Wimblog

Het begint er steeds meer op te lijken dat mensen geen moeite meer willen doen om iets te bereiken. Taking it the easy way out is bijna een algemene levensstijl geworden. En dan klagen dat er geen resultaat geboekt wordt natuurlijk.

Neem nu vanmorgen. Ik liep door de Nieuwstraat in Brussel en merkte een bedelaar op. Nu weet u misschien al dat ik niet hoog oploop met bedelaars, en u neemt het mij waarschijnlijk ook kwalijk, maar deze bedelaar slaagde erin om mij nog wat meer dan normaal te ergeren.

De man in kwestie zat op zijn knieën en hield een bordje vast. Een tactiek die door wel meer bedelaars gehanteerd wordt. Maar blijkbaar mag het allemaal niet te moeilijk zijn en oog voor detail vond de persoon ook niet nodig.

Niet enkel hield hij zijn bordje ondersteboven vast – een klein beetje nakijken of alles correct staat lijkt me nu toch niet te veel gevraagd – maar hij had ook een, op het uitzicht afgaand zacht, kussentje onder zijn knieën.

Denkt deze man nu werkelijk dat hij zich zo kan onderscheiden van alle andere bedelaars zodat hij een aalmoes krijgt in plaats van de bedelaar twee winkels verder? Waarom zou iemand hem iets geven als hij het al te moeilijk vindt om een klein beetje inspanning te doen. Ik durf er zijn almoes om verwedden dat het makkelijker zitten is op zijn kussentje dan op mijn bureaustoel op het werk.

Als je dan toch medelijden probeert op te wekken bij de passanten, doe het dan tenminste op een deftige manier. Met de blote knieën op de straatstenen bijvoorbeeld. Maar blijkbaar is zelfs een klein beetje moeite doen bij het bedelen ook al teveel gevraagd. Het mag tegenwoordig echt geen moeite meer kosten. Waar gaat dat naar toe met de wereld?

Wim Ergernissen bedelaar, Brussel, ergenissen

Vandaag organiseerde The Good Ol’ Boys een All American Car meeting in Sint-Joris-Winge city.  Een car meeting voor liefhebbers van Amerikaanse wagens klonk goed genoeg om eens langs te gaan. Maar helaas, het amateurisme droop er letterlijk van af.

Er werd voorhand op gehamerd dat tuningwagens  niet op het terrein toegelaten zouden worden en dat was ook zo. Maar waarom zouden Porsches, VW kevers en zelfs een paar Opels wel thuis horen op de meeting?

De overige Amerikaanse wagens die er stonden - op een handvol na – waren in mijn ogen te gewoontjes om van een goede meeting te kunnen spreken. En de wagens op voorhand even poetsen is blijkbaar ook teveel gevraagd voor de eigenaars. Take pride in your ride is een leuze die veel mensen blijkbaar niet kennen. Auto’s vol modderspatten, handafdrukken in het stof op het kofferdeksel of gewoon een mat geworden carrosserie waren te veel schering en inslag om van een succes te spreken.

Toegegeven, er stonden een paar pareltjes tussen. Een prachtige Corvette Stingray, een paar Ford Mustangs die het bekijken waard waren – helaas geen Elanor – en een Dodge Ram SRT-10 waren de toppers van deze meeting. Helaas heeft de eigenaar van deze laatste even alle vooroordelen die heersen over eigenaars van zulke wagens eigenhandig bevestigd.

Ik ving een gesprek op tussen hem en iemand wiens pick-up beschadigd was door boomknuffelende jeephaters. Een schande was het volgens de eigenaar van de SRT-10. En ook compleet idioot. Want zo’n SRT-10 stoot minder CO₂ uit dan een kleine diesel. En bevestigd was het vooroordeel dat het complete idioten zijn die met zulke wagens rijden. Voor alle duidelijkheid, een Dodge Ram SRT-10 stoot 490 gr CO₂ per kilometer uit. Ter vergelijking, mijn Audi A4 2.0 stoot ongeveer 129 gr/km uit. In elk geval was mijn zin om nog langer te blijven volledig verdwenen. De All American Car Meeting was niet meer dan een gemiste kans. Jammer.

