Wimblog

Naar aanleiding van dit had ik een mailtje gestuurd naar het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding om meer uitleg of dit zomaar kon.

Woensdag kreeg ik – geheel tegen mijn verwachtingen in – een mailtje terug

Beste meneer Van den Eynde,

We hebben uw melding via onze website goed ontvangen. Aangezien het hier specifiek gaat om een toepassing van de taalwetgeving, verwijs ik u door naar de bevoegde instanties, bij wie u klacht kan neerleggen (het is een tweetalige dienst):

COMMISSION PERMANENTE DE CONTRÔLE LINGUISTIQUE -  BESTENDIGE TAALCOMMISSIE
Adres : 4, rue Montagne du Parc – 1000 Brussel

Tel : 02 518 23 50 – 02 518 23 51 – 02 518 23 52

Fax : 02 518 26 20

Openingsuren : 8h – 18h

Secretariaat: Mme xxx (NL)

E-mail : xxx

Tél : xx/xxx.xx.xx

Ik hoop dat deze informatie u verder helpt.

Een duidelijk antwoord dus. En ook wel best grappig dat ze erbij schrijft dat het over een tweetalige dienst gaat, wat mij nogal evident leek in dit geval.

Mijn volgende stap is dus straks even telefoneren en horen wat mijn mogelijkheden zijn. De boete is ondertussen betaald en ik weet ook wel dat ik er niet veel bij kan winnen, maar het gaat mij om het principe.

Wim Ergernissen Bestendige Taalcommise, CGKR, Ergernissen, taalwetgeving

Toen in december de eerste sneeuwvlokken vielen was ik blij als een kind, want ik heb dat graag, sneeuw. Niet om op een plank of twee laten van een berg naar beneden te scheuren, maar wel om in te wandelen of gewoon naar te kijken. Wat is er nu mooier dan moeder natuur bedekt onder een wit laagje badend in zonlicht onder een blauwe hemel met hier en daar een zacht wolkje.

Verschillende keren ben ik er op uitgetrokken, gewapend met mijn fototoestel, om te kunnen genieten van al die pracht die de winter ons kan bieden. Warm aangekleed door centimeters verse sneeuw stappen om daarna moe maar voldaan opnieuw op temperatuur te komen in aangenaam gezelschap. Dat is voor mij het ultieme wintergevoel.

Zelfs de bijhorende verkeersellende heb ik er met plezier bijgenomen. Ik heb dan ook maar slechts één enkele keer in de file gestaan. Een kleine prijs die ik graag betaal. Maar ondertussen is het wel genoeg geweest. We zijn al halfweg februari en opnieuw ligt er sneeuw. We hebben zelfs de koudste januari in 25 jaar achter de rug? Moet de aarde trouwens niet opwarmen volgens allerhande specialisten? Waar blijft het ons beloofde Middellandszeeklimaat? Sneeuw blijft mooi, maar zoals alles graag met mate.

De reden van mijn plotse afkeer van sneeuw hoor ik u vragen? Toen ik gisteren eens mijn trainingslogboek van dit jaar vergeleek met dezelfde periode van vorig jaar werd ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. 110 km minder gereden tot nu toe. En de oorzaak moet niet ver gezocht worden. Slechts 4 ritten heb ik dit jaar op de weg gereden. Twee weekends op 7 weken. Een mens zou voor minder verlangen naar de lente.

Met nog ongeveer 6 weken te gaan voor de Ronde van Vlaanderen begint het nu toch een beetje spannend te worden. Ok, ik heb altijd nog een plan b waarbij ik de kleine toer van 160 km rij, maar dat zou wel een beetje falen zijn. Langs de andere kant, 260 km rijden zonder de goede basisconditie zou misschien de rest van mijn seizoen kunnen hypothekeren. Afwachten dus en hopen op beter weer zodat ik de kilometers tijdens het weekend kan opdrijven.

Maar een ding is zeker! Volgend jaar ga ik mijn seizoen voorbereiden op Mallorca of Spanje, net zoals de grote jongens. Nu alleen nog een sponsor vinden.

