Garmin Sync

Toen ik pas begon te lopen registreerde ik mijn looptochtjes met de Endomondo app op mijn Android smartphone. Na een tijdje was ik echter een beetje teleurgesteld in deze app en kocht ik een Garmin Forerunner 410 horloge. Sindsdien gebruik ik Garmin Connect om mijn data naar te uploaden.

Maar ik bleef ook nog mijn activiteiten uploaden naar Endomondo. Omdat ik daar toch al een tijdje opzat en aan een paar challenges mee deed, etc…

En toen ontdekte ik Strava, wat door iemand omschreven was als Facebook voor lopers en wielrenners. En dus uploade ik ook, hipster die ik ben, mijn loop- en fietsdata naar deze site…

En natuurlijk heb ik ook een Runkeeper account, maar daar deed ik eerlijk gezegd niet zo veel mee. Maar af en toe kreeg ik wel een vriendschapsverzoek en aanvaardde ik die ook.

Mijn routine na het lopen of fietsen was dan ook meestal als volgt: Eerst mijn gegeven vanuit mijn Forerunner 410 of Edge 705 uploaden naar Garmin Connect. Daarna Endomondo bijwerken en dan nog eens inloggen op Strava om mijn gegevens daar ook op te zetten. Voor Runkeeper deed ik die moeite zelfs niet.

Maar onlangs ontdekte ik Garmin Sync waarmee je je activiteiten op Garmin Connect kan synchroniseren met Strava en Runkeeper. Het principe is heel eenvoudig. Je geeft de ID van één van je Garmin Connect activiteiten in en verbindt dan met Strava en/of Runkeeper en van dan worden je activiteiten die je upload naar Garmin Connect automatisch toegevoegd aan de andere service(s) van je keuze.

Ook oude activiteiten in één keer uploaden naar Strava en/of Runkeeper gaat bijzonder makkelijk. Je geeft in van welke periode je de activiteiten wil toevoegen en Garmin Sync doet de rest. Zo heb ik gisteren al mijn activiteiten van 2013 naar Runkeeper gepompt.

Voor Endomondo is er voorlopig nog niets gelijkaardigs, maar met Garmin Sync is het toch al een beetje eenvoudiger geworden om mijn gegevens op verschillende platformen te krijgen zonder al te veel moeite.

Wie wil mag mij trouwens altijd toevoegen op Garmin Connect, Endomondo, Runkeeper en/of Strava.

Duatlon

Zo heel af en toe moet ik een uitdaging hebben en hoewel 2013 nog niet begonnen is, heb ik toch al een uitdaging voor komend jaar.

In een opwelling van enthousiasme en overmoed heb ik me namelijk ingeschreven voor een duatlon op 24 maart. 6 kilometer lopen, 24 kilometer mountainbiken en vervolgens nog eens 6 kilometer lopen. En dat allemaal achter elkaar, zonder rust er tussen.

6 kilometer lopen is geen enkel probleem en ook 24 kilometer mountainbiken lukt me zonder veel problemen. Maar een combinatie van beiden met op het einde nog eens 6 kilometer lopen gaat waarschijnlijk bijzonder zwaar worden. Maar anders was het natuurlijk geen uitdaging.

Om me optimaal voor te bereiden op deze duatlon zal er dus hard getraind moeten worden. Zowel lopen als mountainbiken en liefst nog samen op één dag. De twee keer dat ik dit al gedaan heb, waren vrij zwaar, dus er is nog wat werk aan de winkel.

En om mijn debuut in het hele duatlon gebeuren niet meteen te moeilijk te maken heb ik me ook ingeschreven om op 24 februari een iets ‘eenvoudigere’ duatlon mee te doen. 3 kilometer lopen, 19 kilometer mountainbiken en 3 kilometer lopen.

Twee uitdagingen dus, en al meteen vrij vroeg op het jaar. Ik ben benieuwd of het mij gaat lukken, maar ik ga er alles aan doen natuurlijk om te slagen. Bent u ook benieuwd, kom dan zeker supporteren voor mij op 24 maart in Diest.

Naar huis gereden

Vandaag reed ik met kameraad T. als voorbereiding voor de Ronde van Vlaanderen de groene lus ervan. Vorig jaar waren de verhoudingen zo dat ik T. op elke helling los kon rijden, maar dit jaar lagen de kansen anders.

