Wimblog

Vandaag reed ik met kameraad T. als voorbereiding voor de Ronde van Vlaanderen de groene lus ervan. Vorig jaar waren de verhoudingen zo dat ik T. op elke helling los kon rijden, maar dit jaar lagen de kansen anders.

Deels door het slechte weer en deels door gebrek aan motivatie (veroorzaakt door het slecht weer van de afgelopen maanden) staat er ongeveer 500 km minder op mijn teller dan in dezelfde periode vorig jaar. T. daarentegen is al een sinds het begin van het jaar goed aan het rijden en heeft bijgevolg iets meer dan 200 km voor op mij. Op zich geen probleem, maar waar bij mij de kilometers vooral op de rollen gereden werden, had T. al een paar langere ritten op de weg.

Het gevolg laat zich al raden. De eerste hellingen kwam ik vlot over, maar ik merkte dat het steeds moeilijker werd. Na ongeveer 50 km in het zadel kregen we de Muur en de Kapelmuur voor de wielen geschoven en hier was aanklampen het enige wat ik nog kon doen. Overnemen laat staan wegrijden zat er niet in. Dit was echter nog maar een voorbode van wat komen moest.

Op de Bosberg – toch wel een helling die ik graag doe – parkeerde ik volledig en moest ik een gat laten van goed 40 meter. Wat ik ook probeerde, ik kwam niet vooruit. Hetzelfde verhaal speelde zich af op de paar hellingen die daar op volgenden. Op de Eikenmolen heb ik zelfs niet meer geprobeerd om te volgen. Schakelen naar een klein verzet en op eigen tempo naar boven rijden. Tot veel meer was ik niet in staat. Bij de minste molshoop die we over moesten, ontploften mijn benen. Een gevoel dat ik nooit eerder meegemaakt had. Moeten passen in een beklimming en de kracht niet meer hebben om op mijn tanden te bijten waren een nieuw gegeven voor mij.

Ben ik dan slechter in conditie dan vorig jaar. Verre van, we hebben de rit zelfs gereden met een gemiddelde snelheid die 1 km/h hoger lag dan vorig jaar. Kameraad T. was gewoon stukken beter dan vorig jaar. Hij heeft mij gewoon puur op klasse naar huis gereden. Moet ik panikeren? Zeker niet.! Moet ik excuses zoeken. Absoluut niet. T. is/was gewoon beter. Het enige dat mij te doen staat is bij trainen. Huilend in een hoekje gaan zitten brengt geen zoden aan de dijk. En het zal me zeker niet helpen om een helling te nemen. Is mijn ego gekwest. Toch wel een beetje, maar dat neemt niet weg dat T. alle respect verdient.

Vorige week schreef ik dat ik graag heroisch wou worden, welnu ik zal het worden. En om zeker te zijn dat ik goed voorbereid ben om het godendom te betreden heb ik mij alvast ingeschreven.

Op zaterdag 3 april zal ik in Brugge aan de start verschijnen voor de volle 260 km van de Ronde van Vlaanderen. Dat wil zeggen dat er vanaf nu terug maniakaal zal getraind worden. Het sociale leven zal de komende maanden even aan de kant moeten gezet worden om mij voor de 100% te kunnen geven. Maar dan zal ik wel iets te vertellen hebben als ik daarna terug onder de mensen kom.

Zaterdag 3 april 2010 wordt een heroïsche dag. Duizenden wielertoeristen treden dan opnieuw in de voetsporen van de wielerhelden en rijden zelf hun Ronde van Vlaanderen. Zo staat het althans te lezen op de website van de Ronde van Vlaanderen.

Vorig jaar reed ik mijn eerste Ronde van Vlaanderen. En wat een gevoel was het toen  ik op De  Muur reed. Een fantastische ervaring. Maar wat zou ik dit jaar graag zelf echt heroïsch zijn. De Muur naar boven rijden met al een goede 230 kilometer in de benen. Dat is iets dat enkel voor de echte wielertoerist is weggelegd. De trainingsbeesten die week in week uit honderden kilometers afmalen. Die zich niet laten tegenhouden door wind of regen. Bijna elke dag zitten ze op hun fiets, af te zien met maar één enkel doel voor ogen. Om 6 uur ‘s morgens starten in Brugge om dan 260 kilometer later over de finish te rijden. Dat wil ik doen.