Wim Ergernissen Ergernissen, fietsen, sneeuw, winter

Eind oktober telefoneerde mijn vrouw met de fijne mededeling dat er een Pro Justitia voor mij was toegekomen. Niet zomaar een Pro Justitia, maar eentje van de Militaire Politie deze keer. Shit, dacht ik, hebben ze gezien dat ik mijn tank dubbel geparkeerd had naast het schietterrein. Of misschien had ik het Belgische vlaggetje wel in de verkeerde richting gehangen waardoor het op een Duitse vlag lijkt en hebben ze mij aanzien als de vijand. Maar niet van dat alles. De werkelijkheid was een stuk minder spectaculairder.

De Pro Justitia telde welgeteld 7 bladzijden waarvan de eerste 5 enkel in de taal van Voltaire waren opgesteld. Bovenaan de eerste 2 pagina’s stond in drukletters INFRACTION GRAVE te lezen, wat volgens mij duidt op een zware overtreding.

De vaststelling op zich was ook volledig in het Frans opgesteld en ging volgens mij over het feit dat ik de opgestoken arm van een agent van de Militaire Politie genegeerd had. Al kan ik mij vergissen, want het het was dus in het Frans. Maar het zou goed kunnen. Ik had inderdaad gezien dat die mens met gestrekte arm het straat wou opgaan om iemand die blijkbaar meer is dan de modale werkmens voorrang te geven om de wetstraat op te rijden. Maar omdat hij nog lang niet in het midden van het straat was reed ik door. En dat mag dus niet.

’s Anderendaags vertrok er een mailtje naar de advocaat om te vragen of a) de Militaire Politie mij – als burger – mag beboeten en b) of dit wettig is dat het enkel in het Frans gebeurt. Een paar mails later blijkt dat beide zaken mogen en wordt mij aangeraden om toch maar te betalen.

Ondertussen had ik ook reeds naar de mensen van de MP getelefoneerd en vriendelijk uitgelegd dat ik de Franse taal niet erg machtig ben en of het mogelijk zou zijn om een Nederlandstalig afschrift te krijgen van mijn overtreding. De MP geloofde mij niet wat het Frans betrof en beschuldigde mij ervan dat ik het principieel wou spelen, maar ze gingen een Nederlandstalige versie opsturen.

Weken gingen voorbij totdat ik opeens een verzoek toch betaling kreeg van 160 euro. Ook dit document was – u raadt het al – enkel in het Frans opgesteld. Een Nederlandstalige versie van het verslag van mijn overtreding had ik nog steeds niet gezien.

Eerst dacht ik nog om niet te betalen en te kijken wat er zou gebeuren, maar Uiteindelijk besloot ik  gisteren om toch maar eens te telefoneren naar het parket met de vraag voor meer uitleg en waar mijn Nederlandstalige brief eigenlijk blijft.

Na ongeveer een kwartier gewacht te hebben vertelt de – overigens zeer sympathieke en behulpzame – dame mij dat er geen Nederlandstalige brieven gestuurd worden. Ik moet het maar doen met de Franse versie. Wat mijn verdere opties dan zijn? Ofwel de boete gewoon betalen ofwel mijn bezwaren schrifelijk overmaken aan het parket.

Nu rijst natuurlijk de vraag of dit zomaar kan. Blijkbaar wel natuurlijk, maar wat met mensen die echt geen Frans kunnen. Hoe dienen zij zich te verantwoorden/verdedigen als ze geeneens weten wat ze verkeerd gedaan hebben en geen vertaling kunnen krijgen? Zou het ook in de andere richting werken? Zou iemand uit Wallonië die in Brussel beboet wordt en een verslag krijgt in het Nederlands dit ook niet in het Frans kunnen krijgen? Eerlijk gezegd vind ik het allemaal een beetje raar zo.

Wim Ergernissen boete, Frans, Militarie Politie, MP, Nederlans, overtreding

Toen dik drie weken geleden de eerste sneeuw naar beneden dwarrelde en de Belgische wegen en het verkeer erop ontaarden in één gigantische chaos, was het er meteen boenk op. Via Twitter, Facebook en zelfs IRL begonnen mensen spontaan te praten over hun winterbanden.

Of ze waren ongelooflijk blij dat ze winterbanden hadden of ze beklaagden het zich dat ze nog geen winterbanden hadden laten steken. Om de zoveel auto’s was er wel eentje waarvan de bestuurder er zeer teverden uitzag. Waarschijnlijk een trotse bezitter van winterbanden. “Hooray voor winterbanden.” kon ik ze ingedachten horen roepen. “We staan er evenzeer in de file, maar wel veel veiliger!”