Deels door het slechte weer en deels door gebrek aan motivatie (veroorzaakt door het slecht weer van de afgelopen maanden) staat er ongeveer 500 km minder op mijn teller dan in dezelfde periode vorig jaar. T. daarentegen is al een sinds het begin van het jaar goed aan het rijden en heeft bijgevolg iets meer dan 200 km voor op mij. Op zich geen probleem, maar waar bij mij de kilometers vooral op de rollen gereden werden, had T. al een paar langere ritten op de weg.

Het gevolg laat zich al raden. De eerste hellingen kwam ik vlot over, maar ik merkte dat het steeds moeilijker werd. Na ongeveer 50 km in het zadel kregen we de Muur en de Kapelmuur voor de wielen geschoven en hier was aanklampen het enige wat ik nog kon doen. Overnemen laat staan wegrijden zat er niet in. Dit was echter nog maar een voorbode van wat komen moest.

Op de Bosberg – toch wel een helling die ik graag doe – parkeerde ik volledig en moest ik een gat laten van goed 40 meter. Wat ik ook probeerde, ik kwam niet vooruit. Hetzelfde verhaal speelde zich af op de paar hellingen die daar op volgenden. Op de Eikenmolen heb ik zelfs niet meer geprobeerd om te volgen. Schakelen naar een klein verzet en op eigen tempo naar boven rijden. Tot veel meer was ik niet in staat. Bij de minste molshoop die we over moesten, ontploften mijn benen. Een gevoel dat ik nooit eerder meegemaakt had. Moeten passen in een beklimming en de kracht niet meer hebben om op mijn tanden te bijten waren een nieuw gegeven voor mij.

Ben ik dan slechter in conditie dan vorig jaar. Verre van, we hebben de rit zelfs gereden met een gemiddelde snelheid die 1 km/h hoger lag dan vorig jaar. Kameraad T. was gewoon stukken beter dan vorig jaar. Hij heeft mij gewoon puur op klasse naar huis gereden. Moet ik panikeren? Zeker niet.! Moet ik excuses zoeken. Absoluut niet. T. is/was gewoon beter. Het enige dat mij te doen staat is bij trainen. Huilend in een hoekje gaan zitten brengt geen zoden aan de dijk. En het zal me zeker niet helpen om een helling te nemen. Is mijn ego gekwest. Toch wel een beetje, maar dat neemt niet weg dat T. alle respect verdient.

No guts no glory

Vorige week schreef ik dat ik graag heroisch wou worden, welnu ik zal het worden. En om zeker te zijn dat ik goed voorbereid ben om het godendom te betreden heb ik mij alvast ingeschreven.

Ronde van Vlaanderen

Op zaterdag 3 april zal ik in Brugge aan de start verschijnen voor de volle 260 km van de Ronde van Vlaanderen. Dat wil zeggen dat er vanaf nu terug maniakaal zal getraind worden. Het sociale leven zal de komende maanden even aan de kant moeten gezet worden om mij voor de 100% te kunnen geven. Maar dan zal ik wel iets te vertellen hebben als ik daarna terug onder de mensen kom.

Ronde Van Vlaanderen voor wielertoeristen

Zaterdag 3 april 2010 wordt een heroïsche dag. Duizenden wielertoeristen treden dan opnieuw in de voetsporen van de wielerhelden en rijden zelf hun Ronde van Vlaanderen. Zo staat het althans te lezen op de website van de Ronde van Vlaanderen.

Vorig jaar reed ik mijn eerste Ronde van Vlaanderen. En wat een gevoel was het toen  ik op De  Muur reed. Een fantastische ervaring. Maar wat zou ik dit jaar graag zelf echt heroïsch zijn. De Muur naar boven rijden met al een goede 230 kilometer in de benen. Dat is iets dat enkel voor de echte wielertoerist is weggelegd. De trainingsbeesten die week in week uit honderden kilometers afmalen. Die zich niet laten tegenhouden door wind of regen. Bijna elke dag zitten ze op hun fiets, af te zien met maar één enkel doel voor ogen. Om 6 uur ‘s morgens starten in Brugge om dan 260 kilometer later over de finish te rijden. Dat wil ik doen.

