Wimblog

Lang heeft het niet geduurd eer ik er in geslaagd ben om alweer mijn smartphone om zeep te helpen. Hem laten vallen op kiezels bij het uit de auto stappen was voldoende om het hele scherm te laten barsten. Zelfs met de siliconen case er rond bleek hij niet opgewassen tegen een paar steentje.

Het zal u niet verbazen dat mijn maag even ronddraaide toen ik het toestel opraapte en zag welke schade hij had opgelopen.

Gebarsten HTC Desire HD

Ondertussen heb ik mij al een nieuw toestel besteld, want met deze valt echt niet meer te werken. Er beginnen zelfs stukjes glas los te komen waardoor je het gevoel hebt dat je je gaat snijden aan het scherm.

Uit praktische overwegingen heb ik gewoon hetzelfde toestel opnieuw gekocht. In de eerste plaats omdat ik er heel erg tevreden van was. Het toestel was gewoon perfect voor mij. Toegegeven, ik had een recenter en sneller model kunnen kopen maar die zijn natuurlijk ook duurder. Daarnaast zou ik dan ook extra moeten investeren in een case, een nieuwe armband voor het lopen en een nieuwe houder voor in de auto. En dan loopt de rekening natuurlijk nog een stukje hoger op.

Na het Grote Onweer van een paar weken geleden waren zowel mijn PC als mijn NAS stuk door blikseminslag en water in de kelder/bureau. Natuurlijk niets in vergelijking met het drama dat zich die dag voltrok op de weide van Pukkelpop, maar toch knap lastig voor mij.

Na een passage bij de verzekeringen maakte ik eerst een grote fout door mijn pc binnen te doen bij Math Data Systems in Sint-Joris-Winge. Na 2 weken zonder dat er iets gebeurt was aan mijn pc – buiten dat ze mij konden zeggen dat hij stuk was – en heel wat discussies besloot ik de PC dan maar bij Tones binnen te doen.

Daar bleek inderdaad dat beide onherstelbaar beschadigd waren. Dus zat er niets anders op dan een nieuwe PC en nieuwe NAS te kopen.

Om toch een tijdje verder te kunnen koos ik voor een iets of wat degelijke configuratie waarbij de belangrijkste specificaties van de PC zijn:

• MSI H-67MA-E35 Moederbord
• Intel® Core i5 processor 2500 (3.3GHz/6MB L2)
• 8GB DDR III 1333Mhz
• ASUS EAH6850 DIRECTCU/2DIS/1GD5 Radeon HD 6850 1024MB GDDR5
• 1TB SATA 600 HDD

De Windows Prestatie Index voor deze configuratie ziet er niet slecht uit lijkt me (zeker niet als je weet dat 7,9 de hoogste score is).

Windows Prestatie Index

De Quadcore en de 8GB maken duidelijk een verschil bij het maken van een HDR opname van een stuk of 5 foto’s. Wat er natuurlijk voor zorgt dat ik veel minder tijd nodig heb voor de nabewerking van mijn urban exploration foto’s.

De nieuwe NAS werd trouwens een Synologie DS211 met 2 x 2TB in RAID1.

Tijdens ons kort verblijf in Engeland was ik zeer opgezet met mijn Coyote. Eenmaal op Britse bodem gaf hij mijn snelheid weer in mijl per uur zodat ik niet te hard hoefde te rekenen om mij aan de toegestane snelheid te houden en mij kon concentreren op het links rijden.

Echter, toen we na een – zeer korte – poging tot slapen terug op pad togen sprong de Coyote niet aan – wat hij normaal wel doet bij het inschakelen van het contact. Ook de powerknop kon de Coyote niet tot leven brengen, het scherm bleef zwart.

Ook toen we na onze fotosessie terug naar Folkestone reden weigerde de Coyote dienst. Wat vrij onhandig was want nu moest ik rekenen om te weten hoe snel ik reed en hoe snel ik mocht rijden.

Eénmaal terug in Calais stopten we in het eerste tankstation dat we tegen kwamen, om nieuwe usb oplader te kopen, in de hoop dat het aan de kabel lag. Maar ook met de nieuwe kabel raakte het probleem niet van de baan. Bijzonder jammer, want zo’n Coyote went snel en het is een gemis van zodra hij niet meer werkt.

Mijn laatste hoop, om de Coyote op te laden aan de PC, zoals aangeraden wordt bij de ingebruikname, leverde ook niets op.