Ik heb het zelf niet zo op winterbanden. Het zal u dan ook niet verbazen dat mijn A3 nog steeds geschoeid is met gewone, maar wel oerdegelijke banden. Wat mij betreft zijn winterbanden gewoon een uitvinding van de industrie om extra inkomsten te vergaren. Kom, we maken de mensen wijs dat ze zonder deze banden de winter niet doorkomen. En het werkt blijkbaar.

Maar maakt de winterband dan echt het verschil? Ik heb eens geprobeerd aan verschillende trotse winterbandeigenaars te vragen wat er nu precies zoveel beter is aan een zo’n band, maar verder dan een ‘ge moet daar eens mee gereden hebben om het verschil te voelen’ kwamen de meesten niet. Doorslaggevende argumenten kan zoiets bezwaarlijk noemen.

Het enige waartoe een winterband zou kunnen leiden is een vals gevoel van veiligheid. “Het heeft dan wel gesneeuwd, maar we hebben winterbanden. Veel kan ons er dan niet gebeuren”. En weg zijn ze.
Terwijl gezond verstand, voldoende afstand houden en een aangepaste snelheid rijden ruim voldoende is om de gure wintermaanden vol ijzel en sneeuw zonder ongelukken door te komen. En bovendien een pak goedkoper.

Maar zoals altijd is de mens makkelijk om de tuin te leiden. Kleurrijke grafieken en blinkende cijfertjes maken duidelijk dat winterbanden de enige kans zijn om zonder kleerscheuren door ondergesneeuwde wegen te ploegen, dan moet het toch waar zijn. En dus hollen we in grote getalen naar de plaatselijk bandencentrales om toch maar zo snel mogelijk superveilig rubber onder onze wagen te hebben. En niemand die er over nadenkt. En zo wordt de mensheid weer herleidt tot een bende kuddedieren zonder enige vorm van kritisch denken.

Wim Ergernissen sneeuw, winter, winterbanden

De eerste maandag van de kerstvakantie schafte ik mij de Canon EOS 7D aan, een kleine investering waar ik zeker veel plezier aan zal beleven. Maar na een paar dagen bleek dat de pret wel eens van korte duur had kunnen zijn.

Op een bepaald moment wou ik de interne flits gebruiken maar toen ik de ontspanknop indrukte gebeurde er niets. Op het kleine display en door de zoeker zag ik enkel Busy staan. Ook na ettelijke pogingen bleef er busy en kon ik geen foto’s meer maken met flits. De batterij uit het toestel halen en enkele seconden wachten om ze er opnieuw in te steken leek het euvel te verhelpen. Het incident werd snel vergeten.

Twee dagen later, weer hetzelfde. Deze keer kreeg ik naast de busy melding echter ook nog een Error 20 foutboodschap op het LCD scherm. Batterij eruit halen, wachten, en batterij er weer insteken. Meer kon ik niet doen.

Nadat het probleem zich nog een paar keer voordeed ging ik op 31 december terug naar Studio 73 omdat dit verre van normaal was. Nadat ik mijn probleem had uitgelegd – ik kon het uiteraard niet reproduceren – begon de verkoper mijn toestel zeer nauwgezet te bekijken.

Een paar minuten later zei hij dat het toestel eigenlijk al te oud was om als defect toestel in te ruilen tegen een ander en dat het al sporen van gebruikersschade toonde. Toen ik meer uitleg vroeg over die gebruikersschade toonde hij mij een krasje onderaan het body van 2 mm en ook het scherm had volgens hem last van gebruikersschade waarop ik dan maar antwoorde dat hij het gewoon maar moest kuisen.

Maar waar ik mij nog meer over opwond was  dat hij het toestel als te oud omschreef terwijl het geen twee weken oud was. Wat volgde was een uitleg dat hij ook maar hardop aan het denken was en dat het moeilijk is om een defect toestel terug te sturen naar Canon en dat het niet echt defect was omdat het toestel nog wel functioneerde.

Gelukkig ben ik in zo’n situaties niet op mijn mond gevallen en probeerde ik zijn argumenten te counteren. Dit werd me niet echt in dank afgenomen en ik kreeg zelfs als commentaar dat ik tevreden mocht zijn dat ik geen Nikon gekocht had, want Nikon nam helemaal geen defecte toestellen terug. Uiteraard deed dit niets ter zake want ik had een Canon gekocht.