Maar dan zal ik snel terug mijn strak trainingsschema van onder het stof moeten halen. Om 260 kilometer te fietsen vrees ik dat je toch al een paar duizend kilometer in de benen moet hebben. Misschien moet ik mij gewoon meteen inschrijven. Impulsief en zonder na te denken. Dan heb ik een doel, iets om naar toe te werken. Iets waardoor ik, als ik een dag training wil overslaan, mij schuldig zou voelen. Een doel om te koesteren zodat ik na afloop een straf verhaal heb om te vertellen. Ik wil een held zijn! Ik denk dat ik het ga doen.

Hirrlingen

Door de uiteindelijk toch slechte weersvoorspellingen werd onze trip naar de Vogezen een trip naar Duitsland. En in plaats van een volle week werden het jammer genoeg maar drie dagen. Dat zat namelijk zo. D. had maar tot en met dinsdagmiddag verlof genomen. Normaal gezien was dat geen probleem geweest moesten we in de Vogezen gezeten hebben, maar omdat we nu bij D. thuis logeerden was het nogal moeilijk om daar langer te blijven. Maar op de drie dagen die we daar waren hebben we wel het beste van onszelf gegeven.

Onze uitvalbasis voor de eerste twee ritten was Hirrlingen. De eerste dag – na een autorit van ongeveer 550 km – stond er losrijden op het programma. Al snel bleek dat de rit niet zo zou verlopen. Uiteindelijk deden we die dag 76,82 km/h aan een gemiddelde snelheid van 32,6 km/h en haalden we 554 hoogtemeters. Het einde was nog even op de tanden bijten want de laatste 500 meter gingen over een helling van 12%.

Hoogtemeters Rit 1

De tweede rit zou al wat meer bergachtig worden en met 1127 hoogtemeters werd die verwachting ingelost. De rit zelf was 115,10 km lang en werd afgevlamd tegen een gemiddelde van 29,9 km/h. In deze rit heb ik ook gemerkt dat ik aan pure kracht op de fiets nog moet werken naar volgend seizoen toen. Vanaf 80 km kreeg ik het moeilijk om op de stukke van 2 à 3% het tempo van 35 km/h te blijven volgen. Net het wiel houden ging nog, maar zelfs daar moest ik op de tanden bijten.

Hoogtemeters Rit 2

Tijdens de derde rit voelden de benen toch al wat beter dan daags voordien en dat was maar goed ook, want in deze derde rit waren drie beklimmingen opgenomen. Tijdens deze klimmetjes werd duidelijk hoeveel progressie ik gemaakt had op een jaar tijd. Waar ik vorig jaar in de Vogezen nog op elke helling op minuten gereden werd door B. en D. kon ik hier het tempo van D. vlot volgen en kon ik B. achter mij laten. Met één helling die boven de 1000 meter hoog was kwamen we op deze rit op een totaal aantal hoogtemeters van 1445. De lengte van de rit was 101,14 km en werd gereden met een gemiddelde snelheid van 26,8 km/h.

Hoogtemeters Rit 3

Op drie dagen hebben we dus ongeveer 300 km gereden en daarmee hebben we ons doel van veel te fietsen bereikt. Naast fiesten hebben we buiten drinken en slapen niet bijzonder veel gedaan, maar dat stond dan ook niet op het programma.

Aerodynamisch

Toen ik – na mijn ongeval – een nieuwe helm ging kopen, koos ik voor een model dat er iets blitser uitzag (en bijgevolg ook iets duurder was) dan de helm waar ik ervoor mee reed – welke eigenlijk van mijn vrouw is.

Mijn vrouw maakte toen de terechte opmerking dat haar helm een netje had in de voorste verluchtingsgaten om te voorkomen dat beestjes de helm zouden binnendringen. Toen ze vroeg waarom dat niet bij het model was dat ik wou kopen, wist de verkoper mij te vertellen dat hij dit onlangs had nagevraagd bij de invoerder. Daar wisten ze te vertellen dat dit enkel bij de goedkopere modellen was omdat dit de aerodynamica negatief beïnvloedde.

Toen ik afgelopen zaterdag tijdens Les Géants des Ardennes volledig aerodynamisch de afdaling deed van Côte de la Reid tegen ongeveer 40 à 45 km/h – ik reed bewust traag omdat ik mijn achterwiel nog niet volledig vertrouwde – voelde ik een beest tegen mijn hoofd vliegen en onder mijn helm vastzitten.  En nog voor ik goed en wel tot stilstand was gekomen voelde ik de pijn die gepaard gaat met een wespensteek. Eénmaal veilig langs de kant ging de helm uit en trok ik mijn bandana van mijn hoofd maar het kwaad was al geschied. Het rotbeest had zijn visitekaartje afgegeven.