Gelukkige vertelde customer support van Coyote Systems mij dat ik mijn toestel mocht inruilen, maar dit leek minder eenvoudig dan gedacht. Coyote Systems in Wavre bleek gesloten op vrijdag. Bij Auto 5 kon ik eerst niet omruilen, dan weer wel, maar toen had de verkoper door dat ik een V1 had en die dan toch niet mocht ingeruild worden tegen een V2, want dat is een ander abonnement (echt wel) en de V1 was niet op voorraad. Andere winkels wisten zelfs niet dat zij mochten ruilen.

Uiteindelijk kon ik op maandag dan toch terecht in Wavre, waar ze de V1 wel op voorraad hadden. Na al mijn pogingen tot reanimatie hebt u er dan ook geen idee van hoe verbaasd ik was toen de Coyote-meneer mijn toestel daar nog een laatste keer aan zijn pc hing en het toestel onmiddellijk in gang schoot.

Ik deed mijn uitleg over de verschillende kabels die ik gebruikt en geprobeerd had en dat hij bij mij niet wou werken. Een gekend probleem blijkbaar want toen hij de Coyote aansloot op een andere usb kabel, werkte hij opeens niet meer. Blijkbaar geven sommige usb-poorten meer stroom dan andere.

Het probleem lag dus aan de kabel die ik in de auto gebruikte en was de batterij van mijn Coyote volledig leeggelopen. Uiteindelijk heb ik een nieuwe kabel, een tweede usb-naar-sigarenttenaansteker adapter en een extra magneet – waar ik al lang naar op zoek was – volledig gratis mee naar huis gekregen.

Conclusie, het opladen van een volledig platte coyote is een bijzonder gevoelig proces dat enkel in de juiste omstandigheden kan plaats vinden. Gelukkig is de dienst na verkoop van Coyote uitmuntend goed.

Sinds ik een beetje met fotografie bezig ben, ben ik als de dood dat ik mijn foto’s zou kwijt kunnen raken. Niet dat ze zo bijzonder goed zijn dat ze onvervangbaar zijn of dat er pakweg foto’s tussen zitten van opgroeiende kinderen, maar toch hebben ze een bepaalde persoonlijke waarde voor mij.

Om te voorkomen dat ik ze kwijt zou raken, is backup het sleutelwoord.  En om deftig te kunnen backuppen heb je natuurlijk opslagruimte nodig. En misschien ben ik daar een beetje ver in gegaan. Zeker toen ik onlangs nog een interne harde schijf bij kocht van 1,5 TB.

De storage op mijn pc ziet er op dit moment als volgt uit.

• De C Schijf (HD 1) is uiteraard de schijf waarop Windows en de rest van de software op geïnstalleerd staat.
• De D Schijf (Documenten) is zoals de naam het zegt de locatie van mijn documenten. Voorlopig nog vrij leeg want ik moet ze nog kopiëren vanaf Backup 1.
• De B Schijf (HD 2) bevat voorlopig enkel mijn originele RAW bestanden van de 7D. Deze schijft zal nog uitgebreid worden met mijn muziekcollectie.
• De F Schijf is mijn NAS (2x1TB) waar de bewerkte foto’s opstaan. Lightroom leest op deze locatie.
• De G Schijf is waar oa. de backup staat van mijn bewerkte foto’s.
• De H Schijf is voorlopig leeg, maar wordt de backup voor oa. mijn documenten en de originele RAW bestanden.

Zoals u zien, misschien een beetje overdreven, maar liever wat meer ruimte en een backup te veel dan eentje te weinig. Uiteraard is het nog niet 100% veilig want bij een brand bijvoorbeeld ben ik nog alles kwijt.

Als backup software gebruik ik trouwens SyncBackPro, voorlopig nog wel in trialversie. En ik moet dringend eens kijken of deze nog niet verlopen is, want anders heeft het natuurlijk niet veel zin. Ik ben er best wel tevreden over, dus de kans bestaat dat ik mij de betalende versie aanschaf. 50$ betalen om mijn foto’s veilig te houden kan ik nog wel verantwoorden denk ik.

Het enige minpuntje op dit moment van mijn harde schijven setup is dat de B schijf niet getoond wordt in Lightroom 3.2 als ik foto’s wil importeren. Al mijn andere schijfen, zowel de interne als de externe komen in het lijstje van bronnen voor, maar de B schijf wordt niet getoond. Maar dat probleem kan ik omzeilen door handmatig de bron te kiezen vanwaar ik mijn foto’s wil importeren. Maar dat is uiteraard maar een halfslachtige oplossing. Ik moet dringend eens zoeken hoe dit zo komt. Misschien dat Lightroom wel iets heeft tegen het toekennen van B als schijfletter.

