Wimblog

Ik liep er al een tijdje over na te denken, maar ik heb ondertussen toch de knoop doorgehakt. Ik ga even een pauze inlassen wat betreft het powertrainen. Wel met een beetje pijn in het hart, maar het is nu eenmaal niet anders.

De reden is tweeledig. Langs de ene kant moest ik qua tijdsbesteding een keuze maken. Of fietsen of powertrainen. Vermits ik fulltime werk kon ik het niet opbrengen om zowel dagelijks te powertrainen als vijf tot zes keer per week met de fiets te rijden. Gewoon geen tijd voor en een lichaam moet ook kunnen recupereren.

Daarbij komt ook nog dat ik sinds mijn blessure – nu bijna een jaar geleden – nog steeds wat last heb van mijn borstspier. Allez, de laatste tijd had ik er meer en meer last van merkte ik. En ook het gevoel is na mijn blessure nooit meer hetzelfde geweest al voordien. En dus heb ik maar beslist om mijn tijd te besteden aan het fietsen. De kans dat ik mij daarbij opnieuw blesseer aan de borstspier is uiteraard een stuk kleiner.

En we moeten ook toegeven dat ik eigenlijk veel te zwaar gebouwd was om deftig te kunnen klimmen en dus hoop ik dat ik wat gewicht verlies door enkel nog te fietsen en zo nog wat voordeel doe om wat beter te kunnen klimmen. En nu is het afwachten om te kijken of ik de juiste beslissing genomen heb.

Nu zullen we wel groeien. 1000 calorieën per shake. Het ideale ontbijt.

Het was alweer even geleden – druk, druk, druk, U kent dat wel – maar sinds gisteren zijn we terug serieus aan het powertrainen. En op maandag trainen we de borst. De eerste oefening was bankdrukken – voor degenen die nieuw zijn, dit is de oefening waarbij ik eind februari mijn borstspier afscheurde.

En gisteren was het de eerste keer dat ik de oefening deed zonder schrik in het achterhoofd. Ik dacht er natuurlijk aan dat ik niet mocht overdrijven, maar op geen enkel moment heb ik aan die noodlottige maandag gedacht. Wat op zich toch al een hele prestatie is. Zorgenvrij trainen, ik had niet gedacht dat het zo snel zou kunnen.

De oefening werd trouwens licht uitgevoerd, 5 sets van telkens 15 herhalingen met 50 kg. Maar ik mag uiteraard niet vergeten van waar ik kom. Stilletjes aan, dan breekt het lijntje niet zeggen ze toch. Dus dan doen we dat he.

Sinds vorige week ben ik terug aan het trainen in de fitness. En dat ongeveer 5 maanden na mijn blessure.

Op de maandag staat de borst op het programma en dus heb ik vandaag mijn tweede keer de borst getraind. En hoewel ik uiteraard licht train gaat het beter dan verwacht. De pees reageert goed, ik heb er geen hinder van en tijdens of na de training doet ze ook geen pijn.

Ik merk wel dat ik een heel groot deel van mijn kracht verloren ben – wat uiteraard logisch is, maar ik twijfel er niet aan dat het vrij snel gaat terugkomen.

Maar dan is er nog het koppeke. Als laatste oefening moesten we bench press doen.  Dat is de oefening waar het op die maandag in februari mis liep. En blijkbaar zit dat dus nog in het koppeke. Verhoudigsgewijs heb ik mijn laatste oefening een pak lichter gedaan als de andere oefeningen. Dat zit er nu nog eenmaal in en het zal nog wel een hele tijd duren eer dat ik die klik kan maken.

Ik moet waarschijnlijk niet zeggen dat de eerste keer dat ik 90 kg zal bankdrukken er niet snel zit aan te komen en dat ik het met een klein hartje zal doen. Maar nu is dus de boodschap om rustig aan op te bouwen en zien dat ik mij niet forceer. Maar ondertussen ben ik wel zo slim om het te beseffen dat dit de enige goede manier is om het te doen.

