Wimblog

Ik wil een nieuwe koersfiets kopen. Ik heb er wel eentje maar die begint stilletjes aan zijn beste tijd gehad te hebben. En een nieuwe rijdt toch altijd veel beter. Zeker een custom made met uw naam erop.

Maar mijn vrouw heeft gezegd dat ik er voor moet sparen. Geld aan de kant houden dus. Niet onmiddellijk naar de winkel en de rekening leegplunderen. Nee nee, sparen. Beetje bij beetje het geld bij elkaar sprokelen sprokkelen. Eerlijk gezegd is dat niets voor mij. Dat gaat me veel te langzaam. Maar nu is het natuurlijk ook wel fijn om af te tellen naar het moment dat ik het geld bij elkaar heb. Dat ik weet dat ik er moeite voor gedaan heb. En nog zo van die zever. Ik zou er een beter mens door worden naar het schijnt (niet de woorden van mijn vrouw), maar ik zou nog een beter mens zijn moest ik nu al op een nieuwe fiets kunnen rijden.

Vorig jaar dacht ik dat ik met 2.000 kilometer in de benen voldoende zou hebben om de beklimming van de Mont Ventoux tot een goed einde te brengen. En we weten allemaal hoe dat afliep.

Dit jaar pak ik het anders aan. Om te beginnen zou ik graag tegen juli 5.000 km in de benen hebben en ik zal ook beter trainen. Daarom heb ik Het complete trainingshandboek voor de wielrenner van Paul Van den Bosch van onder het stof gehaald en ga ik de trainingsschema’s die hij opgeeft proberen te volgen. Dat wil zeggen dat er niet alleen meer kilometers zullen gedaan worden (zowel op de weg als op de rollen) maar ook dat ik vaker naar de Ardennen zal trekken om te trainen. Ook een weekje Vogezen in de Paasvakantie staat hoogstwaarschijnlijk op het programma en – voor de fun – (een stuk van) de Ronde Van Vlaanderen.

Hopelijk zal ik deze aanpak kunnen volhouden en zullen de resultaten navenant zijn.

Vanmorgen had ik een afspraak bij een dokter om mijn bloed te laten trekken in de hoop dat er zo achterhaald kan worden waarom ik zo moe ben de laatste tijd. Omdat ik nog altijd aan het hoesten ben heeft hij ook aangeduid dat er moet getest worden op een bepaalde bacterie die dat zou kunnen veroorzaken. Hierdoor zou ik ‘s nachts ook hoesten (onbewust) en dus te weinig nachtrust krijgen. Ik hoop in elk geval dat ik het snel weet en dat ik er snel van af geraak.

Het was ook deze dokter die mij ten tijde van mijn blessure een voorschrift had gegeven om een echografie te laten maken en achteraf mij naar de chirurg in Mechelen had doorverwezen. Doordat ik mijn bovenkleding moest uitdoen zag hij uiteraard mijn litteken en maakte de opmerking dat dit er niet erg goed uit zag. Ik vertelde hem over de Dermatix die ik gekocht had en aan het proberen was. Volgens hem was dit wel degelijk een goed product maar niet hetgeen ik nodig heb.

Mijn litteken staat ‘bol’ door de druk van het bewegen en de spiermassa. Hier is Dermatix blijkbaar niet tegen opgewassen en dus schreef hij mij een cortisonezalf voor: Cutivate. Een paak goedkoper bleek toen ik bij de apotheker was en dus leef ik op hoop. Gelukkig doe ik niet aan topsport/competitie want het product staat op de dopinglijst als een product dat mogelijk een positieve test kan laten optekenen. Het product is niet verboden, maar er moet melding van gemaakt worden voor de controle. Gelukkig hoef ik die niet te ondergaan.

Ik blijf trouwens bij mijn origineel plan om een update met foto’s bij te houden van de vorderingen van het litteken.

Sinds mijn operatie heb ik een gigantisch litteken ter hoogte van mijn schouder. We zijn nu bijna één jaar verder en het litteken ziet nog altijd vrij rood en is ook nog steeds dik en helemaal niet glad.

Op de fitness had iemand mij een tijdje geleden een gel aangeraden die littekens kan verminderen. Hij had het zelf gebruikt en inderdaad van zijn litteken was bijna niets meer te zien. Hij wist toen echter niet de naam van het product maar ging het opzoeken.