Na nog wat gediscussieer in mijn zeer gekende stijl begon de verkoper het LCD scherm van mijn camera te kuisen en op te blinken. Nadat hij de lens eraf had gehaald kwam zijn collega met een nieuwe doos, nam daar de camera uit en stak mijn – prachtig opgeblinkte maar toch defecte – camera in het beschermetui en stak hem daarna terug in de doos.

Zonder verdere uitleg had ik dus een nieuwe camera, waar ik mijns inziens toch recht op had, dus ik was tevreden. Het flitsprobleem heeft zich (tot nu toe) nog niet voorgedaan bij de nieuwe 7D, en ik hoop dat het zo blijft.

Maar er is nog wel iets waar ik me wel wat vragen bij stel. Waarom deed de verkoper in eerste instantie zo moeilijk over het ruilen van de camera. Is dit echt de policy bij Canon? En waarom deed hij zoveel moeite om mijn oorspronkelijke camera opnieuw op te blinken om dan weer mooi in de doos te steken?  Is dat echt nodig om de camera terug te sturen naar de fabrikant?

Of heeft het misschien te maken met dat het hier een body betrof die met witte doos verkocht werd? Zo’n body wordt uit een kit genomen en de lens en body worden apart verkocht. Ik vraag me dan ook af of mijn oorspronkelijk body echt zal opgestuurd worden naar Canon met de melding dat hij defect is. Misschien is de camera gewoon zo proper mogelijk gemaakt om daarna gewoon terug te verkopen. Want uiteindelijk is het niet echt defect volgens de verkoper.

Naar het ware verloop van wat er nu met mijn oorspronkelijke camera gebeurd is, heb ik uiteraard ook maar het raden, maar ik heb er wel mijn bedenkingen bij. Maar wat me vooral zo stoorde is dat er echt moeilijk gedaan werd. Voor mij had het gewoon van in het begin moeten zijn dat ik een nieuwe camera had moeten krijgen, zonder dat ik met argumenten moest afkomen. Of zie ik dit verkeerd?

Wim Ergernissen, Fotografie Canon, defect, EOS 7D, flitsprobleem, Studio 73

Toen ik vandaag van Sint-Truiden terug huiswaarts keerde reed ik over een voor mij onbekende baan. Hoewel het een baan buiten de bebouwde kom was en ondanks dat Bram, mijn gps, een waarschuwing geeft bij het naderen van een flitsbak hield ik mij aan de voorgeschreven 50 km/h. Terwijl ik met mijn vrouw aan het telefoneen was merkte ik dat er een soort van camionetteke van Volkswagen deftig in mijn gat aan het duwen was.

Nu wil het toeval dat op dat moment de zone 50 gedaan is en er opnieuw 90 gereden mag worden. Terwijl ik versnel merk ik dat de Volkswagen me net op dat moment probeerde in te halen. Geen paniek denk ik, ik zal ofwel nu snel genoeg rijden naar zijn zin of hij zal me later wel opnieuw voorbij gaan. De volgende keer dat hij de kans schoon zag om mij in te halen deed kwam er net toen hij ter hoogte van mij was een auto uit de andere richting en moest hij weer achter mij.

En vanaf toen liep het fout. Constant kwam hij in mijn gat duwen, flikkeren met de grote lichten, één keer zag ik hem zelfs half op het fietspad rechts van de baan rijden. Op een gegeven moment nader ik een wegversmalling waardoor ik moet afremmen. Vlak achter de wegversmalling staat een auto geparkeerd en rechts van de wegversmalling loopt een fietspad. Terwijl ik vertraag en naar links ga om de versmalling te passeren raast de volkswagen mij langs rechts, over het fietspad, voorbij en smijt zijn auto dwars over de baan vlak voor mij.

Op dat moment zie ik dat de passagier van de rode Volkswagen niet mis te verstane gebaren naar mij maakt. Maar aangezien noch de passagier, noch de chauffeur aanstalten maken om uit te stappen besluit ik verder te rijden langs de ruimte die er nog is. Dit was duidelijk niet naar de zin van de Volkswagen en zijn bestuurder. Eenmaal hij zich opnieuw deftig op de weg heeft gemanouvreerd, begint hij mij als een gek te achtervolgen. Op het moment dat ik zie dat hij een auto die achter mij de straat was ingedraaid in een bocht voorbijsteekt begin ik te denken dat dit wel eens fout zou kunnen aflopen.