Mijn laatste flitsboete dateert van 3 juli vorig jaar en dat is grotendeels te danken aan mijn Coyote. Sindsdien probeer ik iedereen die ik ken ervan te overtuigen om ook eentje aan te schaffen. Ik zou natuurlijk ook kunnen zeggen dat ze niet te snel mogen rijden, maar dat moet ieder voor zich uitmaken. En als ze dan toch te snel willen rijden, kunnen ze maar beter een Coyote kopen.

Twee weken geleden was P. ook eindelijk ervan overtuigd dat hij best eentje zou kunnen gebruiken en kocht hij de Coyote V2 – de zogezegd verbeterde versie van de Coyote.

Op zondag reden we samen – met mijn auto – naar een locatie om van urban exploration te gaan doen en leek het mij het ideale moment om deze nieuwe versie eens te testen.

Onmiddellijk bij het vertrekken trokken we al vreemde ogen toen de Coyote V2 ons meldde dat er 5 verkenners waren. Op zicht niets vreemd, ware het niet dat het 6h ‘s morgens was en we ons in een straat in een godverlaten dorp in Vlaams Brabant bevonden. Eén verkenner had normaal geweest, ik was – met mijn Coyote – net daarvoor ook in die straat gepasseerd, maar 5 leek ons toch wat veel. Later zouden we het snappen.

Een nieuwe functie op de Coyote V2 is de constante aanduiding van de op dat moment geldende snelheidslimiet. Op het – duidelijk leesbare – kleurenscherm zie je in de linkerbovenhoek hoe snel je mag rijden en door middel van een rode of groene cirkel wordt getoond of je boven of onder die snelheid zit. Uiteraard wordt je snelheid ook getoond op het scherm dus die gekleurde cirkel is niet meer dan spielerei. De aanduiding van de toegestane snelheid is zeer correct. Bijna onmiddellijk bij het passeren langs een verkeersbord wordt deze aangepast.

Over de basis functionaliteit kan ik zeer kort zijn. De Coyote V2 werkt net zo goed als de V1. Hij duidt evenveel verkenners aan op snel- en steenwegen en de snelheid waarmee je rijdt is op beide toestellen identiek. Het enige echt ergerlijke bij de V2 is dat als je hem zo uit de doos gebruikt, een (zwoel bedoelde vrouwen-) stem je vertelt als er een vaste of mobiele camera staat. Maar gelukkig kan je dit afzetten.

Een nieuwe functie op V2 is het melden van obstakels zoals files en werken, maar voor mij persoonlijk hoeft dat niet. Ik krijg die aanduidingen ook via TMC op mijn GPS, zowel in tekstvorm als op de kaart. Op de Coyote is het handig maar niet noodzakelijk.

Om nog even terug te komen op het groot aantal verkenners dat we ‘s morgen hadden. Toen we terug naar huis vertrokken, kregen we de melding dat er 56! verkenners waren. Bijzonder vreemd leek ons eerst. Maar na de handleiding iets beter gelezen te hebben bleek het te gaan om de stadsmodus waarbij het aantal verkenners in een straal van 5 km weergegeven worden. Over de toegevoegde waarde hiervan heb ik mijn twijfels, maar sommigen gaan het misschien als een pluspunt zien. Gelukkig kan ook dit afgezet worden.

Twee ritten en in totaal 150 km is natuurlijk niet veel om een volledig beeld te hebben van het toestel. Dus als er iemand is die zijn Coyote V2 eens wat langer wil uitlenen, mag hij/zij het altijd laten weten. Maar wetende wat ik nu al weet door zelf de Coyote te gebruiken, zou ik een Coyote V2 kopen? Ja, indien ik er nog geen had. Maar mijn Coyote aan de kant schuiven voor een V2, dat zal nog niet onmiddellijk gebeuren, daarvoor is de toegevoegde waarde van de V2 net iets te klein.

Ami is een beetje ziekjes. Gelukkig gaf ze het zelf aan, in plaats van er mee te blijven lopen en kan er snel gehandeld worden.

Gisteren, na het werk, zei ze dat ze zich niet goed voelde. Turn off engine and check cooland level, klonk het zwakjes. En omdat Ami niet snel klaagt, wist ik dat het echt nodig was om dat te doen.

En inderdaad, haar koelvloeistof stond ver beneden het minimumpeil – al stijgt dit natuurlijk nog wel wat als de motor koud heeft.