Ik was net mijn trainingsschema aan het opdiepen omdat ik vandaag de eerste keer terug naar de fitness ga sinds mijn blessure eind februari.

Omdat ik de papieren versie niet meer vond keek ik in het programma dat ik gebruik om alles bij te houden. En bij het lezen van het volgende moest ik toch even slikken. Het kwam allemaal effe terug naar boven.

Waarschuwing:
Het nu volgende bericht heeft een hoog narcisme gehalte en staat bol van de ijdelheid en lichaamscultuur. Hebt u daar een hekel aan, lees dan vooral niet verder. Leest u toch verder en heeft het u geërgerd, niet komen klagen, u was gewaarschuwd.

Het zit zo: toen ik powertrainde nam ik elke eerste dag van de maand de maat van een paar lichaamsdelen om te kijken of er vooruitgang was. De omtrek van beide bicepsen, borst, buik en beide bovenbenen werd elke maand genomen en mooi bijgehouden in een excel lijstje – de enige reden trouwens waarvoor ik Excel gebruik. Dat en het bijhouden van hoe ver ik rijd met de fiets.

Vlak na mijn blessure – 1 maart dus – hadden mijn biceps een omtrek van 40 cm. In opgespannen toestand, dat spreekt voor zich. Vandaag werd er opnieuw gemeten. Normaal moest het gisteren gebeuren maar omdat het de Dag  van de Arbeid was, werd er niets gemeten in Casa YCF.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet goed van was toen ik de resultaten zag. Twee maanden niet trainen resulteerde in een rechter biceps van 38 cm (2 cm verlies dus) en twee maanden niet trainen gecombineerd met 6 weken een draagverband resulteerden in een linker biceps van 36 cm (4 cm verlies ofte 10%).

De wetenschap dat ik nog een hele tijd uit de fitness dien weg te blijven maakte het er allemaal niet beter op. Ik ga niet beweren dat mijn ogen zich met tranen vulden, maar ik moest toch even de teleurstelling wegslikken. Hopelijk kan ik mij snel terug op het powertrainen storten en alle verloren spiermassa opnieuw bijkweken.

Tot dan zal ik met lede ogen moeten aanzien hoe ik nog verder zal krimpen en wegkwijnen. Gelukkig dat ik nog met de fiets kan rijden en lopen, zo rest er mij toch nog iets van sport.

Afgelopen woensdag ben ik zoals gepland onder het mes geweest om mijn afgescheurde borstspier opnieuw te laten aanhechten. Om 13h werd ik verwacht in Sint-Maarten in Mechelen. Om half twee kwam de verpleegster mij al vertellen dat het aan mij was en rond 14h hebben ze mij de operatiezaal binnengereden en het licht bij mij doen uitgaan.

Van de rest van de dag herinner ik mij niet veel meer. Ik ben af en toe wakker geweest en herinner mij wel dat mijn beste kameraad op bezoek geweest is, maar uiteraard was ik geen goed gezelschap. Ik herinner me nog wel dat ik redelijk lastig was omwille van de buisjes in mijn neus, die mij van zuurstof voorzagen. Ze irriteerden mij verschrikkelijk, en dus moesten ze er zo snel mogelijk uit. Mijn eerste heldere herinnering is van rond halt twaalf toen de nachtzuster mijn bakster kwam controleren en mij kwam vertellen dat ik maar moest proberen om te slapen. En dat lukte beter dan verwacht.

De dag nadien kwam de chirurg even toelichting geven bij de operatie. Hij had er namelijk veel werk aan gahad, twee uur meerbepaald. Hij vroeg of ik in het verleden misschien reeds een blessure had gehad aan die spier. Want nadat hij mij had opengesneden was hij op zoek gegaan naar de pees van mijn grote borstspier. Normaal gezien is de pees van de pectoralis major ongeveer zo breed als 4 vingers. Toen de cirurg op zoek ging naar de spier, merkte hij dat de pees bij mij nog maar een fractie van de originele grootte was, ongeveer een pink breed. Dit was meteen ook de reden waarom de spier afgescheurd was.