Wim Ergernissen amerikaanse wagens, Dodge Ram SRT-10, Ergernissen, vooroordelen

Parkeren in Brussel, het is niet eenvoudig. Zeker niet voor eigenaars van grote, brede wagens.

Nu Ami in de garage staat om haar waterpomp te laten vervangen – later een beetje meer hierover – kreeg ik van de garage een Audi A6 mee als vervangwagen. Aangenaam rijden dat wel, maar groot en breed dat die is.

Hoe groot en breed merkte ik pas vanmorgen in de parking. Nu staan de parking in Brussel niet echt bekend om hun grote plaatsen, maar vandaag heb ik toch een beetje moeten parkeren als een idioot. Normaal doe ik altijd mijn uiterste best om mooi tussen de lijntjes te parkeren zodat iedereen plaats genoeg heeft. En tot nu toe lukte dat ook mooi.

Met de A6 dus niet. Terwijl ik mij langs links verzekerde van voldoende plaats om mijn deur open te kunnen doen zonder de wagen naast mij te beschadigen bleek dat ik rechts een stuk op de gele lijn stond. Ik heb nog geprobeerd om iets meer naar links te gaan staan, maar dan had ik mijn deur niet meer open gekregen zonder de BMW naast mij te beschadigen, hoewel die mooi binnen zijn vak staat.

Ik zal blij zijn als ik mijn kleine A4 terug heb. Veel aangenamer om te parkeren.

Wim Ergernissen Audi A6, Brussel, parkeren, parking

Twee weken geleden logeerden we voor vier dagen in de gezellige gite, Le Petit Grenier, in de buurt van Neufchateau. Het leven was er mooi.

De gite was een mooi ruim huisje met alle voorzieningen. We deden uitstapjes, lazen en boek en elke avond werd de barbecue aangestoken. Het zal u niet verbazen dat de sfeer er – mede dankzij Carlsberg – optimaal was.

Maar toen kwam de dag van het vertrek. Omdat de eigenares op voorhand gezegd had dat de opkuis 50 euro zou kosten kozen mijn vrouw en M. ervoor om zelf te kuisen. Nu moet u weten dat mijn vrouw altijd zeer grondig in het kuisen. Op het maniakale af. Maar omdat we 4 dagen bijna constant buiten geleefd en gekookt hadden beslisten we om enkel te stofzuigen en niet met nat te kuisen.

Toen we klaar waren om te vertrekken ging de eigenares met ons naar naar de elektriciteitsmeter, noteerde het verschil tussen vrijdag toen we toe kwamen en maandag en rekende ons 20, 40 euro aan. 20 euro voor elektriciteit op amper 4 dagen. Eigenlijk 3 dagen als je het goed na gaat. Geen idee welk tarief de dame hanteerde, maar 20 euro lijkt me toch best veel. Uiteraard vergaten we een reçu te vragen om na te gaan bij het verhuuragentschap om te horen of dit een standaard tarief is.

Voor we vertrokken kregen we ook nog even te horen dat we de koelkast niet hadden uitgekuist. Nu weet ik niet hoe het zit bij anderen, maar op 4 dagen wordt een koelkast nooit zo vuil dat hij moet uitgekuist worden. Maar de grootste verrassing kwam achteraf. Toen T. nog onderweg naar huis was kreeg hij een telefoontje van de eigenares om te klagen dat we niet met nat gekuist hadden en dat dat normaal 50 euro kost.

Het probleem is dat we de waarborg die we betaald hebben teruggestort zal worden door het verhuuragentschap. Dus de eigenares kan uiteraard vertellen wat ze wil om die 50 euro in te houden.

Het moet niet gezegd zijn dat we het jammer vinden dat onze korte vakantie op deze manier een zure nasmaak krijgt. Blijkbaar is het bij sommige mensen immers echt om het geld te doen, op welke manier dan ook. En dat is betreurenswaardig. Normaal had ik deze gite aangeraden, maar mijn mening is nu echter compleet omgekeerd.

Wim Allerlei, Ergernissen ergernis, gite, Le Petit Grenier, Neufchateau

Sinds vrijdagnacht heb ik last van een felle pijn in mijn pas geopereerde knie. Zo fel zelfs dat ik zwaar aan de pijnstillers moest (lees 1200mg ibuprofen op een dag) om het draaglijk te houden. Vandaag besloot ik dan maar om het zekere voor het onzekere te nemen en naar de dokter van wacht te gaan.