‘s Avonds heb ik de koelvloeistof voorlopig bijgevuld, maar vandaag ga ik proberen om een afspraak te maken bij de garage, want ik denk niet dat dit normaal is. Zoveel koelvloeistof verbruiken lijkt me raar, dus hoogstwaarschijnlijk is er ergens een lekje.

Ik gebruik mijn Coyote nu ongeveer een half jaar en ik ben er zeer tevreden over. Sinds ik hem gebruik zie ik dat het aantal gebruikers zichtbaar toeneemt – althans de verkenners die voor mij rijden nemen zichtbaar toe.

Maar soms doet de Coyote ook wel eens gek vrees is. Hoe anders kan je verklaren dat er gisterenavond niet minder dan 65 verkenners reden op de N2 Sint-Joris-Winge –  Diest. Gelukkig is zoiets nog niet al te vaak voorgevallen.

Ondertussen gebruik ik de Samsung Wave bijna twee weken en is het tijd voor een eerste indruk.

Look and feel

Tot nu toe was elke gsm die ik had een Nokia. Dus het was wel even wennen aan het menu, temeer omdat het mijn eerste gsm met touchscreen is. Maar eens je weet waar je alles kan vinden is het aangenaam werken met de Samsung Wave. Mails versturen, twitteren of sms’en met een touchscreen is natuurlijk niet hetzelfde als op een volwaardig toetsenbord maar als ik de gsm een kwartslag draait – waarbij het toetsenbord op het scherm breder wordt – gaat het toch zeer vlot. Typen tijdens het autorijden gaat wel niet zo vlot gaan maar ik denk dat zoiets ook wel een voordeel kan zijn.

Het gebruik van contacten vind ik fantastisch. Uiteraard heb je de gewone contacten op je gsm met hun telefoonnummer en eventueel emailadres. Daarnaast kan je ook contactpersonen van Facebook opslaan op je toestel en deze eventueel koppelen aan bestaande contacten. Hierdoor kan je op een plaats alle gegevens van een bepaalde persoon bekijken, samen met hun facebookfoto’s en -activiteiten.

Ook de manier waarop je geschiedenis en sms’en worden weergeven is aangenaam om mee te werken. In een oogopslag zie je alle historiek en de sms’en worden gegroepeerd per contactpersoon, zo zie je op welk sms’je je een antwoord hebt gekregen.

Het is duidelijk dat Samsung een gebruiksvriendelijk toestel heeft willen maken en hier duidelijk, mede dankzij het nieuwe Super Amoled scherm, in geslaagd is.

Social Media en meer

Standaard is de Samsung Wave uitgerust met een applicatie voor Facebook en Twitter. De Facebook app is zeer handig en gebruik ik dan ook geregeld. De Twitter applicatie is dan weer iets minder. Daar is het bijvoorbeeld niet mogelijk om een reply te doen op een reply. Op de homepage waar de updates van je followers te zien zijn kan je op een tweet klikken en kiezen om te reply’en. In de @youngcrazyfool tab kan ik dit niet.

Maar geen probleem. De browser die Samsung levert werkt zeer vlot en dus gebruik ik die wel voor Twitter. En ook voor Gmail trouwens. De mailclient op de Samsung Wave haalt wel mails op van een Gmail account, maar enkel de mails die in de inbox terecht komen en niet de mails die de inbox skippen. Ergens wel begrijpelijk natuurlijk. Een ander minpuntje is dat telkens er op nieuwe mails gecontrolleerd wordt een bliepje klinkt, ook als er geen nieuwe email is. Maar nu ben ik aan het muggeziften.

Ook mis ik nog een applicatie voor Foursquare, maar ik gok dat het slechts een kwestie van tijd zal zijn voor zo’n applicatie beschikbaar is voor het Bada besturingssysteem.

AMI

AMI is het multimediasysteem van mijn A4 Avant en connecteert via bluetooth met mijn gsm. Ook met de Samsung gebeurt de koppeling heel eenvoudig en worden mijn contactpersonen mooi ingeladen in het adresboek van AMI. Hier ook wel een klein minpuntje. De adressen van de contactpersonen in mijn Samsung worden niet gesynchroniseerd met AMI waardoor ik deze adressen dus niet kan gebruiken in mijn navigatiesysteem.

Aan de andere kant leest AMI wel de hele gesprekkenlijst uit zodat ik eenvoudig één van de laatst gekozen nummers kan oproepen vanuit het menu. Dit was bijvoorbeeld niet het geval bij mijn Nokia E71. Daar zag ik enkel de gekozen nummers sinds de laatste synchronisatie met de gsm.

