Wimblog

Zoals ik een tijdje geleden al schreef, ben ik sinds kort terug aan het lopen. Waarom nu lopen en niet opnieuw fietsen hoor ik jullie denken. Die reden is eigenlijk heel eenvoudig, tijdsgebrek. Als je twee of drie keer per week een uurtje gaat lopen heb je al een deftige training gedaan. Als je daarentegen 3 keer een uurtje fiets heb je eigenlijk gewoon 3 keer opgewarmd en amper getraind. Vandaar dus lopen. Dat paste nog net in mijn schema, zonder dat mijn vrouw gaat klagen.

Maar ik heb dus wel graag een uitdaging als ik iets doe. Dat maakt het allemaal een beetje leuker. Zo dus ook bij het lopen. Vandaar dat ik mij in Endomondo de 1000 km challenge heb aangemaakt. Het doel van de challenge is vrij duidelijk lijkt me. 1000 km lopen in 2012. Gemiddeld is dat net iets minder dan 20 km per week, dus helemaal onhaalbaar is dat niet. Echt spectaculair ook niet waarschijnlijk, maar voor mij zal het al een hele prestatie zijn moest ik het effectief halen.

Gelukkig ben ik het jaar al goed begonnen door de eerste 7 km van het jaar al meteen op de eerste dag te lopen.

Nadat ik een paar lessen Tae Bo gedaan had leek het mij een goed idee om nog wat extra cardio te doen en wou ik wel eens proberen om opnieuw te gaan lopen. Na mijn laatste knieoperatie had ik al wel een poging ondernomen maar moest ik na twee keer stoppen met kniepijn. Maar doordat we in onze powertraining ondertussen ook een paar oefeningen voor de benen gestopt hadden bleek dat de kniepijn bij de Tae Bo weg bleef en hoopte ik dat het bij het lopen ook zou zijn.

En dus toogde ik op een avond naar de finse piste in Averbode en begon ik te lopen. Zoals gehoopt was er van kniepijn geen sprake meer en liep ik, geheel onverwacht, die eerste keer meteen 7 km aan één stuk. Neem het gerust van mij aan, voor mij was dat een hele prestatie. Ik denk niet dat ik ooit al eens meer dan 5 km gelopen had en nu bij de eerste keer meteen 7 km. Ik was tevreden.

Maar na een paar keer lopen begon er een ander probleem de kop op te steken. Na ongeveer een kilometer gelopen te hebben kreeg ik telkemale last van een slapende voet. Eerst viel de linkse in slaap en iets later volgde de rechtse. Heel erg vreemd maar vooral gevaarlijk. Met een slapende voet blijven lopen verhoogt het risico om een enkel om te slaan. De oorzaak van dit probleem kon volgen mij maar één ding zijn, nl. het feit dat mijn loopschoenen dik 4 jaar oud waren en dus eigenlijk totaal versleten zijn.

Dankzij twitter leerde ik dat ik best mijn licht eens kon gaan opsteken bij Ren in Tessenderlo. Niet meteen bij de deur, maar wel open op zondagvoormiddag wat op dat moment een groot pluspunt was. Na een paar schoenen gepast te hebben en te hebben uitgetest op de loopband vond ik het ideale paar voor mij. De beelden gemaakt op de loopband toonden aan dat het met de demping goed zat en dat het afrollen van de voet met die schoenen haast perfect was. Ik leefde dus op hoop wat betreft het slapende voet syndroom.

En inderdaad, na een paar dagen van aanpassen liep ik afgelopen weekend voor het eerst de hele tijd zonder dat mijn voet in slaap viel. Een bijzonder aangenaam gevoel! En een bevestiging dat de investering in deftige schoenen echt nodig was. Hopelijk is het vanaf nu enkel nog genieten als ik aan het lopen ben.

Wie mijn vordering, social media gewijs, wil volgen mag altijd ‘vriendjes worden’ op Endomondo.

Enige tijd terug besloot ik om, naast het fitnessen, ook wat meer aan cardio te doen. Eerst begon ik met roeien en de crosstrainer in de fitness totdat D. vroeg of ik eens geen zin had om in de ‘wintermaanden’ eens mee naar de Tae Bo te gaan. Eerlijk gezegd zag ik dat niet meteen zitten. Deels omdat ik dacht dat Taebo een beetje een vrouwensport is en deels omdat mijn gevoel voor ritme me wel eens in de steek durft te laten. Maar omdat ik vind dat je soms eens buiten je comfort zone moet durven stappen besloot ik om toch eens mee te gaan met D.

En hoewel er inderdaad voornamelijk vrouwen aanwezig waren was mijn ander vooroordeel over Tae Bo (een beetje boksen en stampen op muziek) heel snel verdwenen. Ok, uitendelijk komt het daar inderdaad op neer maar het was zoveel intenser dan ik eerst had gedacht. Zelfs tussen de oefeningen door is het de bedoeling dat je blijft springen. Je bent dus een uur constant in beweging. En dat heb ik de dagen erna ook gemerkt aan de stijfheid in mijn benen. Tijdens de les zelf heb ik trouwens geregeld naar adem moeten happen.