Deze verwees mij door naar spoed want de zwelling van mijn knie en de warmte voorspelde niet veel goed volgens hem. Maar op spoed vertelde de assistent mij dat er niets aan de hand was en dat ik terug naar huis mocht. Wel had hij een afspraak gemaakt met de chirurg voor dinsdag aanstaande.

Omdat ik niet erg opgezet was met de weinige informatie dat hij gaf werd er even een discussie gevoerd. Het volgende geeft een mooi beeld van deze discussie.

…
Wim: Is er iets dat ik moet nemen van medicatie?
Assistent: Dat staat in de brief.
W: De brief die geaddresseerd is aan Dr. Vanderwaeren?
A: het is een open enveloppe hé!
…

Meer woorden ga ik echt niet aan vuil maken. Dat heb ik al gedaan op de spoedafdeling. Het enige wat ik nu kan doen is rusten, pijnstillers nemen en wachten op beterschap.

Ik wil wel nog even meegeven dat de verpleegsters in de spoedafdeling fantastisch werk doen. Als het goed is mag het ook gezegd worden.

Wim Ergernissen, Revalidatie assistent, Ergernissen, spoed, spoedgevallen

Toen ik de eerste maal een afspraak had bij de specialist voor mijn knie schreef vertelde hij mij dat ik een CT Scan moest ondergaan. Hij gaf mij een papier en dat moest ik bij de inschrijvingen afgeven en zij zouden voor mij dan een afspraak maken.

Toen ik dinsdag om 14h00 in het ziekenhuis toekwam en mij naar de inschrijving begaf voor mijn scan vroeg men mij achter mijn voorschrift. Uiteraard had ik daar niet aan gedacht, maar zo’n probleem zou dat toch niet zijn dacht ik nog. Helaas! De jongedame achter de inschrijfbalie vertelde mij dat ik geen scan kon ondergaan als ik mijn voorschrift niet bij had. Anders wist men niet naar wat er gekeken moest worden.

Ah, zei ik, dat is heel eenvoudig, het is voor mijn knie. Maar weer werd ik teleurgesteld. Geen voorschrift was geen scan. Maar ik mocht gerust over huis gaan om het voorschrift te gaan halen. 25 minuten had ik om de parking te betalen, naar mijn auto te wandelen, naar huis te rijden, het voorschrift te zoeken, terug naar Tienen rijden en parkeerplaats zoeken. Vraag me niet hoe, maar om 14h32 stond ik opnieuw aan de inschrijfbalie. Klaar voor mijn afspraak om 14h30.

En toen ging mijn voorschrift verloren tussen de inschrijfbalie en het personeel dat de scanner bedient en had ik na 50 minuten wachten niet van mijn oren gaan maken, wie weet hoe lang had ik daar nog zitten schilderen.

Is het dan echt zo moeilijk om zulke zaken digitaal af te handelen. Als ik mij – op verzoek van de specialist – naar de inschrijvingen begeef en daar een stukje papier afgeef waar op staat waarvoor ik een scan moet laten doen, kan men dit toch heel eenvoudig in de computer opnemen. Het zou nog makkelijker zijn dat de dokter – volledig digitaal – een voorschrift aan mijn dossier toevoegt dat eenvoudig opgeroepen kan worden als ik mij op de dag van mijn afspraak in het ziekenhuis aanmeld. Geen gedoe meer met vergeten papieren. Alles digitaal.

Waarom zouden ze het niet doen? De afbeeldingen van de CT Scan werden wel rechtstreeks in mijn dossier toegevoegd. Dus als het lukt met zulke zware beelden, dan moet een eenvoudig voorschrift om die beelden te laten maken toch ook lukken. En nee, dat er een briefje van de mutualiteit moet opkleven pakt geen verf. Ik had het bij, gaf het af en kreeg het terug naar mij geworpen als was het de zakdoek van een aan Mexicaanse griep lijdende leprapatient.