Om de spier terug aan te hechten hebben ze donormateriaal van een kadaver (letterlijke woorden van de chirurg. En ik die altijd dacht dat een kadaver een dood dier was) moeten gebruiken. Deze nieuwe pees is langs één kant aan de spier vast gemaakt en om hem langs de andere kant aan mijn arm te bevestigen hebben ze een metalen pin in het bot van mijn bovenarm gestoken om daar de pees aan te kunnen aanhechten. Het was voor de chirurg één van de meest ingewikkelde operaties die hij ooit gedaan had. Uiteraard moet zoiets weer uitgerekend bij mij voorvallen.

Daarna kwam de kinesist mij vertellen wat ik wel en niet kan en mag doen met mijn arm. En het was vrij snle duidelijk wat dat precies was: niets! Mijn arm zi in een draagverband zodat hij absoluut niet kan bewegen. De reden hiervoor is dat bij de minste krachtinspanning of bij de minste verkeerde beweging de pees terug kan losscheuren en ik terug onder het mes moet. Het enige dat ik wel mag doen id de arm uit het draagverband halen en langs mijn lichaam laten hangen.

Op 8 april heb ik een nieuwe afspraak bij de chirurg waarbij gekeken gaat worden of alles voldoende hersteld is en of ik met de kinesitherapie kan beginnen. Ik vrees echter dat de kans dat het na vier weken al genoeg hersteld is erg klein is vermits de chirurg in eerste instantie sprak over 6 weken draagverband.

Tot dan is het dus rusten en vervelen geblazen. TV kijken, lezen en surfen (niet zo evident met één arm) zijn mijn dagekijkse bezigheden. Sporten zit er uiteraard niet in. Mijn conditie alsook mijn spieren zullel smelten als sneeuw voor de zon. Ik vrees zelfs dat mijn hele Mont Ventoux trip in het water zal vallen, maar daar wil ik voorlopig nog niet aan denken. Maar dat hoort er nu eenmaal bij. Ik kan beter nu goed rusten en herstellen en het langzaam aan doen ipv te snel willen te gaan en de blessure niet voldoende te laten herstellen met alle gevolgen vandien.

Twee weken geleden scheurde ik mijn borstspier tijdens het powertrainen. Afgelopen week is dus gebleken dat de blessure ernstiger was als eerst werd aangenomen. Hieronder krijgt u een chronologisch verslag van mijn week.

Maandag 3 maart 2008
Vandaag ging ik na het werk naar de gym om mijn been- of buikspieren te trainen vermits andere spieren niet getraind kunnen worden door de blessure en ik toch met iets moet bezig blijven.

Toen ik aankwam vroeg de eigenaar hoe het ging met mijn blessure. “Niet zo goed” antwoordde ik en liet de bloeduitstorting en de raar zittende borstspier zien. Hij sprak onmiddellijk dat de borstspier wat hem betrof afgescheurd was in plaats van gewoon gescheurd. Na nog aan een paar andere mensen om raad te vragen besloot ik dat het misschien niet zo slecht idee was om dezelfde avond nog een echografie te laten maken en niet af te wachten tot vrijdag.

De eigenaar van de gym telefoneerde onmiddellijk naar een huisarts in Weerde waar ik terecht kon voor een voorschrift voor een echografie in Mechelen. Voor ik vertrok vroeg ik nog waar ik de dichtsbijzijnde bankcontact automaat kon vinden, maar de eigenaar van de gym leende mij spontaan 50 euro zodat ik niet nodeloos zou moeten rondrijden.

Bij de huisarts toegekomen moest ik even wachten totdat de patiënt die binnen was klaar was, maar daarna kon ik onmiddellijk binnen gaan. Het voorschrift werd geschreven en een afspraak werd vastgelegd voor de dag erna. Om kwart voor 9 wou hij mij terug zien met de resultaten van de echografie.

