Fiets stelen

Sinds kort rijd ik met mijn mountainbike naar de finse piste om daar te lopen en dan weer naar huis te fietsen. Ik doe dit om wat gewend te raken aan de combinatie van beide sporten omdat ik het binnenkort voor echt ga moeten doen in mijn eerste duatlon.

Ik heb een vrij stevige ketting waarmee ik mijn fiets kan vastleggen rond een verlichtingspaal en om wat gewicht in mijn rugzak te sparen brengt mijn loopbuddy, die met de auto komt, deze mee voor mij.

Gisteren deed ik zoals altijd mijn fiets op slot, en legde ik mijn spullen (rugzak, Garmin Edge en mijn lampjes, samen met het sleuteltje van het slot) in de bezemwagen.

Na het lopen wisselde ik van schoenen en was ik klaar om terug op mijn fiets te springen tot ik opeens merkte dat de sleutel van het fietsslot niet meer aan de sleutelhanger hing. Een tweede sleutel lag los in de auto, maar van de andere sleutel geen spoor. Ik had die waarschijnlijk verloren  op die paar meter tussen de auto en de plaats waar mijn fiets stond, maar probeer maar eens een sleutel terug te vinden in het donker terwijl er 5 cm sneeuw ligt.

In de hoop een reservesleutel voor het slot te vinden kreeg ik van mijn loopbuddy een lift naar huis waar ik al snel drie sleutels vond die leken op de sleutel ik ik kwijt speelde, maar éénmaal terug aan mijn fiets bleken deze niet te passen.

Gelukkig wist mijn fitnessbuddy raad… Hij kon bij zijn baas een slijpschijfje op batterijen gaan halen om het slot door te slijpen en hij zat er niet mee in om dat nog dezelfde avond te doen zodat ik mijn fiets daar geen nacht zou moeten laten staan. Op minder dan een minuut had hij het slot door geslepen en kon ik mijn fiets terug mee naar huis nemen.

Uiteraard had ik op voorhand even naar de politie gebeld om te melden dat ik dit ging doen. Je weet immers nooit dat er iemand ons bezig had gezien en de politie verwittigde. De dame die de noodcentrale bemande zei dat ik er inderdaad goed aan gedaan had om dit even te melden. Gelukkig heeft niemand van de buurtbewoners er iets van gemerkt en is er geen patrouille moeten langskomen.

Maar zo zie je maar hoe snel iemand een fiets kan stelen, hoe goed deze ook vastgemaakt is. Zolang je maar over het juiste materiaal en de nodige durf beschikt. En ik heb ook ingezien dat ik best investeer in een degelijk fietsslot dat niet zo makkelijk op te krijgen is.

Fasciotomie

Gisteren had ik opnieuw een afspraak met de orthopedist om te kijken of en wanneer een operatie kon ingepland worden om mij van het chronisch compartiment syndroom te verlossen. En blijkbaar kon dit al sneller dan ik had gehoopt want op donderdag 9 augustus kan ik al onder het mes.

De orthopedist zal dan een fasciotomie uitvoeren op zowel mijn linker- en rechteronderbeen. In mijn linker been heb ik niet zo veel last als rechts, maar ik wil voorkomen dat ik binnen een paar maanden hetzelfde zou voorhebben aan mijn linkerbeen waardoor ik nog eens onder het mes zou moeten. En volgens de chirurg is het geen probleem om beide benen tegelijk te opereren.

Na de operatie zou ik een paar weken niet kunnen lopen, maar dat kan ik op dit moment ook niet, dus dat is niet echt een ramp. Maar wat wel zeker is, is dat ik binnenkort pijn- en slapende voet vrij zal kunnen lopen en dat gaat werkelijk een opluchting zijn. Ik  kijk er al naar uit.

Slagroom kloppen

Afgelopen weekend was ik uitgenodigd op een etentje onder tweeps, u weet wel, mensen die Twitter gebruiken. Als hoofdgerecht kregen we gehaktballen volgens een heel erg lekker recept. Lekker kruidig met veel groentjes in de saus en overheerlijke aardappeltjes.

Als dessert was er Dame Blanche met versgeklopte slagroom en zelfgemaakte chocoladesaus. Aan mij was gevraagd om de slagroom te kloppen en hoewel ik geen enkele ervaring heb in de keuken wou ik het wel eens proberen. Op zich leek er ook niet veel aan. Room en suiker in een kom doen en kloppen maar.

Al bleek dat kloppen wel heel erg hard kloppen. Zo hard zelfs dat 1 liter room niet in één keer lukte. Na een tijdje leek het mij toch makkelijker om twee kommen te gebruiken en de room te verdelen en dan nog was het hard werken. Nooit gedacht dat mijn armspieren  zouden verzuren maar ik slaagde er toch in om de slagroom stijf te krijgen.