Gelukkig ben ik niet allergisch aan wespensteken, dat had ik een goede 3 weken geleden reeds ontdekt toen ik ook al gestoken was tijdens het fietsen, zodat ik toch kon verder fietsen en na 10 minuutjes ongeveer was de pijn alweer verdwenen.

Toen ik dit achteraf aan mijn vrouw vertelde was ik niet verbaasd toen ze antwoordde met I told you so. Uiteraard zal er nog vaak gelachen worden met mijn dure, aerodynamische helm zonder netje terwijl haar goedkoop instapmodelletje dit wel heeft.

Fietspad

Het eerste dat mensen aan mij vragen als ze horen dat ik soms eens met de fiets rij is “gij rijdt ook wel naast het fietspad zeker in plaats van erop“. Alsof iedereen die met de fiets op de openbare weg durft te komen onmiddellijk een wielerterrorist is. En als ik dan vertel dat ik meestal wel op het fietspad rijd worden mijn woorden op ongeloof onthaald en vragen ze natuurlijk waarom ik niet altijd op het fietspad rij.

En dan probeer ik uit te leggen dat het a) niet altijd mogelijk is en b) het in principe niet altijd moet. Deze twee punten vallen eigenlijk wel samen. Want als er obstakels zijn ben je als fietser niet verplicht om op het fietspad te rijden en is het uiteraard ook vaak onmogelijk.

En obstakels bestaan er in verschillende vormen waarvan sommigen minder makkelijk te omzeilen zijn dan anderen. Kiezeltjes op het fietspad zijn ergerlijk – menig fietser zal al wel eens onderuit gegaan zijn in een bocht omdat zijn wiel wegschoof op een steentje – maar het is mogelijk om op het fietspad te blijven rijden. Stukjes glas daarentegen vermijd je best.

Maar uiteraard kan het ook gebeuren dat de mensen die lopen te klagen over de wielertoeristen hun auto op het fietspad parkeren. Of – als ze in de tuin aan het werken zijn )hun kruiwagen wat dat betreft. En ook dan moet je als fietser het fietspad verlaten en over de openbare weg rijden. Meestal is het dan ook niet zo evident om terug op het (verhoogde) fietspad te rijden. Dan rijd ik liever een paar hectometers op de baan in plaats van halsbrekende toeren uit te halen om toch maar zo snel mogelijk op het fietspad te komen.

De grootste reden echter waardoor mensen genoodzaakt zijn om naast het fietspad te rijden is de vaak erbarmelijke staat van vele fietspaden – als ze al aanwezig zijn. En België scoort hier best hoog in. Voor elke kilometer deftig fietspad hebben we hier zeker 5 à 10 kilometer slecht onderhouden fietspad. Putten, omhoogstekende stukken beton, dieperliggende duikers, het is verschrikkelijk. Niet enkel voor valpartijen maar ook voor lekrijden.

En dan vergeet ik nog bijna dat naast sommige fietspaden een parkeerstrook ligt waardoor het een hele klus is om openslaande deuren van geparkeerde voertuigen te ontwijken omdat veel mensen denken dat een buitenspiegel enkel ter versiering van de auto dient.

Maar vanuit een auto wordt zoiets niet gezien en wordt en onmiddelijk gevloekt en geclaxoneerd en gescholden. Misschien moeten de autobestuurders maar eens wat vaker zelf op de fiets kruipen om te merken dat het soms gewoon echt niet anders kan. Met wederzijds respect zouden we zoveel verder komen.

Garmin Edge 705

edge705Sinds vrijdag ben ik de trotse eigenaar van de Gamin Edge 705, het vlaggenschip van Garmin wat betreft GPS toestellen voor het fietsen.

Met dit toestel is niet enkel registratie van de rit mogelijk (afstand, tijd, hartslag, parcours, …) maar ook navigatie. Er kan niet enkel een opgeslagen parours kan gevolgd worden, maar ook navigatie naar een bepaald punt is mogelijk. Een functie die echt wel handig is als je ergens gaat rijden waar je niet bekend bent.

