Wimblog

Zaterdag avond ben ik voor de eerste keer in lange tijd nog eens gaan portieren op een fuif. Het was een openlucht fuif van de Chiro in Houthalen-Helchteren.

Het eerste wat mij opviel was hoe jong de jeugd tegenwoordig naar fuiven begint te gaan. Jongens en meisjes van 14-15 jaar waren daar geen uitzondering. Ik weet nog dat ik pas op mijn 16 jaar mocht uitgaan en dan nog kwamen ze mij halen om 2 uur ‘s nachts. Blijkbaar zijn er veranderingen in de opvoeding t.o.v. vroeger.
Een ander opmerkelijk feit is dat de jeugd er bijna allemaal hetzelfde bijloopt. T-shirts van Bikkembergs of scappa, allemaal dezelfde schoenen, kapsels lijken op elkaar en de jongens allemaal een oorbelletje met een (namaak)diamantje erin. Precies klonen van elkaar.

En ik heb nog een minpunt ontdekt aan de jongeren van vandaag. De geldingsdrang. In het begin van de avond was het een rustige fuif, maar eens er een paar gasten twee pinten teveel uithadden begon het spelletje, elkaar opjutten, trekken en duwen, … Daarbij kwam dan nog dat het tussen een groep allochtone jongeren en autochtone jongeren ging en we waren dus vertrokken voor de rest van de nacht. Er is nooit echt zwaar gevochten geweest, maar we moesten toch constant op onze hoede zijn en verschillende keren tussen beide komen als er weer eens geduwd en getrokken was. Zelfs tot buiten toe op de straat bleven ze door gaan. En de politiemacht die opgetrommeld was (5 man sterk)? Die stond erbij en keek ernaar. Die zullen waarschijnlijk gedacht hebben dat wij dat goed genoeg deden.

Enfin. Een hele voormiddag slecht geslapen wegens stress van de fuif waardoor ik de rest van mijn zondag met hoofdpijn heb rondgelopen. Als het zo een stresserende nacht geweest is, slaap ik altijd slecht. Ik kan dat blijkbaar niet van mij afzetten. Voorlopig zal het er echter bijhoren vermits er op Discotheken niet zo veel plaatsen beschikbaar zijn. Maar ondertussen verdien ik toch weer wat bij.

Vanaf heden werk ik niet meer in de Discotheek waar ik drie jaar lang gewerkt heb als parkingwachter. Het zat er al een tijdje aan te komen om eerlijk te zijn. E?n van de bazen had het niet voor mij en hij liet dit ook merken. Dat ging van altijd commentaar geven op hoe ik mijn werk deed – mijn collega-parkingwachter die er twee nachten per maand stond – had daar ook last van maar in mindere mate, constant mijn beslissingen herroepen, altijd de klanten het voordeel van de twijfel gunnen terwijl het andersom zou moeten zijn, …

Maar tot nu toe hadden ze nog nooit een reden gehad om mijn te ontslaan. Tot zondag… Het was de derde nacht op rij dat ik moest werken en ik was moe en ondanks het iets betere weer had ik toch een beetje kou, wat wel zal te maken gehad hebben met de vermoeidheid. En dus heb ik – tegen de regels in – een rode wodka gedronken (die ik wel zelf betaald heb). Ik dacht dat het wel niet zo erg zou zijn moest het uitkomen – hoe zou het in godsnaam kunnen uitkomen dacht ik – maar dat bleek dus anders uit te pakken. ‘s Morgens riep ??n van de bazen zich bij mij en vroeg of het waar was dat ik een rode wodka gedronken had. Ik zei dat het waar was, want ontkennen zou het alleen maar erger maken dacht ik. Toen kreeg ik een – terechte – preek over het feit dat er regels zijn en dat die door iedereen gevolgd moesten worden en toen zei hij dat ik niet meer hoefde te komen. Dat vond ik persoonlijk een zware beslissing, maar hij kwam er niet op terug.