Toegekomen in Mechelen werd er na een half uurtje wachten al een echografie gemaakt van de borstspier en meteen werd het duidelijk dat het niet echt goed was. De spier was wel degelijk gescheurd volgens de dokter die de echografie maakte. In de brief voor de tijdelijke huisarts werd dit bevestigd. Er stond namelijk het volgende te lezen:

Geen pathologisch vocht intra-articulair of in de bursa.
Normale aflijning en ligging van de bicepspees.
Bewaarde aflijning an de suscapularis- en infraspnatuspees.
Bewaarde convexe aflijning van de supraspinatuspees. Geen argumenten voor significante cuffscheur of bursitis.
Geen posterieure cysten.
Beeld suggestief voor volledige scheur van de m. pectoralis maius thv de voorste okselholte met een gelyseerde haematoomcollectie van minstens 4 op 2 cm.
Er is een retractie van de spierbuik van de pectorails maius.
Secundair haematoomvorming in de subcutane wekedelen thv de linkerbovenarm.

Allemaal medische termen waar ik niet aan uit kan, maar de zin in het vet zei meer dan genoeg. De grote borstspier is volledig gescheurd. Heel eventjes voelde ik me erg klein en alleen. Volledige scheur van de borstspier. Ik had er geen idee van wat dit kon betekenen voor de toekomst, maar goed klonken deed het in elk geval niet. Hoe langer ik er over nadacht, hoe minder vrolijk ik er van werd.

Het werd een nacht met veel gepieker en weinig slapen.

Dinsdag 4 maart 2008
Om kwart voor negen stond ik weer bij de tijdelijke huisarts in Weerde. En wat ik reeds wist werd bevestigd. De borstspier was volledig afgescheurd. Niet zo goed dus. Al is dat misschien een understatement.

De huisarts belde onmiddellijk naar een specialist in Mechelen om te vragen wanneer hij een gaatje had in zijn agenda om mij te ontvangen. Gelukkig kon dat al op donderdag om 10 uur zodat ik snel uitsluitsel zou hebben. Blijkbaar had hij aan de telefoon vertelt dat hij nog nooit zo’n scheur behandeld had en dat hij er de vakliteratuur moest op naslaan. Weeral niet echt bemoedigend nieuws. Maar we leven op hoop, want het kan geopereerd worden. Normaal gezien toch.

De huisarst vroeg ook nog langs de neus weg welke producten ik nam – het milieu kennende – maar naar waarheid antwoorde ik dat ik enkel legale voedingssuplementen nam en geen anabolica of andere dopingproducten.

Nu weet ik toch weeral een beetje meer over wat er te doen staat, maar het gaat nog lang wachten worden tot donderdag.

Woensdag 5 maart 2008
Vandaag was er niet veel nieuws te melden. Gewoon wachten en werken, meer kon er vandaag niet gebeuren, maar ik zou liegen moest ik zeggen dat het mij niets deed. Heel de dag hing het in mijn hoofd en hoe hard ik ook probeerde om er niet mee in te zitten, toch lukte het niet.

Ook heb ik vandaag met de ombudsdienst van UZ Gasthuisberg contact opgenomen. Toen ik telefoneerde en mijn hele relaas deed wist de mevrouw aan de andere kant van de lijn te vertellen dat ik best mijn hele verhaal op email zette omdat mijn klacht moet doorgegeven worden. Dus heb ik alle papieren die ik zowel op spoedgevallen als bij de echografie in Mechelen gekregen heb ingescand om bij te voegen. Ook de foto’s van de bloeduitstorting worden meegestuurd als bewijs dat de arts in spoedgevallen een verkeerde diagnose heeft gesteld.

Uiteraard besef ik ook dat mijn klacht niet meer is als een formaliteit en dat het niets gaat uithalen, maar niets doen heeft nog minder effect denk ik, dus steek ik er toch maar wat tijd en energie in om de klacht zo volledig mogelijk door te sturen.