Vrijdag heb ik de Edge 705 gebruikt om met kameraad B. te gaan rijden en in het weekend heb ik hem eventjes gebruikt voor een ritje met mijn vrouw en een heel klein testje. En het is liefde op het eerste zicht. Het toestel voldoet aan al mijn verwachtingen en die waren vrij hoog gespannen gezien de vrij hoge kostprijs. Maar kwaliteit moet uiteraard betaald worden. En kwaliteit levert dit toestel weg.

Goede navigatie, helder en duidelijk scherm, 3 verschillende fietsprofielen mogelijk, snellere uploadkwaliteiten dan bijv. de Forerunner 305, … Bijna niets dan tevredenheid dus.

Ok, er zijn ook nog een paar dingen die volgens mij niet kloppen. Zoals bijvoorbeeld toen ik hem zondag aanzette binnenshuis aan zee en ik  een hoogtemeting kreeg van -20 meter. Maar ik denk dat dit te verhelpen is door het toestel pas in te schakelen als ik buiten ben.

Ook de nauwkeurigheid had misschien een ietsje beter gekunnen dacht ik toen ik zaterdag een ritje maakte met mijn vrouw. Op het kaartje van de gps leek het alsof we enkele meters naast de weg reden ipv. erop. Maar als ik nu naar het kaartje van Google Maps kijk, loopt de lijn daar wel recht op de weg. Vreemd maar ik zou er mee kunnen leven moest het zich vaker voor doen.

Sennheiser omx 50 vc

75647_1Hoewel ik vrij vaak fiets, moet ik bekennen dat alleen gaan fietsen soms wat saai kan zijn. Zeker als ik bijvoorbeeld het fietspad in Hoegaarden richting Namen neem, lijkt de tijd amper vooruit te gaan.

Eén methode die ik gebruik om de tijd sneller te doen gaan is om niet naar de afgelegde afstand te kijken op mijn fietscomputer. Ik stel het scherm zo in dat ik de tijd en hartslag zie en om de 10 minuten kijk ik even welke afstand ik gedaan heb. Zo lijkt het alsof de tijd voorbij vliegt.

Wat ook helpt is muziek. Dus telkens als ik alleen ga fietsen neem ik mijn iPod shuffle- volgeladen met Metallica, AC/DC, Channel Zero, … – mee als compagnon. Alleen, de oortjes die standaard bij mijn iPod zaten zijn volledig onbruikbaar op de fiets.

Om te beginnen passen ze erg slecht in mijn oren. Tot nu toe is het voor mij onmogelijk gebleken om die ondingen in mijn oor te steken zodat ze ook blijven zitten. Constant veranderen ze van positie met als gevolg dat ik de helft van de tijd niet hoor welke muziek er speelt. Wat nog erger is, is dat ze bij de minste schok uit mijn oor vallen. Als er een bultje in de weg is en ik rijd erover kan ik er zeker van zijn dat mijn oortjes uit mijn oren floepen. Werkelijk verschrikkelijk.

Maar sinds kort behoren deze problemen tot het verleden. In een vlaag van koopwoede heb ik mij de Sennheiser omx 50 vc street oortjes gekocht. Toen ik in de winkel stond was mijn enige vereiste dat de set van die handige clips had zodat de oortjes gefixeerd konden worden rond mijn oorschelp. En toen bleek dat ik de keuze had tussen twee merken nl Philips of Sennheiser en de prijs van beide merken hetzelfde was, lag de keuze voor de hand.

Na éénmaal de oortjes gebruikt te hebben heb ik mijn impulsivme nog niet beklaagd. Toen ik de oortjes voor het eerste aandeed leek het wel alsof ze voor mijn oren op maat gemaakt zijn. Een perfecte pasvorm en dankzij de clips bleven ze uitstekend op hun plaats tijdens het fietsen. Zelfs de riempjes van mijn helm waren geen storende element. De oortjes bleven zitten en ik had heel de rit muziek om van te genieten. En de tijd? Die vloog voorbij!

En voor u opmerkingen maakt rond het al dan niet veilig zijn van fietsen met oortjes is: fuck off! Ik was vorige week ook voorzichtig en ik had geen oortjes in en toch werd ik aangereden. En mijn muziek staat zelden zo luid dat ik het aankomende verkeer niet hoor.