En inderdaad. De eerste straat die ik inslaag – omdat de gps dit aangaf, ik had er geen idee van waar ik mij bevond – wordt ik met een paar 100 meter afstand nog steeds achtervolgd. Op dat moment dacht ik maar één ding, ik moet hier zo snel mogelijk weg zien te raken. Het enige wat ik kon doen was het gaspedaal wat dieper induwen en hopen dat ik hem kon afschudden. Ik zag hem er namelijk toe in staat mij langs achter aan te rijden. Gelukkig was het een baan met een paar bochten en moest ik een paar keer links en rechts afslagen zodat ik na een paar kilometer de Volkswagen niet meer zag in mijn achteruitkijkspiegels.

Achteraf gezien heb ik zelf ook een paar keer het verkeersregelement aan mijn laars moeten lappen in mijn vlucht, maar de eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat mij dat op dat moment niet veel kon schelen. Had ik moeten uitstappen toen ik werd klemgereden en vragen wat hun probleem was? Ik denk het niet. De kans dat het daar heel fout had gelopen was bijzonder groot. Iemand die zulke manouvres uithaalt is waarschijnlijk tot nog andere dingen in staat. En eerlijk gezegd had ik geen zin om betrokken te raken in verkeersagressie. Twee tegen een had toch niet eerlijk geweest…

Wim Ergernissen achtervolgd, verkeersagressie, Volkswagen, zotten

Toen wij ons appartement kochten, kozen wij voor een lening van Argenta. Vraag me niet naar de juiste reden waarvoor we precies voor Argenta kozen want ik kan alleen nog zeggen dat het waarschijnlijk een zeer goede reden was.

Tot op heden hebben we nog geen klagen over Argenta maar sinds kort is er toch een kleine puntje dat voor lichte wrevel zorgt in de anders zo rimpelloze relatie.

Zonder al te veel in detail te treden mag u gerust weten dat mijn loon gestort wordt op een aparte rekening die we gebruiken als spaarrekening en mijn vrouw haar loon wordt gestort op onze lopende rekening. Het is ook via deze rekening dat we onze lening betalen.

Het probleem zit hem in het feit dat de lening steeds rond de 27e van de maand van de rekening gaat. En omdat mijn vrouw haar loon pas de 31e of soms zelfs de 1e pas gestort wordt kan het  soms al eens gebeuren dat er tegen dan niet genoeg geld meer opstaat.

Dus vroeg mijn vrouw of het mogelijk was om de lening iets later van onze rekening af te schrijven. Een paar dagen maar, zodat er zeker altijd genoeg geld op de rekening staat. Maar helaas is dit niet mogelijk bij Argenta. Om een of andere vage reden dienen de afbetalingen voor alle leningen bij Argenta allemaal op dezelfde dag te gebeuren. Een paar dagen opschuiven omdat dit voor ons handiger zou zijn kan dus niet.

Zou dit ook zo bij andere banken zijn. Of is dit een van de nadelen van een lening te hebben bij een bank waar je voor bijna niets hoeft te betalen? Hoe zit dat bijvoorbeeld bij de grootbanken? Zou je daar zelf kunnen bepalen wanneer je je lening betaalt? Of ben je daar ook gebonden aan de willekeur van de bank. Want op zich zou het voor de bank toch niet mogen uitmaken wanneer je je afbetaling doet, zolang ze het geld maar krijgen.

Wim Ergernissen afbetaling, Argenta, bank, lening

Het was al een tijdje aan de gang dat er in de buurt honden dag en nacht lawaai maakten. Ik had er een vermoeden van waar die honden zaten, maar met ouder te worden, wordt een mens ook bedachtzamer en dus was ik deze keer niet mijn impulsieve zelf, maar wou ik zeker zijn van mijn stuk. Niets zo beschamend als na 10 uur ’s avonds ergens gaan aanbellen en zeggen dat je het even over de honden wilt hebben om dan te horen dat de mensen in kwestie geen honden hebben.