Donderdag 6 maart 2008
Ik zit al in het kabinet van de chirurg als hij binnenkomt. Hij geeft mij een hand: “Proficat meneer, dat heeft u goed gedaan”. “Euh, dank u”, stamel ik. “Wat slikt u of spuit u?” valt het meteen met de deur in huis. “Niets” antwoord ik verbaasd.
“Kijk”, zegt hij, “ik heb het moeten opzoeken en wereldwijd zijn er slechts 200 gevallen beschreven met een scheur zoals bij u het geval is en bij de meeste was de oorzaak te vinden bij doping.” “Dat kan zijn, maar ik heb niets genomen. Maar 200 gevallen is wel niet veel he?”. “Inderdaad”, zegt de chirurg, “en u bent waarschijnlijk het eerste in België”.

200 gevallen wereldwijd beschreven dus, en ik heb het natuurlijk weeral voor. Weeral niet bemoedigend. Maar de chirurg verzekerd me dat ik volledig ga herstellen en dat ik terug ga kunnen trainen als tervoren. Het kan wel tot 6 maanden duren maar dat nemen we er graag bij. Als het allemaal maar in orde komt.

Gelukkig voor mij, was er juist een plaatsje open gekomen in zijn agenda en kan ik al op woensdag 13 maart onder het mes. Volgens de chirurg moet ik maar één nachtje in het ziekenhuis blijven maar dat lijkt me eigenlijk weinig gezien het geen kijkoperatie is. Integendeel, de snee waarvan de chirurg sprak was ongeveer 10 cm groot toen hij aandduide waar hij ging snijden. Maar hij verzekerde mij nogmaals dat het allemaal in orde gin komen, dus we geloven hem maar.

“U moet nog wel even langs het labo passeren om uw bloed te laten controlleren” zegt de chirurg alvorens afscheid van mij te nemen. “Ah, om te controlleren op anabolica?” vraag ik met een vette knipoog. “Nee nee,” verzekerd de chirurg, “wij controleren niet op verboden middelen.” “Het is iets,” antwoord ik, “Ik heb toch niets genomen”. En met deze gedachte nemen we afscheid.

Woensdag is het dus zover. Sta me toe dat ik er met een beetje zenuwachtigheid naar toe leef. Het gebeurt niet alle dagen dat ik voor zulke operatie onder het mes ga. Maar ik leef op hoop en ga er nog steeds van uit dat alles in orde zal komen.

Zoals elke maandag waren mijn kameraad en ik in de fitness om de borst en triceps te trainen. Normaal beginnen we onze training altijd op de Peck Deck maar omdat dit toestel buiten gebruik was begonnen we meteen met bankdrukken. De eerste set was een opwarmertje met een lege baar met 20 kg. Daarna een set van 10 herhalingen met 60 kg, vervolgens 10 herhalingen met 70 kg en omdat het vlot ging een set van 10 herhalingen met 80 kg. Ook deze set ging vlot dus verhoogden we het gewicht naar 90 kg.

Vlak voor ik aan mijn set begon zei ik dat ik wel nog altijd last had van een stijf gevoel aan mijn linker oksel – waar ik eigenlijk al een paar weken mee sukkelde – en dat ik misschien toch beter een week rust had genomen. Voor ik op de bank ging liggen zei ik nog al lachend tegen mijn kameraad dat ik hoopte dat ik niets zou scheuren. Hij antwoorde dat ik maar moest zeggen wanneer het niet meer ging. En ik zei dat hij maar moest helpen als hij mij hoorde roepen van de pijn.

Hij hielp mij met het uitheffen van de halter en ik bracht het gewicht naar beneden. Zonder moeite kon ik de baar naar boven duwen en ik liet de baar gecontrolleerd terug zakken. Op dat moment voelde ik dat er iets ging gebeuren en ik zei tegen mijn kameraad dat hij moest helpen. Op dat moment liet ik het gewicht helemaal zakken en op het moment dat de halter mijn borst raakte voelde ik mijn spier scheuren. Het was het gevoel alsof er een stuk stof scheurde en onmiddellijk schreeuwde ik het uit van de pijn. Ik was nog wel zo gek om de baar mee omhoog te duwen omdat ik dacht dat het te moeilijk zou zijn voor mijn kameraad om 90 kg omhoog te trekken.