Kortom het was een zeer aangename ervaring en sindsdien ga ik wekelijks naar de les. Ondertussen is mijn conditie er een heel stuk op vooruitgegaan en begin ik de meeste bewegingen onder de knie te hebben. Mijn gevoel voor ritme laat me echter soms nog eens in de steek en op gebied van elegantie van de bewegingen kan je mij nog best vergelijken met een boerenpaard, maar ik amuseer me en dat is uiteindelijk toch wat telt.

Als reactie op mijn blogpost over de Europese nummerplaat, kwam Jente met de reactie om dit te koppelen aan een wedstrijdje. En eerlijk gezegd was ik meteen voor het idee gewonnen. Dus bij deze.

Wie als eerste mij een foto bezorgt van een Europese nummerplaat (x-YCF-xxx) krijgt een iTunes Gift Card ter waarde van € 25,00. Is dat niet vriendelijk van mij?

Sinds vrijdagnacht heb ik last van een felle pijn in mijn pas geopereerde knie. Zo fel zelfs dat ik zwaar aan de pijnstillers moest (lees 1200mg ibuprofen op een dag) om het draaglijk te houden. Vandaag besloot ik dan maar om het zekere voor het onzekere te nemen en naar de dokter van wacht te gaan.

Deze verwees mij door naar spoed want de zwelling van mijn knie en de warmte voorspelde niet veel goed volgens hem. Maar op spoed vertelde de assistent mij dat er niets aan de hand was en dat ik terug naar huis mocht. Wel had hij een afspraak gemaakt met de chirurg voor dinsdag aanstaande.

Omdat ik niet erg opgezet was met de weinige informatie dat hij gaf werd er even een discussie gevoerd. Het volgende geeft een mooi beeld van deze discussie.

…
Wim: Is er iets dat ik moet nemen van medicatie?
Assistent: Dat staat in de brief.
W: De brief die geaddresseerd is aan Dr. Vanderwaeren?
A: het is een open enveloppe hé!
…

Meer woorden ga ik echt niet aan vuil maken. Dat heb ik al gedaan op de spoedafdeling. Het enige wat ik nu kan doen is rusten, pijnstillers nemen en wachten op beterschap.

Ik wil wel nog even meegeven dat de verpleegsters in de spoedafdeling fantastisch werk doen. Als het goed is mag het ook gezegd worden.

Maandag was het de dag van de operatie om mijn gekantelde knieschijf terug op zijn plaats te krijgen. De operatie zelf is goed verlopen. Ik ben vlot wakker geworden uit de narcose en van pijn is er bijna geen sprake.

Wat ik wel wat vreemd vond was dat waar de chirurg eerst sprak over een klein gaatje, er nu opeens een vrij grote snee is met 6 draadjes is. Misschien heb ik het wel verkeerd gehoord, maar het was eventjes schrikken.

Bovendien is de wonde niet echt mooi genaaid. Ik heb al wel wat ervaring met littekens en ik vrees dat dit een van lelijkste is dit ik tot nu toe heb. Maar uiteraard is zoiets bijkomstig, als de operatie maar geslaagd is.

En daar wringt het schoentje toch een beetje. Na de operatie spraak de chirurg net iets te vaak de woorden ‘ik hoop‘ uit om mij er volledig van te overtuigen dat alles goed gelukt is. Mijn twijfel werd er niet minder op toen ik de brief las die eigenlijk voor mijn huisarts bedoeld was.

[...]

Behandeling:
Een brede open laterale release werd uitgevoerd onder alg verdoving.
Haemostase van de art geniculata.
Hopelijk treedt er voldoende correct op met tonificatie oefeningen van de vastus medialis, zoniet TAGT bepaling op CT en ev proximale of distale realignatie. Dit zijn wel grotere ingrepen met een gipsimmobilisatie en vooral een langdurige revalidatie.

[...]

Niet echt geruststellend allemaal. Temeer omdat hij bij de vorige consultatie ook al twee keer over een eventuele andere operatie sprak. Eerlijk gezegd wil ik daar nu niet aan denken, maar het spookt toch door mijn hoofd.

Morgen heb ik mijn eerste sessie bij de kinesist en binnen een dikke drie weken mag ik op controle gaan. Dan pas zullen we weten of de operatie geslaagd mag genoemd worden of niet. Tot dan leef ik op hoop.

Vandaag reed ik met kameraad T. als voorbereiding voor de Ronde van Vlaanderen de groene lus ervan. Vorig jaar waren de verhoudingen zo dat ik T. op elke helling los kon rijden, maar dit jaar lagen de kansen anders.