Maar dan zal ik snel terug mijn strak trainingsschema van onder het stof moeten halen. Om 260 kilometer te fietsen vrees ik dat je toch al een paar duizend kilometer in de benen moet hebben. Misschien moet ik mij gewoon meteen inschrijven. Impulsief en zonder na te denken. Dan heb ik een doel, iets om naar toe te werken. Iets waardoor ik, als ik een dag training wil overslaan, mij schuldig zou voelen. Een doel om te koesteren zodat ik na afloop een straf verhaal heb om te vertellen. Ik wil een held zijn! Ik denk dat ik het ga doen.

Door de uiteindelijk toch slechte weersvoorspellingen werd onze trip naar de Vogezen een trip naar Duitsland. En in plaats van een volle week werden het jammer genoeg maar drie dagen. Dat zat namelijk zo. D. had maar tot en met dinsdagmiddag verlof genomen. Normaal gezien was dat geen probleem geweest moesten we in de Vogezen gezeten hebben, maar omdat we nu bij D. thuis logeerden was het nogal moeilijk om daar langer te blijven. Maar op de drie dagen die we daar waren hebben we wel het beste van onszelf gegeven.

Onze uitvalbasis voor de eerste twee ritten was Hirrlingen. De eerste dag – na een autorit van ongeveer 550 km – stond er losrijden op het programma. Al snel bleek dat de rit niet zo zou verlopen. Uiteindelijk deden we die dag 76,82 km/h aan een gemiddelde snelheid van 32,6 km/h en haalden we 554 hoogtemeters. Het einde was nog even op de tanden bijten want de laatste 500 meter gingen over een helling van 12%.

De tweede rit zou al wat meer bergachtig worden en met 1127 hoogtemeters werd die verwachting ingelost. De rit zelf was 115,10 km lang en werd afgevlamd tegen een gemiddelde van 29,9 km/h. In deze rit heb ik ook gemerkt dat ik aan pure kracht op de fiets nog moet werken naar volgend seizoen toen. Vanaf 80 km kreeg ik het moeilijk om op de stukke van 2 à 3% het tempo van 35 km/h te blijven volgen. Net het wiel houden ging nog, maar zelfs daar moest ik op de tanden bijten.

Tijdens de derde rit voelden de benen toch al wat beter dan daags voordien en dat was maar goed ook, want in deze derde rit waren drie beklimmingen opgenomen. Tijdens deze klimmetjes werd duidelijk hoeveel progressie ik gemaakt had op een jaar tijd. Waar ik vorig jaar in de Vogezen nog op elke helling op minuten gereden werd door B. en D. kon ik hier het tempo van D. vlot volgen en kon ik B. achter mij laten. Met één helling die boven de 1000 meter hoog was kwamen we op deze rit op een totaal aantal hoogtemeters van 1445. De lengte van de rit was 101,14 km en werd gereden met een gemiddelde snelheid van 26,8 km/h.

Op drie dagen hebben we dus ongeveer 300 km gereden en daarmee hebben we ons doel van veel te fietsen bereikt. Naast fiesten hebben we buiten drinken en slapen niet bijzonder veel gedaan, maar dat stond dan ook niet op het programma.

Toen ik – na mijn ongeval – een nieuwe helm ging kopen, koos ik voor een model dat er iets blitser uitzag (en bijgevolg ook iets duurder was) dan de helm waar ik ervoor mee reed – welke eigenlijk van mijn vrouw is.

Mijn vrouw maakte toen de terechte opmerking dat haar helm een netje had in de voorste verluchtingsgaten om te voorkomen dat beestjes de helm zouden binnendringen. Toen ze vroeg waarom dat niet bij het model was dat ik wou kopen, wist de verkoper mij te vertellen dat hij dit onlangs had nagevraagd bij de invoerder. Daar wisten ze te vertellen dat dit enkel bij de goedkopere modellen was omdat dit de aerodynamica negatief beïnvloedde.

Toen ik afgelopen zaterdag tijdens Les Géants des Ardennes volledig aerodynamisch de afdaling deed van Côte de la Reid tegen ongeveer 40 à 45 km/h – ik reed bewust traag omdat ik mijn achterwiel nog niet volledig vertrouwde – voelde ik een beest tegen mijn hoofd vliegen en onder mijn helm vastzitten.  En nog voor ik goed en wel tot stilstand was gekomen voelde ik de pijn die gepaard gaat met een wespensteek. Eénmaal veilig langs de kant ging de helm uit en trok ik mijn bandana van mijn hoofd maar het kwaad was al geschied. Het rotbeest had zijn visitekaartje afgegeven.