Slagroom kloppen
Slagroom kloppen

En het resultaat mocht er wel zijn volgens de andere gasten. Hij had volgens sommigen misschien wel iets zoeter gemogen, maar de structuur en smaak waren toch goed.

En toch ook nog even vermelden dat de zelfgemaakte chocoladesaus ook heel erg lekker was en dat heel de avond bijzonder geslaagd was.

Afgewerkte slagroom
Afgewerkte slagroom

Longspecialist (II)

Afgelopen week donderdag had ik ik mijn tweede afspraak bij de longspecialist om te kijken waar mijn hoesten vandaan zou kunnen komen. Deze keer moest ik niet naar zijn praktijk gaan, maar mocht ik mij aanbieden in het ziekenhuis Heilige Familie in Reet.

Op het programma stonden een fietstest en een test waarbij men ging kijken of mijn luchtwegen reageerden op een bepaalde stof die ook in mijn lichaam aanwezig is.

Maar dus eerst de fietstest. Nadat ik voorzien was van een twintigtal zuignappen en elektroden, iets wat volgens mij een bloeddrukmeter was en een helmpje met mondstuk mocht ik beginnen te trappen. Het doel was om een ritme te onderhouden rond de 60 omwentelingen per minuut terwijl het vermogen stilletjes aan opgedreven werd. Ik denk dat ik ongeveer een tien minuten gefietst heb en uiteindelijk ben ik tot een vermogen van 270 Watt geraakt bij een hartslag van 175 BPM. Geen idee of dat goed is, maar uit de testen kwam toch niets alarmerend naar boven, dus ook hier geen oorzaak voor mijn hoesten.

Ook over de prikkeltest kan ik kort zijn. Alle resultaten waren positief. Er was geen afwijking te zien in mijn ademen nadat ik de stof verschillende keren had ingeademd. Daar ligt de oorzaak van mijn hoesten dus ook niet. De specialist staat dus werkelijk voor een raadsel. In zijn bijna 30-jarige carrière had hij, zo zei  hij mij, nog nooit zo’n speciaal geval meegemaakt als mij. Wat de meesten ook niet zal verwonderen waarschijnlijk.

Voorlopig heb ik een corticosteroïden medicijn voorgeschreven gekregen, in de hoop dat dit beterschap brengt. Is dit niet zo, dan weet hij in elk geval wat de oorzaak niet is. En kunnen we verder zoeken. Ik heb weeral een nieuwe afspraak voor binnen twee weken en zo blijven we dus verder zoeken naar de oorsprong van mijn hoest.

En ik, ik leef nog steeds op hoop dat die oorzaak nu eindelijk eens gevonden gaat worden!

Longspecialist

Ook deze winter heb ik weer last van mijn hardnekkige, steeds terugkerende hoest. Het was al van juli geleden trouwens. En dus leek het de afgelopen weken weer of ik mijn longen aan het ophoesten was. Naar de dokter gaan had niet veel zin omdat die toch nooit iets kan vinden en enkel nieuwe medicatie voorschrijft en mijn thuis wil houden. Maar toen de collega’s op het werk begonnen te klagen ben ik toch maar thuis gebleven.

Gelukkig was er één collega wiens oom longspecialist is en hij raadde mij aan om mij door hem te laten onderzoeken. En zo kwam het dat ik vandaag naar Kontich reed om een dokter te raadplegen.

Na de hele uitleg over de vreemde hoest mocht ik allerlei testen ondergaan. Rustig in en uit ademen in een buisje dat aan een pc verbonden was. Diep in en uit blazen in datzelfde buisje. Stopen met ademen, nog steeds in datzelfde buisje, … En elke test lukte bijzonder goed, zonder dat ik ook maar één keer moest hoesten. Dat deed ik enkel tussen de tests door. Een beetje zoals met het sporten dus. Tijdens de Tae Bo of het lopen moet ik nooit hoesten, maar van zodra ik stop, begint het.

Het was dus ook niet verwonderlijk dat de testen bijzonder goed waren. Astma kon dus ook al uitgesloten worden als oorzaak voor mijn hoesten. Ook de allergietesten waren allemaal negatief dus daar lag de oorzaak ook al niet.