En dus vergewiste ik mezelf ervan dat de honden effectief  zaten waar ik dacht. En dan kwam de vraag, wat doe ik er aan? Mijn vrouw opperde om naar de politie te bellen, maar eerlijk gezegd vond ik dat een beetje overdreven zonder eerst met de buren te praten. Ik ben nog steeds van goede wil – al zullen daar verschillende meningen over bestaan – en dus wou ik gewoon even gaan babbelen.

Toen ik vertelde dat we al maanden last hadden van de honden die tot een stuk in de nacht blaffen zonder enige aanleiding, werd ik bijna onmiddellijk versleten voor een leugenaar. Niet in die woorden uiteraard, maar het kon gewoon niet, want de honden blijven nooit zo lang buiten. Ten laatste tot 23h, maar zeker niet later. Soms gebeurt het  wel eens maar zeker niet alle dagen. Heel zelden eigenlijk. En dan nog blaffen ze enkel als ze zelf iets horen. Maar zeker niet een hele dag enof nacht.

Dat er meerdere mensen in de buurt al hadden geklaagd maakte niets uit, ze hadden maar iets moeten komen zeggen. Want zelf hoorden ze er niets van. Ik kreeg de indruk dat als ze er zelf geen last van hadden, de rest ook geen recht van klagen had. Dus deed ik een belofte. Moest het ondanks hun goede wil – want ze gaan er nu echt wel op letten – toch nog gebeuren dat de honden zouden blaffen, zou ik komen bellen om te vragen of het aub wat stiller kon. Eender welk uur. Mij zou het toch niet uitmaken vermits ik dan toch wakker ben. En ik doe dat niet om moeilijk te doen, verre van. Het is mij gewoon te doen om hun aan te tonen dat de honden echt wel vaker blaffen dan ze denken/beweren. En dat het heel storend is. Zeker als je vroeg moet op staan.

Nu zullen er zeker mensen zijn die vinden dat dit niet de goede manier is om er mee om te gaan, maar ik blijf erbij dat het tot een oplossing gaat leiden. Tot nu toe heb ik al twee nachten kunnen slapen zonder dat ik uit mijn dromen werd opgeschrikt door blaffende honden. Er is dus hoop. Hoop dat het stil blijft ’s nachts en hoop dat ik niet meer moet gaan bellen want dat is voor niemand fijn.

Wim Ergernissen buren, honden, nachtlawaai

Begin deze week schreef ik hoe ons etentje in De Clijne Taefel in Leuven tegengevallen was. In een notendop kwam het hier op neer: Het eten liet lang op zich wachten, het vlees was te hard gebakken en koud en de frieten waren ook koud. Verse, warme frieten kwamen veel te laat en het gevraagde brood kwam nog later terwijl de ober toch tijd had om ondertussen een aangenaam babbeltje te doen met mensen die hij blijkbaar kende.

En dus schreef ik mijn ergernissen hier neer. Als het slecht is mag het ook verteld worden. Maar omdat ik niet van de slechtsten ben schreef ik ook een mail naar De Clijne Taefel om mijn klachten nog eens uit te leggen. Hierop kreeg ik volgend antwoord:

Beste mijnheer Van den Eynde,
Ik ben op de hoogte van uw klacht en ik weet ook dat er bij ons, zoals overal, wel eens iets kan mislopen.
Zaterdag jl. hadden we een grote groep van 95 personen op bezoek. 12 mensen hiervan hebben die avond ook in de kelder gezeten omdat boven alles vol zat. Het is geen excuus maar dit is ongetwijfeld de oorzaak geweest van het feit dat u lang heeft moeten wachten en van de mindere kwaliteit van uw gerechten. De ober geeft jullie bestelling wel door, maar kan verder ook alleen maar wachten tot alles uit de keuken naar beneden wordt gestuurd.
Als u, ondanks deze minder aangename ervaring, toch nog eens zou besluiten om “De Clijne Taefel” te bezoeken, reserveert u dan aub via de site en herinner dan even aan het voorval van zaterdag jl.
Met vriendelijke groeten,

Luc Brouns
De Clijne Taefel

Wat mij betreft, weer een nietszeggende mail. Geen verontschuldigingen, wel een hoop excuses. Om hen toch nog één kans te geven heb ik met Luc Brouns getelefoneerd, maar eens te meer werd het ene excuus na het andere gebruikt. Te veel volk, het eten moet de weg van de keuken naar de kelder overbruggen (volgens mij ligt de keuken zelf op de Oude Markt, dat kan niet ander) maar echte verontschuldigingen kwamen niet.