Gelukkig ben ik niet allergisch aan wespensteken, dat had ik een goede 3 weken geleden reeds ontdekt toen ik ook al gestoken was tijdens het fietsen, zodat ik toch kon verder fietsen en na 10 minuutjes ongeveer was de pijn alweer verdwenen.

Toen ik dit achteraf aan mijn vrouw vertelde was ik niet verbaasd toen ze antwoordde met I told you so. Uiteraard zal er nog vaak gelachen worden met mijn dure, aerodynamische helm zonder netje terwijl haar goedkoop instapmodelletje dit wel heeft.

Het eerste dat mensen aan mij vragen als ze horen dat ik soms eens met de fiets rij is “gij rijdt ook wel naast het fietspad zeker in plaats van erop“. Alsof iedereen die met de fiets op de openbare weg durft te komen onmiddellijk een wielerterrorist is. En als ik dan vertel dat ik meestal wel op het fietspad rijd worden mijn woorden op ongeloof onthaald en vragen ze natuurlijk waarom ik niet altijd op het fietspad rij.

En dan probeer ik uit te leggen dat het a) niet altijd mogelijk is en b) het in principe niet altijd moet. Deze twee punten vallen eigenlijk wel samen. Want als er obstakels zijn ben je als fietser niet verplicht om op het fietspad te rijden en is het uiteraard ook vaak onmogelijk.

En obstakels bestaan er in verschillende vormen waarvan sommigen minder makkelijk te omzeilen zijn dan anderen. Kiezeltjes op het fietspad zijn ergerlijk – menig fietser zal al wel eens onderuit gegaan zijn in een bocht omdat zijn wiel wegschoof op een steentje – maar het is mogelijk om op het fietspad te blijven rijden. Stukjes glas daarentegen vermijd je best.

Maar uiteraard kan het ook gebeuren dat de mensen die lopen te klagen over de wielertoeristen hun auto op het fietspad parkeren. Of – als ze in de tuin aan het werken zijn )hun kruiwagen wat dat betreft. En ook dan moet je als fietser het fietspad verlaten en over de openbare weg rijden. Meestal is het dan ook niet zo evident om terug op het (verhoogde) fietspad te rijden. Dan rijd ik liever een paar hectometers op de baan in plaats van halsbrekende toeren uit te halen om toch maar zo snel mogelijk op het fietspad te komen.

De grootste reden echter waardoor mensen genoodzaakt zijn om naast het fietspad te rijden is de vaak erbarmelijke staat van vele fietspaden – als ze al aanwezig zijn. En België scoort hier best hoog in. Voor elke kilometer deftig fietspad hebben we hier zeker 5 à 10 kilometer slecht onderhouden fietspad. Putten, omhoogstekende stukken beton, dieperliggende duikers, het is verschrikkelijk. Niet enkel voor valpartijen maar ook voor lekrijden.

En dan vergeet ik nog bijna dat naast sommige fietspaden een parkeerstrook ligt waardoor het een hele klus is om openslaande deuren van geparkeerde voertuigen te ontwijken omdat veel mensen denken dat een buitenspiegel enkel ter versiering van de auto dient.

Maar vanuit een auto wordt zoiets niet gezien en wordt en onmiddelijk gevloekt en geclaxoneerd en gescholden. Misschien moeten de autobestuurders maar eens wat vaker zelf op de fiets kruipen om te merken dat het soms gewoon echt niet anders kan. Met wederzijds respect zouden we zoveel verder komen.

Sinds vrijdag ben ik de trotse eigenaar van de Gamin Edge 705, het vlaggenschip van Garmin wat betreft GPS toestellen voor het fietsen.

Met dit toestel is niet enkel registratie van de rit mogelijk (afstand, tijd, hartslag, parcours, …) maar ook navigatie. Er kan niet enkel een opgeslagen parours kan gevolgd worden, maar ook navigatie naar een bepaald punt is mogelijk. Een functie die echt wel handig is als je ergens gaat rijden waar je niet bekend bent.

Vrijdag heb ik de Edge 705 gebruikt om met kameraad B. te gaan rijden en in het weekend heb ik hem eventjes gebruikt voor een ritje met mijn vrouw en een heel klein testje. En het is liefde op het eerste zicht. Het toestel voldoet aan al mijn verwachtingen en die waren vrij hoog gespannen gezien de vrij hoge kostprijs. Maar kwaliteit moet uiteraard betaald worden. En kwaliteit levert dit toestel weg.

