van de camera. Is dit echt de policy bij Canon? En waarom deed hij zoveel moeite om mijn oorspronkelijke camera opnieuw op te blinken om dan weer mooi in de doos te steken?  Is dat echt nodig om de camera terug te sturen naar de fabrikant?

Of heeft het misschien te maken met dat het hier een body betrof die met witte doos verkocht werd? Zo’n body wordt uit een kit genomen en de lens en body worden apart verkocht. Ik vraag me dan ook af of mijn oorspronkelijk body echt zal opgestuurd worden naar Canon met de melding dat hij defect is. Misschien is de camera gewoon zo proper mogelijk gemaakt om daarna gewoon terug te verkopen. Want uiteindelijk is het niet echt defect volgens de verkoper.

Naar het ware verloop van wat er nu met mijn oorspronkelijke camera gebeurd is, heb ik uiteraard ook maar het raden, maar ik heb er wel mijn bedenkingen bij. Maar wat me vooral zo stoorde is dat er echt moeilijk gedaan werd. Voor mij had het gewoon van in het begin moeten zijn dat ik een nieuwe camera had moeten krijgen, zonder dat ik met argumenten moest afkomen. Of zie ik dit verkeerd?