Ik heb de mens toch nog even het advies meegegeven om minder klanten aan te nemen op een zaterdagavond aangezien het duidelijk is dat ze zo veel volk niet aankunnen. Waarom zou je anders tot 3 maal toe zeggen dat de mindere kwaliteit kwam omdat er 95 man was. Een aanbod om met het hele gezelschap op zijn kosten in De Clijne Taefel te gaan eten heb ik mooi afgeslagen. Ik ben een man van principes.

Hierna rekende ik ook een beetje op Google om zijn werk te doen. Want bij het zoeken naar De Clijne Taefel verscheen mijn blogpost vrij hoog in de resultaten. Nu zouden mensen ook eens een kritische noot lezen over dit restaurant. Het zal ze leren, de snodaards!

Groot was mijn verbazing toen gisteren bleek dat mijn blogpost verdwenen was uit de zoekresultaten van Google. Wie zou daar nu baat bij hebben? Ik kan alvast één iemand bedenken, nl De Clijne Taefel zelf. Waarschijnlijk waren ze niet tevreden met een kritische blogpost waarin eens niet de lof gezongen werd over hoe goed het eten er wel niet is en vroegen ze aan Google om mijn blogpost uit de zoekresultaten te halen.

Omdat dit maar speculaties zijn/waren stuurde ik nogmaals een beleefd mailtje om meer uitleg te vragen.

Beste,

Blijkbaar is mijn blog verwijderd uit de zoekresultaten bij Google op het zoekwoord ‘clijne tafel’. Wat op zich toch wel raar is vermits het voordien op de eerste pagina stond.
Volgens mij kan dit maar op één manier gebeuren en dat is dat iemand dit verzocht heeft bij Google. Ik wil niemand met de vinger wijzen, maar is dit de manier waarop De Clijne Tafel omgaat met kritiek? Mag het publiek niet weten dat er mensen zijn die de kwaliteit minder vinden? U mag me altijd corrigeren als ik het verkeerd voor heb, dat kan altijd, maar eerlijk gezegd vind ik dit niet zo’n goede praktijk.

Graag hoor ik van u.

Ondanks dat ik op mijn eerste mailtje heel snel reactie kreeg, heb ik op deze mail geen antwoord gekregen. Een schuldbekentenis? Ik zou het niet kunnen zeggen. En zodoende blijft het speculeren wie gevraagd heeft om mijn blogpost uit de zoekresultaten te verwijderen en waarom. Maar het blijft wel voor de hand liggen dat het de mensen van De Clijne Taefel zelf waren.

Dit lijkt me toch niet echt een goede manier om met kritiek om te gaan. Overal kan er wel eens iets fout gaan, maar aanvaard dat dan ook, bied uw excuses aan en leer ervan. Ga geen excuses zoeken en de fout ergens anders leggen en probeer zeker niet om het te verbergen. Want daar word ik kwaad van. En dan mag iedereen het weten.

Ik sta trouwens nog altijd open voor dialoog, maar dan moeten ze natuurlijk wel op mijn mail antwoorden.

Update

Krijg ik net toch wel een mail van De Clijne Taefel waarin men zegt er niets mee te maken te hebben:

Goede morgen mijnheer Van den Eynde,
Anders dan u, helaas, ben ik niet zo thuis in de wereld van internet, blogs, Google, enz.
Ik ben al blij dat ik mijn mails kan lezen en beantwoorden. Met een gerust geweten kan ik u dus melden dat wat er ook moge gebeurd zijn met de zoekresultaten bij Google, dit zeker niet het gevolg is van mijn tussenkomst.
Met vriendelijke groeten,

Maar toch, ik vraag het u? Wie kan er dan achter zitten?

Update 2

Ondertussen is mijn pagina opnieuw geindexeerd en wordt ze terug gevonden.

Wim Ergernissen Clijne Taefel, De Clijne Taefel, kritiek, Leuven

Zaterdagavond was er een all boys night out, maar eerst zouden we samen met de vrouwen gaan eten. Omdat we er in het verleden al vaker lekker hadden gegeten, had ik om 20h15 gereserveerd in de Clijne Taefel in Leuven. Toen ik telefoneerde om te reserveren werd mij verteld dat we in de kelder dienden te zitten omdat boven alles volzet was, maar dit leek me geen probleem.