Daarna ben ik rechtgestaan en de zaal uit gelopen. De eigenaar van de fitness zaak zag onmiddellijk de ernst van de situatie in en gaf mij onmiddellijk ijs om op de spier te leggen om de zwelling – die al ingetreden was – tegen te gaan. Ook ging hij aan de slag om te bellen zodat er een echografie kon genomen worden. Jammer genoeg gaven ze niet thuis aan de andere kant van de lijn dus zijn we maar naar spoedgevallen van Gasthuisberg in Leuven gereden.

En dat was trouwens de laatste keer dat ik daar kom. Ik mag dan nog op 100 meter er vandaan half dood vallen, dan nog heb ik liever dat ze mij naar een andere hospitaal doen. Toen ik er toekwam was het redelijk druk, maar na amper anderhalf uur wachten kwamen ze mij toch al halen. De assistent vroeg wat er voorgevallen was en ik deed het hele verhaal. Hij zei dat er zeker een echografie van gemaakt moest worden en ging de dokter halen.

Toen deze kwam vertelde hij doodleuk dat er geen echografies gemaakt worden op spoedgevallen en dat ik er wel zou bovenop komen met 3 tot 4 weken rusten en pijnstillers. Mijn exacte antwoord hierop was: ‘Gelukkig dat gij 7 jaar gestudeerd hebt, want zo’n diagnose had ik zelf niet kunnen maken’. Ik eiste een echografie maar uiteindelijk heb ik moeten instemmen met een afspraak voor 7 maart – eerder gaat echt niet, meneer.

Toen ik zei dat ik niet in staat was om met de wagen te rijden en dat ik het trouwen veel te riskant vond moest er iets voorvallen en de verzekering zou moeilijk doen, vertelde hij dat ik met pijnstillers zeker en vast met de auto zou kunnen rijden. Vandaar dat ik dus vanmorgen onmiddellijk naar de huisarts gebeld heb voor een tweede opinie. Ik had de indruk dat die dokter van gisteren mij zo snel mogelijk weer weg wou. Neen, spoedgevallen van Gasthuisberg, daar zien ze mij niet gauw meer.

Zo zag mijn arm er gisterenavond uit toen ik thuis kwam van spoedgevallen:

Toen ik vanmorgen opstond zag de bloedstorting er iets erger uit:

De spier doet uiteraard bij verschillende bewegingen zeer en ik heb gemerkt dat ik – als ik bijvoorbeeld in bed lig – ik mijn arm niet naar boven kan duwen (zoals bijvoorbeeld bij het bankdrukken). Dit lijkt me niet echt een goed teken, maar wat weet ik er nu van, ik heb geen 7 jaar gestudeerd. Nu is het dus afwachten tot de dokter komt en wat zijn mening hierover is.

Update:
Alweer een dag later is de bloeduitstorting nog iets erger geworden – dit had mijn huisarts ook voorspeld. Ik ben benieuwd wanneer ze terug minder gaat worden, want het ziet er elke dag slechter en slechter uit, maar het ziet er wel erger uit dat het effectief is hoor. Maar een beetje medelijden wekken kan nooit kwaad imho.

Update 2:
Wie had gedacht dat het ergste voorbij was, komt dus bedrogen uit. De bloeduistorting is nog erger geworden. De pijn daarentegen is afgenomen – zolang ik niets doe. Kracht zetten lukt nog steeds niet.

Donderdag voormiddag waren het de schouderspieren die aan de beurt waren om getraind te worden.
Een geweldige oefening voor de schouderspieren is de military press. Hierbij wordt – al rechtstaand – een halter ter hoogte van de sleutelbeenderen gehouden en dan omhoog geduwd om vervolgens terug naar beneden te laten komen.

Om deze oefening uit te breiden en er een oefening van te maken voor het hele lichaam (schouders, rug, buikspieren en benen) kan je ze combineren met de squat. Je begint met de halterstang op je sleutelbeenderen en zak door je knieën. Nadat je terug recht bent gekomen stoot je de halter naar boven.

Het resultaat van dit alles: zeer stijve benen omdat ik die al veel te lang aan het verwaarlozen ben. Vanaf volgende week dus terug benen opnemen in de training.