Geen excuses dus om niet digitaal te gaan. De bossen zullen er trouwens ook wel bij varen. Maar het gaat vooral een zegen zijn voor vergeetachtige mensen die anders hun voorschrift thuis vergeten.

Wim Ergernissen digitaal, hosptiaal, scan, voorschrift

Vandaag besloten we, omdat het mooi weer was, om een terrasje te gaan doen onder collega’s. Omdat we in het centrum van Brussel zitten hebben we keuze te over, maar meestal kiezen we voor hetzelfde café. Maar deze keer hadden we trek in iets anders en besloten we ons op terras van het Cheese Cake cafe te zetten.

Alles ging zoals je mag verwachten. Wij bestelden ons eten en drinken, de mensen van het cafe brachten ons hetgeen we besteld hadden. Het eten is er niet super, maar we mochten zeker en vast ook niet klagen. Als je dan nog weet dat er rondom ons een paar zeer knappe dames zaten, kon het bijna niet meer stuk.

Bijna, een klein woordje, maar het zorgde er wel voor dat ik mijn mening iets of wat moest herzien.

Van al dat eten en drinken moet een mens natuurlijk naar het toilet gaan. Boven wil ik de deur van het mannentoilet binnen stappen tot ik opeens uit niets een stem in het Frans hoor zeggen dat dat dan 30 cent is. Helemaal in een hoekje, bijna volledig in het donker zit een wc dame die beleefd doch kordaat 30 cent van mij verwacht te krijgen. Ik probeer nog te redeneren dat ik net wel gegeten en gedronken heb, en daar uiteraard al voor moet betalen, maar het helpt niet. Geen 30 cent is niet naar het wc gaan.

Vermits is soms principieel kan zijn bedenk ik mij dat ik even goed kan wachten tot ik terug op kantoor ben en draai mij rond. Gelukkig is mijn Frans net niet goed genoeg om niet begrepen te hebben wat de wc-dame mij achterna riep. Als ik iets later uitleg vraag aan één van de obers, krijg ik een vage uitleg dat die dame zelfstandige is, en dus niets met café te maken zou hebben en dat het overal in Brussel zo is.

Nu ben ik al op een paar plaatsen gaan eten en drinken in Brussel, maar ik heb nog nooit moeten betalen om naar het toilet te mogen gaan. Om eerlijk te zijn vind ik dit absoluut geen service. Ok, ik woon ook maar op den boerenbuiten maar zelfs in de grootstad mag je toch een minimum aan respect en service verwachten? Of ben ik toch verkeerd en is dit gangbaar? Hebt u al moeten betalen om in een café naar het wc te mogen gaan?

Wim Ergernissen betalen, café, toilet, wc

Telkens we in Westende zijn rijden we graag even over en weer naar Oostende om een blitzbezoek te brengen aan Sportsdirect.com, een sportwinkel waar je sportkledij aan dumpingprijzen kan kopen.

Omdat ik ook op zoek ben naar een eenvoudig en licht statiefje om mijn flits op te zetten, wou ik ook even de Mediamarkt bezoeken, zodat ik niet altijd het statief van kameraad P. moet lenen.

Ik vond echter niet echt mijn gading in hun toch wel beperkte aanbod. En ook de prijzen waren niet echt wat ik verwacht had ondanks een reclamebord dat ons onderweg de kortste weg naar de laagste prijzen had beloofd.

Toen ik vorige week info vroeg op twitter ivm. een CF geheugenkaartje raadde Guy mij aan om ook eens in de Mediamarkt te kijken. Eigenzinnig als ik ben, had ik dat toen niet gedaan maar was ik naar Studio 73 gereden. Daar kocht ik twee CF kaartjes van Sandisk voor 69 euro per stuk. Nu ik toch in de Mediamarkt was wou ik eens nagaan hoeveel waarheid er echt verscholen zat in hun reclameboodschap.

Ik viel bijna achterover toen ik zag hetzelfde kaartje maar liefst 99 euro moet kosten bij Mediamarkt. Een verschil van niet minder dan 30 euro. Als de reclamejongens van Mediamarkt zulke prijzen de laagste noemen zijn ze ofwel wereldvreemd ofwel knettergek.

Mediamarkt, ik ben toch niet gek. Anders had ik wel bij jullie gekocht!