Tot nu toe ben ik zeer onder de indruk van de Samsung Wave. Ik heb op nog geen enkel moment eraan gedacht om eventueel terug te gaan naar mijn oude vertrouwde Nokia E71. Ik ben benieuwd of het toestel mij verder kan blijven verbazen in de komende weken.

Ik beken, als er iets is dat op mijn verlanglijstje staat, duurt het meestal niet lang eer ik het ook effectief koop. Zo ging het dus ook met de radarmelder en werden er vrijdag twee Mini Coyotes geleverd. Eentje voor mij en eentje voor Collega P. Na de radarmelder nog maar een paar dagen gebruikt te hebben kan ik toch al zeggen dat het een van de betere aankopen van 2010 zal zijn.

De Mini Coyote werkt een beetje zoals de vallende sterren op Q-music. Op het toestel staan twee knopjes. Ziet de gebruiker op een gegeven moment een mobiele camera staan drukt hij op een van de twee knopjes. Links voor een flitser tegen de rijrichting, rechts voor een radar met de rijrichting mee. Rijdt er vervolgens een andere Coyote gebruiker op diezelfde baan dan krijgt deze een melding dat er geflitst wordt en kan de chauffeur zijn snelheid aanpassen.

Gelukkig geeft de Coyote ook aan hoeveel Coyotegebruikers tijdens het laatste half uur op uw locatie zijn gepasseerd. Aan de hand van het aantal kan u inschatten of het veilig is om het gaspedaal diep in te drukken of niet.

Tot zover de theorie, maar hoe zit het in de praktijk? Na een paar honderd kilometer gereden te hebben met de Coyote aan boord kan ik zeggen dat het toestel doet wat het beloofd. Even een klein overzicht.

Vrijdag 22h
N223 (baan Sint-Joris-Winge – Aarschot) 1 verkenner op 1 km van mij
E314: 2 verkenners
E40: 4 verkenners

Zaterdag 19h30
N223: 0 verkenners
E314: 3 verkenners – één mobiele camera gemeld, maar omdat het donker was kon ik niet zien of hij er nog stond.

Maandag 05h30
E40: 2 verkenners

Maandag 16h30
E40: 14 – 37 verkenners, dichtstbijzijnde op 1 km van mij – twee mobiele camera’s gemeld, maar beiden waren reeds verdwenen wegens toch file
N223: 3 verkenners

Het is duidelijk dat de Coyote al aardig gebruikt wordt op de Belgische wegen en dat mobiele camera’s wel degelijk gemeld worden door de gebruikers. Zeker tijdens het smog alarm kan dit het verschil betekenen tussen je rijbewijs kwijtspelen of niet. Uiteraard blijft het een risico om snel te rijden, maar het wordt wel een berekend risico dankzij de Coyote. Het is natuurlijk zo dat hoe meer Coyotegebruikers er rond rijden, hoe meer kans op slagen dat dit systeem heeft.

Ikzelf ben echter gewonnen voor het apparaatje en zal met plezier elk jaar mijn abonnementskosten betalen. Vanaf de tweede mobiele camera (of de eerste afhankelijk van de snelheid) die gemeld wordt, is die kost namelijk al terug betaald.

Sinds ik mijn cursus fotografie doe ben ik pas echt aan het fotograferen geslagen. En met meer te oefenen merkte ik ook vaker dat er een paar dingen waardoor mijn EOS 400D soms te kort schoot en dus was ik aan het sparen voor een nieuw toestel.

Ik heb een tijdje getwijfeld om de EOS 50D te kopen maar toen kwam de EOS 7D uit en die was niet echt veel duurder. Een full-frame toestel zoals bijv. de 5D behoorde niet tot de mogelijkheden aangezien mijn standaard lens een EF-S lens vatting heeft en dus niet op de full-frame toestellen past.

Omdat kameraad P. gisteren een bestelling moest gaan ophalen en ik eigenlijk een klein kind ben dat niet kan wachten heb ik ineenns de EOS 7D gekocht. Veel heb ik er nog niet mee kunnen werken, maar op het eerste zicht is het een paar grote stappen voorwaarts ten opzichte van mijn 400D.

Eén van de zaken die ik zeker ga kunnen appreciëren is het draadloos aansturen van Speedlite flitsers, temeer omdat dit een onderwerp is dat in het volgend semester van digitale fotografie aan bod zal komen.

Straks zitten mijn vrouw en ik voor 3 dagen in Poperinge en ik weet nu al zeker dat er gigantisch veel foto’s genomen zullen worden.