Deels door het slechte weer en deels door gebrek aan motivatie (veroorzaakt door het slecht weer van de afgelopen maanden) staat er ongeveer 500 km minder op mijn teller dan in dezelfde periode vorig jaar. T. daarentegen is al een sinds het begin van het jaar goed aan het rijden en heeft bijgevolg iets meer dan 200 km voor op mij. Op zich geen probleem, maar waar bij mij de kilometers vooral op de rollen gereden werden, had T. al een paar langere ritten op de weg.

Het gevolg laat zich al raden. De eerste hellingen kwam ik vlot over, maar ik merkte dat het steeds moeilijker werd. Na ongeveer 50 km in het zadel kregen we de Muur en de Kapelmuur voor de wielen geschoven en hier was aanklampen het enige wat ik nog kon doen. Overnemen laat staan wegrijden zat er niet in. Dit was echter nog maar een voorbode van wat komen moest.

Op de Bosberg – toch wel een helling die ik graag doe – parkeerde ik volledig en moest ik een gat laten van goed 40 meter. Wat ik ook probeerde, ik kwam niet vooruit. Hetzelfde verhaal speelde zich af op de paar hellingen die daar op volgenden. Op de Eikenmolen heb ik zelfs niet meer geprobeerd om te volgen. Schakelen naar een klein verzet en op eigen tempo naar boven rijden. Tot veel meer was ik niet in staat. Bij de minste molshoop die we over moesten, ontploften mijn benen. Een gevoel dat ik nooit eerder meegemaakt had. Moeten passen in een beklimming en de kracht niet meer hebben om op mijn tanden te bijten waren een nieuw gegeven voor mij.

Ben ik dan slechter in conditie dan vorig jaar. Verre van, we hebben de rit zelfs gereden met een gemiddelde snelheid die 1 km/h hoger lag dan vorig jaar. Kameraad T. was gewoon stukken beter dan vorig jaar. Hij heeft mij gewoon puur op klasse naar huis gereden. Moet ik panikeren? Zeker niet.! Moet ik excuses zoeken. Absoluut niet. T. is/was gewoon beter. Het enige dat mij te doen staat is bij trainen. Huilend in een hoekje gaan zitten brengt geen zoden aan de dijk. En het zal me zeker niet helpen om een helling te nemen. Is mijn ego gekwest. Toch wel een beetje, maar dat neemt niet weg dat T. alle respect verdient.

Het is niet om jullie jaloers te maken maar op 20 december zal ik dankzij de vriendelijk mensen van Toerisme Oostende in samenwerking met Talking Heads het Sportgala 2009 van op de eerste rij kunnen meemaken. Of tenminste toch rechtstreeks in het Kursaal Oostende.

Dus als u die avond in uw zetel tv zit te kijken, kijk dan maar eens goed of u mij niet ziet zitten.

Vorige week schreef ik dat ik graag heroisch wou worden, welnu ik zal het worden. En om zeker te zijn dat ik goed voorbereid ben om het godendom te betreden heb ik mij alvast ingeschreven.

Op zaterdag 3 april zal ik in Brugge aan de start verschijnen voor de volle 260 km van de Ronde van Vlaanderen. Dat wil zeggen dat er vanaf nu terug maniakaal zal getraind worden. Het sociale leven zal de komende maanden even aan de kant moeten gezet worden om mij voor de 100% te kunnen geven. Maar dan zal ik wel iets te vertellen hebben als ik daarna terug onder de mensen kom.

Zaterdag 3 april 2010 wordt een heroïsche dag. Duizenden wielertoeristen treden dan opnieuw in de voetsporen van de wielerhelden en rijden zelf hun Ronde van Vlaanderen. Zo staat het althans te lezen op de website van de Ronde van Vlaanderen.

Vorig jaar reed ik mijn eerste Ronde van Vlaanderen. En wat een gevoel was het toen  ik op De  Muur reed. Een fantastische ervaring. Maar wat zou ik dit jaar graag zelf echt heroïsch zijn. De Muur naar boven rijden met al een goede 230 kilometer in de benen. Dat is iets dat enkel voor de echte wielertoerist is weggelegd. De trainingsbeesten die week in week uit honderden kilometers afmalen. Die zich niet laten tegenhouden door wind of regen. Bijna elke dag zitten ze op hun fiets, af te zien met maar één enkel doel voor ogen. Om 6 uur ‘s morgens starten in Brugge om dan 260 kilometer later over de finish te rijden. Dat wil ik doen.

Maar dan zal ik snel terug mijn strak trainingsschema van onder het stof moeten halen. Om 260 kilometer te fietsen vrees ik dat je toch al een paar duizend kilometer in de benen moet hebben. Misschien moet ik mij gewoon meteen inschrijven. Impulsief en zonder na te denken. Dan heb ik een doel, iets om naar toe te werken. Iets waardoor ik, als ik een dag training wil overslaan, mij schuldig zou voelen. Een doel om te koesteren zodat ik na afloop een straf verhaal heb om te vertellen. Ik wil een held zijn! Ik denk dat ik het ga doen.