Goede navigatie, helder en duidelijk scherm, 3 verschillende fietsprofielen mogelijk, snellere uploadkwaliteiten dan bijv. de Forerunner 305, … Bijna niets dan tevredenheid dus.

Ok, er zijn ook nog een paar dingen die volgens mij niet kloppen. Zoals bijvoorbeeld toen ik hem zondag aanzette binnenshuis aan zee en ik  een hoogtemeting kreeg van -20 meter. Maar ik denk dat dit te verhelpen is door het toestel pas in te schakelen als ik buiten ben.

Ook de nauwkeurigheid had misschien een ietsje beter gekunnen dacht ik toen ik zaterdag een ritje maakte met mijn vrouw. Op het kaartje van de gps leek het alsof we enkele meters naast de weg reden ipv. erop. Maar als ik nu naar het kaartje van Google Maps kijk, loopt de lijn daar wel recht op de weg. Vreemd maar ik zou er mee kunnen leven moest het zich vaker voor doen.

Hoewel ik vrij vaak fiets, moet ik bekennen dat alleen gaan fietsen soms wat saai kan zijn. Zeker als ik bijvoorbeeld het fietspad in Hoegaarden richting Namen neem, lijkt de tijd amper vooruit te gaan.

Eén methode die ik gebruik om de tijd sneller te doen gaan is om niet naar de afgelegde afstand te kijken op mijn fietscomputer. Ik stel het scherm zo in dat ik de tijd en hartslag zie en om de 10 minuten kijk ik even welke afstand ik gedaan heb. Zo lijkt het alsof de tijd voorbij vliegt.

Wat ook helpt is muziek. Dus telkens als ik alleen ga fietsen neem ik mijn iPod shuffle- volgeladen met Metallica, AC/DC, Channel Zero, … – mee als compagnon. Alleen, de oortjes die standaard bij mijn iPod zaten zijn volledig onbruikbaar op de fiets.

Om te beginnen passen ze erg slecht in mijn oren. Tot nu toe is het voor mij onmogelijk gebleken om die ondingen in mijn oor te steken zodat ze ook blijven zitten. Constant veranderen ze van positie met als gevolg dat ik de helft van de tijd niet hoor welke muziek er speelt. Wat nog erger is, is dat ze bij de minste schok uit mijn oor vallen. Als er een bultje in de weg is en ik rijd erover kan ik er zeker van zijn dat mijn oortjes uit mijn oren floepen. Werkelijk verschrikkelijk.

Maar sinds kort behoren deze problemen tot het verleden. In een vlaag van koopwoede heb ik mij de Sennheiser omx 50 vc street oortjes gekocht. Toen ik in de winkel stond was mijn enige vereiste dat de set van die handige clips had zodat de oortjes gefixeerd konden worden rond mijn oorschelp. En toen bleek dat ik de keuze had tussen twee merken nl Philips of Sennheiser en de prijs van beide merken hetzelfde was, lag de keuze voor de hand.

Na éénmaal de oortjes gebruikt te hebben heb ik mijn impulsivme nog niet beklaagd. Toen ik de oortjes voor het eerste aandeed leek het wel alsof ze voor mijn oren op maat gemaakt zijn. Een perfecte pasvorm en dankzij de clips bleven ze uitstekend op hun plaats tijdens het fietsen. Zelfs de riempjes van mijn helm waren geen storende element. De oortjes bleven zitten en ik had heel de rit muziek om van te genieten. En de tijd? Die vloog voorbij!

En voor u opmerkingen maakt rond het al dan niet veilig zijn van fietsen met oortjes is: fuck off! Ik was vorige week ook voorzichtig en ik had geen oortjes in en toch werd ik aangereden. En mijn muziek staat zelden zo luid dat ik het aankomende verkeer niet hoor.

Tijdens de Ronde van Frankrijk stond er een artikel in Het Laatste Nieuws – kameraad T. koopt die rioolkrant – over bijgeloof in het wielerpeloton. Na wat er gisteren gebeurde denk ik dat ik ook wat bijgelovig ben geworden.

Het zat namelijk zo: toen ik de beklimming van de Mont Ventoux samen met T. en zijn vriending tot een goed einde had gebracht, had mijn vrouwtje voor ons allen een klein souveniertje gekocht in de vorm van een munt met daarop een afbeelding van de Mont Ventoux. Hierop zei ik dat ik de munt altijd mee zou nemen als ik ga fietsen en dat er dan niets kon gebeuren.