Mijn eerste gedachte was natuurlijk dat het een streep door de rekening was wan tik verlies toch wel een groot stuk inkomsten nu. Maar naar alle waarschijnlijkheid kan ik voor een andere firma aan de slag gaan in de bewakingssector (evenementen, fuiven, …) dus ik kan een centje extra blijven bijverdienen. Het gaat wel jammer zijn om niet meer samen te werken met de portiers die er stonden want dat waren stuk voor stuk goede mensen. Ook met een paar klanten had ik een goede relatie opgebouwd en het zal vreemd zijn om die niet meer te zien, maar soms zal ik ze nog wel eens zien want ik zal er geregeld nog eens binnenwippen om goeiendag te zeggen.

Ik heb al vaak gezegd dat ik een boek kan schrijven van de dingen die ik meemaak aan de discotheek waar ik soms werk en nu ga ik de daad bij het woord voeren. Alleen zal het geen boek zijn, maar wel hier op mijn blog.

Vrijdagnacht was het weer eens zover. Op een gegeven moment – zo rond half vijf – komt er een klant uit de zaal de inkomhal binnen en stampt daarbij de klapdeuren die de zaal van de hal scheiden tamelijk hard open. Ik sta aan de buitendeur en ik wijs hem erop dat er andere manieren zijn om de deur open te doen.
Hij reageerd hier op door te zeggen dat hij de deur toch wel open doet zoals hij wilt en dat ik daar niets aan te zeggen heb.
Ik vertel hem vriendelijk dat commentaar niet gewenst is, waardoor hij schuttingstaal gebruikt en naar zijn auto verdwijnt en op de motorkap gaat zitten met zijn gsm in zijn handen. Tot daar niets erg. Iets later komt een andere klant boven en vraagt waar die persoon was die juist buiten gekomen was want die was nogal tamelijk hardhandig in het buitengaan.
Dat was voor ons het moment waarop we beslisten om die andere klant buiten te houden.

Even later wil die klant terug binnenkomen, maar wij weigeren hem cordaat de toegang. Natuurlijk wil hij naar binnen want hij heeft niets gedaan – niemand heeft ooit iets gedaan als wij hem de toegang weigeren – en vertelt dat zijn vriendin nog binnenzit en dat die hem naar huis moet voeren. Wij zeggen dat zij wel zal komen als ze merkt dat hij niet meer binnen zit, maar het helpt allemaal niet veel want hij wil perse binnen gaan.

Als hij merkt dat we niet toegeven begint hij te dreigen en zegt dat we maar beter kunnen oppassen want dat we het ons nog gaan beklagen. In het gesprek dat daarna volgt komen we ondermeer te weten dat hij vroeger ook portier geweest was – zo zag hij eruit… not -, para geweest was en nu zelfstandige in de bouw is. Wij stellen volgens hem niets voor en ik ben maar ne paraplu (woordspeling op het feit dat hij para was en ik paraplu).

Na een kwartiertje ongeveer komt er een politiecombi de parking opgereden en nadat ze gestopt zijn ga ik kijken waarvoor ze komen. Blijkbaar had die geweigerde klant gebeld om klacht in te dienen dat hij niet binnen mocht.

Geen probleem natuurlijk want wij hebben niets verkeerd gedaan en de politie weet dat ook natuurlijk. Na het verstrekken van mij gegevens gaan de agenten zicht bezig houden met de klant. Na een tijdje zegt een van de agenten tegen mij dat ze hem waarschijnlijk gaan meenemen naar de bureau.
Uiteidelijk blijkt dat de agenten het toch niet zo zien zitten om hem mee te nemen want de persoon ziet er volgens hen iemand uit die weet hoe hij moet vechten en blijkbaar hebben ze geen zin in een confrontatie..
Uiteindelijk blijven de agenten wachten tot de klant opgehaald wordt door een kennis die hem veilig mee naar huis neemt.
Dit verhaal typeert het respect dat wij hebben van sommige klantne. Namelijk totaal geen respect. Vroeger was dat allemaal zo niet naar het schijnt, maar tegenwoordig blijkbaar wel. Natuurlijk heeft die klant zich onsterfelijk belachelijk gemaakt door naar de politie te bellen en heeft hij er ook een beetje voor gezorgd dat hij nooit nog naar binnen mag.