En zo komt het dat ik gisteren bij de apotheker stond voor een tube Dermatix. Eigenlijk meer een tubetje, want één verpakking weegt 15 gram. En kost een whooping 45 euri. Gelukkig hebben wij 20% korting omdat we in de buurt werken, maar het blijft wel vrij duur.

Maar als het resultaat er is mag het wel iets kosten. En dus zal ik jullie hier op de hoogte houden van hoe goed Dermatix werkt en mijn ervaringen delen met jullie. Ik zal wekelijks een update doen van de status van het litteken zodat eventueel mensen die hier via Google terecht komen weten of het product effectief zo goed is als men beweert.

Nu zullen we wel groeien. 1000 calorieën per shake. Het ideale ontbijt.

Gisteren was het opnieuw Judo training en ik heb ze veel beter verteerd dan die van vorige week. Conditioneel was het nog altijd erg gesteld – misschien moet ik maar opnieuw gaan lopen – maar lichamelijk voel ik me veel beter dan vorige week. En dat is volgens mij allemaal te danken aan de osteopaat. Dinsdag had ik er een afspraak mee en die mens doet echt wonderen. Toen ik na drie kwartier van zijn behandeltafel stapte was ik compleet herboren. En dat werpt nu zijn vruchten af. Geen klachten van mijn rug na de training van gisteren. Daarvoor doen we het. En laat dus die opmerkingen over oud worden maar mooi achter wege.

Ok, ik geef het eerlijk toe, het vallen is ook nog wennen. Een van de zaken die je het meeste doet in Judo is vallen. En na zo lange tijd inactiviteit is dat zeker even wennen en vrij  pijnlijk. Zeker met worpen zoals Morote Gari (zie afb. hieronder).

Maar wat mij nog het meeste opviel wad dat ik blijkbaar over een goed motorisch geheugen beschik. Waar ik gedacht had dat ik veel zou verleerd zijn bleek het dat ik de namen wel vergeten ben, maar dat de handelingen er nog goed inzitten en vrij vlot naar buiten komen. Wel tijdens het technische gedeelte. Tijdens de randori ne waza (oefengevecht op de grond) kwamen de technieken niet echt vlot naar boven. Maar dat zal ook nog wel komen.

U zal ondertussen wel doorhebben dat ik tevreden ben met mijn beslissing om terug Judo te gaan doen. Ik heb me gisteren dan ook lid gemaakt van de club en mijn vergunning opnieuw aangevraagd.

Ha, bijna exact een jaar nadat ik overwoog om ooit terug judo te gaan doen is het er van gekomen. Dankzij een collega ben ik bij Judoschool Lummen terecht gekomen. In die club trainen ze op dinsdag, donderdag en vrijdag. De training op dinsdag en vrijdag zijn voor de competitie judoka’s dus besloot ik wijselijk om gisteren de eerste keer te gaan.

En zelfs dat was al zwaar. Na de opwarming kwamen 4 randori’s. Een pussy als ik ben heb ik de 2e en 4e randori uitgezeten omdat ik toen al op mijn adem getrapt had.

Daarna werd de groep in 2 gedeeld. De jeugd aan één kant en de mensen die techniek trainen aan de andere kant. Ik sloot met aan bij de groep die techniek ging trainen. De namen van de technieken zeiden mij vaag iets, maar de uitvoering ervan kwam verbazend vlug weer bovendrijven. Het is zoals @missbelgium het zei op twitter, het is zoals fietsen, dat verleer je niet.

Vlot en snel gingen de technieken wel niet, maar ze zitter er nog en dat is positief. Ik heb me dan ook geweldig geamuseerd op de tatami. Zo goed zelfs dat ik me afvraag waarom ik ooit gestopt ben.

Ik dacht dat ik de training goed verteerd had – op het op mijn adem trappen na – maar toen ik de douche uitkwam voelde ik mij opeens heel oud. Alles deed zeer. Mijn knieën waren rood en gezwollen, mijn ellebogen lagen open, mijn rug voelde alsof ik overreden was door een pletwals, maar tegelijk voelde ik me geod. Goed omdat ik terug aan het sporten was.

Vandaag voelt mijn onderrrug nog steeds zo pijnlijk, maar ik ga er van uit dat het met de tijd wel zal beteren. En indien niet, dan zal ik mij na de training moeten laten onder handen nemen door mijn vrouw.

Het was alweer even geleden – druk, druk, druk, U kent dat wel – maar sinds gisteren zijn we terug serieus aan het powertrainen. En op maandag trainen we de borst. De eerste oefening was bankdrukken – voor degenen die nieuw zijn, dit is de oefening waarbij ik eind februari mijn borstspier afscheurde.