Omdat ik gisteren had afgesproken met kameraad B. om zo snel mogelijk naar Wommersom te gaan van zodra ik thuis kwam van het werk had ik aan mijn vrouw gevraagd om mijn spullen klaar te leggen: fietskledij, hartslagmeter, borstband, helm en schoenen. Toen ik bij B. aankwam en mijn eten voor onderweg in mijn shirt stak merkte ik dat ik toch nog een paar spullen vergeten was. Onder andere mijn reserveband en handschoenen maar dus ook het zakje met mijn fietsgsm en de munt van de Mont Ventoux. En spontaan dacht ik oei, als er maar niets misloopt vandaag zonder mijn munt.

En ongeveer 2,5 uur later liep het inderdaad mis. Een mens zou voor minder bijgelovig worden. En nu mag u met mij lachen, maar vanaf nu vertrek ik niet meer fietsen zonder mijn munt op zak.

Om het even dramatisch, maar wel naar waarheid te stellen, ik ben vandaag aan de dood ontsnapt.

Ik was met kameraad B. met de fiets van Wommersom tot in Otteppe gereden en waren bijna terug thuis toen ik even 2 seconden geluk had. We reden op de Grote Steenweg in Eliksem aan een snelheid van ongeveer 35 kilometer per uur – we hadden net een derde fietser ingehaald – toen we een kruispunt naderden. Ik zag dat een klein cammionetje van links kwam maar hoewel we voorrang hadden – het was een voorrangsweg met links en rechts stopborden – remde ik instinctief. En toen gebeurde wat niemand ooit verwacht.

De wagen reed het kruispunt over zonder te stoppen en het enige dat ik kon doen was uit volle macht remmen. Mijn achterwiel slipte weg en ik vloog zijdelings tegen de wagen ter hoogte van het voorste wiel. Het volgende moment dacht ik ik ga vallen en ga iets breken. Maar eenmaal op de grond voelde ik niets en sprong ik onmiddellijk recht en vloog ik naar de auto. In een opwelling deed ik mijn helm uit en omdat ik zo buiten mezelf was van woede wou ik niets liever dan deze door de ruit van de wagen te smijten.

Gelukkig was ik net op tijd bij mijn verstand om te beseffen dat zoiets mij niet verder zou helpen en heb ik de helm dan maar ergens in de struiken gesmeten. De bestuurder van de wagen – een Indiër – was uiteraard erg geschrokken en bleef zich maar excuseren en zeggen dat hij mij niet gezien had. Ik vroeg onmiddellijk aan kameraad B. om naar de politie te bellen om een vaststelling te laten doen.

Eerst was ik nog van plan om nadien verder te rijden, maar toen kreeg ik de schade aan mijn fiets in het oog. Mijn voorste wiel stond paraplu, mijn derailleur achteraan lijkt geraakt, mijn drinkbushouders zijn gebogen en gebarsten. Aan mijn carbonnen voorvork is op het eerste zich niets aan, maar die ga ik ook laten controlleren.

De bestuurder stelde eerst voor om alles in de minne te regelen, hij zou me wel geld geven, maar ik stelde voor om toch maar op de politie te wachten. Nadat de agenten alle gegevens hadden genoteerd en omdat de bestuurder bleef aandringen, vroeg een van de agenten of ik het ook in de minne wilde regelen. Hij stelde voor om morgen naar de dokter te gaan en een bestek te laten maken voor de herstellingen aan de fiets. Als de bestuurder dan alles zo zou willen betalen was het voor hun ok. Als ze binnen een week niets meer zouden horen van mij, werd er geen PV opgemaakt.

Het eerste dat ik dus morgen doe is naar de dokter gaan en dan zo snel mogelijk mijn fiets bij Moozes zien te krijgen om een bestek te laten maken. Ik heb geen idee wat de kosten gaan zijn maar eerlijk gezegd ben ik blij dat ik het allemaal nog kan navertellen. Als ik twee seconden eerder op het kruispunt geweest was had de auto mij geraakt in plaats van ik de auto en was het een heel ander verhaal geweest.

Het enige wat ik nu lijk te hebben zijn wat minieme schaafwonden op mijn elleboog en linkerkuit. Mijn nek is ondertussen was stijf aan het worden en ik heb zeer aan mijn linkerribben als ik hoest of diep ademhaal. Allemaal schijnbaar oppervlakkige verwondingen. Ik mag van geluk spreken denk ik. Ik heb hierboven een goede engelbewaarder zitten.

En voor de geïnteresseerden, hier kan je de gegevens van de tocht vinden.