Wim Ergernissen duur, Mediamarkt, reclame

Naar aanleiding van dit had ik een mailtje gestuurd naar het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding om meer uitleg of dit zomaar kon.

Woensdag kreeg ik – geheel tegen mijn verwachtingen in – een mailtje terug

Beste meneer Van den Eynde,

We hebben uw melding via onze website goed ontvangen. Aangezien het hier specifiek gaat om een toepassing van de taalwetgeving, verwijs ik u door naar de bevoegde instanties, bij wie u klacht kan neerleggen (het is een tweetalige dienst):

COMMISSION PERMANENTE DE CONTRÔLE LINGUISTIQUE -  BESTENDIGE TAALCOMMISSIE
Adres : 4, rue Montagne du Parc – 1000 Brussel

Tel : 02 518 23 50 – 02 518 23 51 – 02 518 23 52

Fax : 02 518 26 20

Openingsuren : 8h – 18h

Secretariaat: Mme xxx (NL)

E-mail : xxx

Tél : xx/xxx.xx.xx

Ik hoop dat deze informatie u verder helpt.

Een duidelijk antwoord dus. En ook wel best grappig dat ze erbij schrijft dat het over een tweetalige dienst gaat, wat mij nogal evident leek in dit geval.

Mijn volgende stap is dus straks even telefoneren en horen wat mijn mogelijkheden zijn. De boete is ondertussen betaald en ik weet ook wel dat ik er niet veel bij kan winnen, maar het gaat mij om het principe.

Wim Ergernissen Bestendige Taalcommise, CGKR, Ergernissen, taalwetgeving

Toen in december de eerste sneeuwvlokken vielen was ik blij als een kind, want ik heb dat graag, sneeuw. Niet om op een plank of twee laten van een berg naar beneden te scheuren, maar wel om in te wandelen of gewoon naar te kijken. Wat is er nu mooier dan moeder natuur bedekt onder een wit laagje badend in zonlicht onder een blauwe hemel met hier en daar een zacht wolkje.

Verschillende keren ben ik er op uitgetrokken, gewapend met mijn fototoestel, om te kunnen genieten van al die pracht die de winter ons kan bieden. Warm aangekleed door centimeters verse sneeuw stappen om daarna moe maar voldaan opnieuw op temperatuur te komen in aangenaam gezelschap. Dat is voor mij het ultieme wintergevoel.

Zelfs de bijhorende verkeersellende heb ik er met plezier bijgenomen. Ik heb dan ook maar slechts één enkele keer in de file gestaan. Een kleine prijs die ik graag betaal. Maar ondertussen is het wel genoeg geweest. We zijn al halfweg februari en opnieuw ligt er sneeuw. We hebben zelfs de koudste januari in 25 jaar achter de rug? Moet de aarde trouwens niet opwarmen volgens allerhande specialisten? Waar blijft het ons beloofde Middellandszeeklimaat? Sneeuw blijft mooi, maar zoals alles graag met mate.

De reden van mijn plotse afkeer van sneeuw hoor ik u vragen? Toen ik gisteren eens mijn trainingslogboek van dit jaar vergeleek met dezelfde periode van vorig jaar werd ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. 110 km minder gereden tot nu toe. En de oorzaak moet niet ver gezocht worden. Slechts 4 ritten heb ik dit jaar op de weg gereden. Twee weekends op 7 weken. Een mens zou voor minder verlangen naar de lente.

Met nog ongeveer 6 weken te gaan voor de Ronde van Vlaanderen begint het nu toch een beetje spannend te worden. Ok, ik heb altijd nog een plan b waarbij ik de kleine toer van 160 km rij, maar dat zou wel een beetje falen zijn. Langs de andere kant, 260 km rijden zonder de goede basisconditie zou misschien de rest van mijn seizoen kunnen hypothekeren. Afwachten dus en hopen op beter weer zodat ik de kilometers tijdens het weekend kan opdrijven.

Maar een ding is zeker! Volgend jaar ga ik mijn seizoen voorbereiden op Mallorca of Spanje, net zoals de grote jongens. Nu alleen nog een sponsor vinden.

Wim Ergernissen Ergernissen, fietsen, sneeuw, winter