En gisteren was het de eerste keer dat ik de oefening deed zonder schrik in het achterhoofd. Ik dacht er natuurlijk aan dat ik niet mocht overdrijven, maar op geen enkel moment heb ik aan die noodlottige maandag gedacht. Wat op zich toch al een hele prestatie is. Zorgenvrij trainen, ik had niet gedacht dat het zo snel zou kunnen.

De oefening werd trouwens licht uitgevoerd, 5 sets van telkens 15 herhalingen met 50 kg. Maar ik mag uiteraard niet vergeten van waar ik kom. Stilletjes aan, dan breekt het lijntje niet zeggen ze toch. Dus dan doen we dat he.

Sinds deze week ben ik terug aan het lopen. Enerzijds om het gewicht onder controle te houden, anderzijds om de conditie op peil te houden nu de dagen korter worden en het moeilijker is om ‘s avonds nog met de fiets te gaan rijden.

Dus ben ik opnieuw aan het lopen geslagen. Maandag een eerste keer, gisteren een tweede keer. Maar het ging moeizaam. Heel moeizaam eigenlijk. Na minder dan een kilometer al last van mijn kuiten, van mijn voeten. Van mijn enkels ook. Opstapeling van melkzuur. Verkramping van de spieren. Het liep voor geen meter.

Ik ben benieuwd hoe het evolueert. Waarschijnlijk wel in de goede richting, en ik hoop snel, want ik beleefde er niet echt veel plezier aan. En dat zou toch moeten. Afzien hoort er ook bij, maar er moet voornamelijk plezier zijn. We zullen we zien hoe het loopt.

Onze trip naar de Vogezen zit er op en was een succes. Uiteindelijk zijn het vier dagen geworden ipv vijf dagen en zijn we onmiddellijk erna terug naar huis gekeerd. De reden hiervoor was dat het te koud werd om nog met de fiets te rijden. De temperaturen lagen ‘s nachts al tegen het vriespunt en boven op de cols was het ook koud en zeker in de afdalingen was het niet meer te doen.

Maar we hebben vier fantastische dagen gehad. Op zaterdag hebben we al meteen een rit gedaan van 49,50 km en 1.395 hoogtemeters. Tijdens deze rit overwonnen we Col de la Schlucht en Col de Grosse Pierre. En we deden dit met een gemiddelde snelheid van 22,6 km/h.

Op zondag deden we een rit van 63,86 km met 1.452 hoogtemeters en reden we over Col du Bonhomme, Col du Bonhomme, Col du Louschbach, Col du Calvaire en Collet du Lac Vert. Deze laatste vier kregen we wel vlak achter elkaar waardoor het meer lijkt dat het is, maar het was toch een kleine 30 km klimmen in ̩̩n stuk. Daar kwam dan nog eens bij dat de wind het nodig vond om met onze voeten te spelen waardoor we Рhoewel we in een lus reden Рconstant de wind op de kop hadden. Hierdoor lag het gemiddelde om een miezerige 22,1 km/h.

Eerlijk is eerlijk, dus ik moet bekennen dat ik op dag 3 al een wrak was. Ik geraakte amper uit de tent en dus heb ik de derde rit niet meegedaan. En achteraf was ik er blij om want ze bleek loodzwaar te zijn.

Op dinsdag hebben we dan nog met twee man – de derde was op maandagavond al naar huis vertrokken – nog een kort ritje van 25 km gedaan rond het Lac de Xonrupt en richtig Gerardmer.

Het waren dus vier fantastische dagen die helemaal in het teken stonden van het fietsen. Onze dagen waren dan ook vrij eentonig. Opstaan, ontbijten, afwassen, fietsen, douchen, rusten, eten, afwassen, dvd kijken en slapen. Omwille van de koude keken we dvd lekker warm ingeduffeld met twee pullovers en een dikke jas aan. En rond 22h kropen we gelijk echte stoeren mannen onder onze dubbele slaapzak om te gaan slapen. En opstaan gebeurde pas rond 9h ‘s morgens. Wie zegt dat mannen alleen niet weten hoe hun te amuseren.

Volgend jaar gaan we zeker terug. Maar waarschijnlijk een weekje vroeger om wat beter (lees: warmer) weer te hebben. En de kans is groot dat ik voor ik op fietsvakantie ga in de zomer nog een weekendje naar daar ga om beter voorbereid te zijn.