Toen we om 20h23 toekwamen was ik een beetje geambeteerd omdat we toch wat aan de late kant waren, maar niemand anders maakte er een probleem van. We werden door de ober naar onze plaats gebracht en de zaak zat inderdaad goed vol.

De sfeer aan tafel was meteen vrij goed maar omdat we stilaan toch honger kregen, vroegen we na dik 20 minuten wachten of we iets konder bestellen. Ik bestelde struisvolgeltournedos met versie kiwi en een currysaus. Mijn vrouw koos voor de pasta met scampi’s. De anderen namen kabeljauw in wittewijn saus, de mixed grill, een slaatje met lauwe geitekaas en nog iets. Bij elk gerecht hadden we frietjes gevraagd, behalve bij de scampi’s en het slaatje.

De drank kregen we vrij snel, maar het eten liet wat op zich wachten. Uiteindelijk werden we bediend om half 10. Een uur nadat we binnen gekomen waren. M. vroeg of ze brood kon krijgen bij haar slaatje en uiteraard was dat geen probleem.

Op mijn bord lagen twee stukjes struisvogeltournedos met een diameter van amper 3 centimeter en hoewel ik gevraagd had om het saignant te bakken was er geen enkel stukje rood vlees meer te bespeuren. Bovendien was het amper warm. De saus had meer weg van een brij dan van saus en de frietjes waren koud. Het was duidelijk dat het eten ergens was blijven staan want ook bij de anderen was het vlees bijna koud.

Tot tweemaal toe heb ik gevraagd of we warme frieten zouden kunnen krijgen bij ons eten en net nadat ik het laatste stuk vlees in mijn mond stak kregen we drie extra porties frieten. Wel warm deze keer, maar toch wel wat laat. Ondertussen had M. haar brood nog steeds niet gekregen.

Het mandje met brood arriveerde een dikke 5 minuten later en de ober had nog het lef om te zeggen dat M. toch nog van het brood zou kunnen genieten bij haar laatste halve geitekaasje.

Normaal vragen ze in een restaurant altijd bij het afruimen of het gesmaakt had, maar zaterdag dus niet? Of ze wisten het op antwoord op voorhand al, of de beleefdheid was ook ergens blijven liggen. Toen ik bij afrekenen mijn grieven aan de ober vertelde ging hij onmiddellijk in het verweer.

Het ene excuus na het andere werd bovengehaald. Dat ze die avond 95 man hadden, dat het eten een lange weg van de keuken via de lift naar de kelder moest afleggen, dat hij niet wist hoe lang het boven in de lift gestaan had en weet ik wat nog allemaal. En hij vroeg op botte wijze wat ik dan verwachtte, dat hij mij de helft van de rekening zou terugbetalen.

Misschien kon de ober er ook niet aan doen, maar hij is wel het aanspreekpunt. Had hij het probleem erkent en zijn excuses aangeboden, was het voor mij al veel minder erg geweest. Maar proberen om het goed te praten lukt niet bij mij. Als het met 95 man te druk is om iedereen op tijd te bedienen zodat de mensen kunnen genieten van een warme maaltijd – waar ze uiteindelijk ook voor betalen – moet je gewoon minder klanten toelaten. Maar dat scheelt waarschijnlijk op de omzet.

Bovendien had de ober wel tijd om de mensen die achter ons zaten snel te voorzien van hun eten. Maar we hadden de indruk dat hij deze mensen beter kende. Hoe verklaar je anders dat hij rustig bij hen aan tafel gaat zitten terwijl wij nog aan het wachten zijn op onze warme frieten en het mandje met brood.

Mij zien ze in elk geval niet meer in De Clijne Taefel. In het verleden waren we er altijd zeer tevreden over, maar dit wil ik niet meer meemaken. En ik hoop dat er veel volk via Google hier komt lezen en inziet dat ze in De Clijne Taefel ofwel grote hoeveelheden klanten niet aan kunnen ofwel een heel incompetente ober hebben rondlopen. Ik ga ook mijn mening nalaten op resto.be en ik twijfel er nog aan om een mailtje te sturen naar De Clijne Taefel om nogmaals mijn beklag te maken.

Wim Ergernissen Clijne Taefel, De Clijne Taefel, Leuven, restaurant