Omdat kameraad P. een hele week niet hoefde te werken, leek het ons een goed idee om afgelopen vrijdag eindelijk verder werk te maken van de schildpaddenbak waar ik nu al sinds december 2006 over praat.
De eerste stap was om de professionele warmtewisselaar die ik in 2009 kocht aan te sluiten op de centrale verwarming. In mijn simpel brein was dit een klusje dat snel geklaard kon worden, maar de realiteit was net even anders.
Warmtewisselaar
Het bleek dat er wel een paar uur werk in kruipt om de warmtewisselaar deftig aan te sluiten op de buizen van de centrale verwarming (zeker als je nu en dan nog moet rondrijden voor materiaal. Maar uiteindelijk was het moment aangebroken waarop we de chauffageketel weer konden opzetten om warm water op de buizen te zetten.
In eerste instantie ging alles goed. Zelfs zonder dat we een extra circulatiepomp op de buizen hadden gezet, vulde de warmtewisselaar zich vlot met het water van de centrale verwarming en na een tijdje was het duidelijk dat alles werkte: de warmtewisselaar werd warm. En toen zagen we bovenaan – waar normaal het water komende van de binnenvijver binnen gaat – een klein beetje water en zoiets is nooit goed.
Iets later zagen we ook onderaan, waar het water van de binnenvijver de warmtewisselaar weer moet verlaten, ook water druppelen. Met andere woorden, het ergste wat kon voorvallen, gebeurde. De warmtewisselaar was lek en er was maar één ding aan te doen. Het hele ding loskoppelen en proberen te herstellen. Hiervoor moest de bovenkant opengeslepen worden zodat P. de lekjes kon proberen te dichten.
Vervolgens werden de boven- en onderkant opnieuw dicht gelast en werd de warmtewisselaar opnieuw aangesloten. De kranen werden opnieuw open gezet en er werd weer druk op het systeem gezet om te testen of alle lekjes nu dicht waren. Maar helaas, na een paar minuten stond er onderaan weer wat water. De ingreep was dus niet gelukt.
Opnieuw werd alles losgekoppeld en onderaan werden alle lassen van de buisjes verstevigd en werd de warmtewisselaar opnieuw toegelast maar na opnieuw aan te sluiten bleef het probleem bestaan.
Om een lang verhaal kort te maken, na nog één poging om de lekken te herstellen bleek dat het steeds erger werd. Zodra er druk kwam op te staan ontstonden er lekken aan de lassen. Telkens er één lek werd hersteld kwamen er twee nieuwe in de plaats. Uitendelijk moest P. – ondanks zijn kunde – besluiten dat het herstellen geen zin had. Het zou minder tijd kosten om een zelf een nieuwe warmtewisselaar te maken dan deze te herstellen.
Ik hoef u niet te vertellen dat ik een klein beetje boos was toen duidelijk werd dat ik een kat in een zak gekocht had. 300 euro zomaar weggesmeten. Niet veel aan te doen. Hoewel… Ondertussen heb ik contact opgenomen met de verkoper van de warmtewisselaar – hoewel het bijna twee jaar geleden is. Deze beweerde dat hij hem zelf van iemand had gekocht en zelf nooit gebruikt had en dus niet wist dat het ding lek was. Hij stelde ook voor om de warmtewisselaar zelf te komen herstellen, maar ik gok als P. het onbegonnen werk vindt, het dat zo ook wel zal zijn. Dat heb ik de verkoper dan ook laten weten, en dat is het laatste contact dat ik met hem had. Misschien komen we nog wel tot een oplossing, maar eerlijk gezegd vrees ik er een beetje voor.
Ik had gehoopt dat we na het paasweekend een heel stuk dichter bij het voltooien van dit project zouden zijn, maar helaas zijn we een heel stuk verder van huis. Laat ons hopen dat dit de enige tegenslag is die we gaan hebben en dat de schildpadden voor het einde van het jaar naar hun nieuw verblijf kunnen verhuizen.
