Wimblog

Wij zijn er blijkbaar vroeg bij om te trouwen. Gisteren las ik namelijk op Vrtnieuws.net het volgende:

De gemiddelde leeftijd waarop mannen huwen, was in 2003 34 jaar en 2 maanden. 10 jaar eerder was die gemiddelde leeftijd nog maar 30 jaar en 4 maanden.
Vrouwen trouwen op iets jongere leeftijd. Gemiddeld zijn ze 31 jaar en 3 maanden. In 1993 waren ze gemiddeld maar 27 jaar en 10 maanden.

Ikzelf zal 27 jaar en 9 maand zijn als we trouwen en de Vriendin zal 25 jaar en 3 maand zijn. Ver onder het gemiddelde dus. Maar als je al 10 jaar samen bent, waarom dan wachten? En nu bestaat de kans tenminste nog dat we ooit onze 60e huwelijksverjaardag kunnen vieren.

Vermits de trouw stilletjes aan dicht bij komt (minder dan twee maand nog te gaan) en ik nog niet zo erg veel gedaan heb ervoor, had ik gisteren voorgesteld aan de Vriending om mijn luie zondagnamiddag op te offeren om de misviering, die zij met de hand had uitgeschreven, te digitaliseren in Word.

Het is misschien niet het grootste werk, maar er kruipt toch wat tijd in om de layout en dergelijk goed te krijgen. Dus als u vraagt waar Wim zich zoal mee bezighoud op een zondagnamiddag, vandaag is dat dus een misviering uittypen.

De voorbereidingen voor het huwelijk beginnen stilaan in een finale fase te komen. En dat mag ook wel want binnen minder dan 2 maanden is het zo ver.

Ondertussen zijn ook de trouwringen besteld. Uiteraard bleek de Vriendin weeral dure smaak te hebben, maar onder het motto van ‘We trouwen maar één keer en dus kunnen we het beter tegoei doen’ zijn we maar bij onze eerste keuze gebleven.

Weeral een puntje dat van onze to-do lijst kan geschrapt worden. De lijst wordt gelukkig steeds korter en korter. En uiteraard kijken we er hoe langer hoe meer naar uit.

Vandaag zijn we de uitnodigingen voor het huwelijk kunnen gaan halen bij de drukker. Hiermee is weeral een klein stapje in de voorbereidingen voltooid.

Nog 2 maanden en 16 dagen en het is zover. Het begint nu toch echt wel dicht bij te komen.

Een tijdje geleden hadden we een afspraak met de pastoor van de parochie om onze trouw voor te bereiden. Het gesprek was zeer aangenaam en verliep in een rustige sfeer op de pastorie bij ons in het dorp.

Na wat gepraat te hebben kwamen we aan de formaliteiten waarbij ook het invullen van een formulier hoorde. Dus vroeg de pastoor waar en wanneer ik gedoopt was. De datum kon ik niet zeggen maar waar dat wist ik nog.

Toen vroeg hij waar en wanneer ik gevormd was. En ik vraag met mijn stom gezicht. Het vormsel, is dat de eerste of de plechtige communie? De Vriendin keek nogal boos, zei dat dat natuurlijk de plechtige communie is en de pastoor zei heel stil dat een kerkelijk huwelijk absoluut niet verplicht is.

En toch wist ik het echt niet. Ondertussen hebben we een andere pastoor waarmee we een afspraak hebben in Augustus. Misschien dat ik tegen dan maar eens mijn les leer over kerkelijke rituelen.

Eergisteren hadden we een afspraak om de ceremonie wagens voor het huwelijk te bespreken.

Ons eerste gedacht was om het sober te houden zonder al te veel overdrijvingen. En ik denk toch dat we daar in geslaagd zijn. Eerst was het de bedoeling om enkel voor ons een wagen te huren en zeker geen hele stoet. De wagen die onze voorkeur wegdroeg was een oude witte Jaguar. Er was ook nog een groter model, maar op foto leek ons dit te groot.

Toen de zaakvoerder ons vroeg of we het groot model in het echt wouden zien, nam hij ons mee naar zijn garage waar deze – toch wel – prachtige wagen stond. We spreken hier over een echt grote wagen. Hij vertelde ons dat hij zo’n twee modellen had, maar dat hij dit model bijna niet meer buiten haalt omdat hij nog van prinses Diana geweest is. Enkel voor speciale klanten (waaronder wij) haalt hij hem nog buiten.

Dit heeft mij natuurlijk aan het denken gezet. Het zou toch speciaal zijn om in deze wagen naar de kerk en naar het feest gereden te worden. Want wie kan er nu zeggen dat hij getrouwd is in een wagen waarin ook Lady Di nog gezeten heeft. Het zou onze mooiste dag van ons leven nog een iets specialere toets geven denk ik.

Na het bekijken van foto’s en een video hebben we ook besloten om voor de ouders en getuigen ook een auto te voorzien. Dit wordt een stretch limousine zodat ook zij in stijl naar de kerk en de feestzaal gereden kunnen worden. Want trouwen doen we (hopelijk) maar één keer, en dan mag het best wel speciaal zijn.

De komende dagen zit er een overdosis feestzalen aan te komen. Omdat we binnen minder dan een jaar reeds gaan trouwen is het nu dus de moment om naar een geschikte locatie te beginnen zoeken. Gelukkig voor ons is het feest gepland voor in november en zijn er minder huwelijken dan pakweg in juli of augustus.

Afgelopen zaterdag stond De Waterhoek in Geetbets op de agenda. Een zeer mooie zaal in een mooie omgeving (en onze eerste keuze). Een jaar geleden zijn we er zelf op een trouwfeest geweest en alles was tot in de puntjes verzorgd. Het eten echter was heel lekker, maar niet speciaal. Het was – gezien de prijs – een beetje naar de gewone kant. De prijzen liggen tamelijk hoog – op zich geen probleem – maar dan moet alles naar verhouding zijn en dat gevoel hadden we niet.

Gisteren is de Vriendin Verloofde samen met haar moeder en mijn ouders naar Gasthof Ter Venne gaan kijken. Ik kon niet mee wegens een kleine deadline voor Perbuso.

De eerste indruk van deze feestzaal was heel erg goed en ook de prijs viel enorm mee. Volgens haar was de ontvangst heel hartelijk en zoiets speelt natuurlijk ook mee in de beslissing.

De komende dagen staan er dus nog verschillende zalen op het programma en ik ga toch proberen om er bij zoveel mogelijk zalen bij te zijn hoewel het niet altijd mogelijk zal zijn.

Indien er iemand nog een paar goede feestzalen kent in de omgeving Leuven – Tienen – Sint-Joris-Winge mag hij/zij dit altijd laten weten via het contactformulier of via de comments.