Gelukkig is de longspecialist naar eigen zeggen geen opgever en is hij van plan om de oorzaak te vinden. Vandaar dat ik volgende week nog eens mag langs gaan, maar deze keer in het ziekenhuis voor een inspanningstest op de fiets en een test waarbij mijn luchtwegen geprikkeld gaan worden om na te gaan over ze overgevoelig zijn. Hopelijk lukt het deze keer wel om een oorzaak te vinden, want het liefst van al zou ik gewoon van die hoest willen verlost zijn. Zowel voor mezelf als voor de mensen rondom mij.

Revenge is a bitch

Hoogstwaarschijnlijk heb ik het lot net iets te vaak getart door herhaaldelijk mijn ongenoegen te uiten over vrachtwagenbestuurders en gisteren kreeg er eentje zijn wraak.

Ik was op weg naar een etentje met een goede vriendin in Antwerpen en stond in de file om van de E40 de R0 op te rijden. Zoals gewoonlijk was het een gewriemel van jewelste van auto’s die richting Zaventem moesten en auto’s die de ring op wilden.

Op een gegeven moment kon ik een vak naar links opschuiven en zo op het eerste rijvak van de R0 komen. Omdat ik toch nog een stukje van de ring moest doen wou ik zo snel mogelijk links gaan rijden, wegens toch iets vlotter verkeer en ik zette alvast mijn richtingaanwijzer op.

Opeens was er schuin links een auto die naar rechts kwam en dus zag ik kans om zelf naar links te gaan. In mijn buitenspiegel zag ik dat de vrachtwagen achter mij teken deed met zijn grote lichten waardoor ik aannam dat hij mij er tussen liet.

Maar doordat de wagen voor die van links naar rechts kwam, niet verder kon rijden, kon ik maar een klein stukje het tweede vak oprijden. Terwijl ik dit aan het doen ben – de snuit van mijn auto stond dus al over de lijn – komt de vrachtwagen achter mij in beweging en ramt letterlijk mijn wagen. Voor alle duidelijkheid, ik stond al een stuk op het vak toen hij tegen mij reed, ik reed dus zeker niet tegen de vrachtwagen.

Veel vijven en zessen later (de vrachtwagen bestuurder beweerde dat hij zeker niet met zijn lichten geknipperd had en dat ik tegen hem gereden had) kwam de politie toe en omdat ik van richting veranderde bij ik sowieso in fout. Temeer omdat ik een 100 meter ervoor over een volle witte lijn had gereden – de auto’s die van Leuven komen mogen pas een 100 meter verder de ring op. Maar (nogmaals) voor alle duidelijkheid, het ongeluk gebeurde NIET doordat ik een witte lijn overschreed.

Mij is het duidelijk dat de vrachtwagenchauffeur mij met opzet heeft geramd. Vermits hij nog ver genoeg achter mij stil stond toen ik naar links wou komen had hij gewoon kunnen wachten, zoals ik verwachtte toen hij teken deed met zijn lichten. Maar waarschijnlijk vond hij het leutig om eens tegen een auto te rijden en er mee proberen weg te komen.

Mijn auto zou ondertussen al bij de carrossier moeten staan om hersteld te worden en ikzelf heb niets, dus het is allemaal zo erg nog niet, maar ik heb toch het gevoel dat ik gepakt ben, alleen jammer dat ik het niet kan bewijzen.

Als afsluiter nog even dit: De vrachtwagenchauffeur beloofde mij ook nog dat hij mij wel zou komen opzoeken moest ik een foto van het ongeluk op mijn blog plaatsen maar helaas voor hem zijn alle foto’s compleet mislukt. Mijn Samsung Wave fotografeert nu eenmaal niet zo goed in het donker.

Tetanusspuit

Toen we gisteren na een deugddoend weekendje Westende thuiskwamen, bleek dat er opnieuw een mol in de tuin zat. En deze keer was het een zeer actief beestje. Op amper twee dagen was hij (of zij) er in geslaagd om niet minder dan 6 molshopen te maken. Om heel kort op de bal te spelen zette ik meteen twee klemmen tegelijk in om het beest te vangen.

Omdat ik nogal ongeduldig van aard ben, ging ik ‘s avonds omstreeks 20h kijken of de mol zich al had laten vangen. Gewapend met een zaklamp trok ik – op mijn pantoffels – de tuin in maar de klemmen waren nog leeg. Bij het terug naar binnen gaan voelde ik opeens iets in mijn linkervoet en toen ik bijlichtte met de zaklamp bleek dat ik in een verroeste nagel getrapt was. De nagel zat in een plafondtegel die rondslingerde op het padje naar de tuinen.

Mijn eerste reactie ‘och zo erg zal het wel niet zijn zeker’ werd als snel ‘hmm, misschien toch maar naar de dokter bellen voor een tetanusspuit’. Het was immers al van het middelbaar geleden dat ik er nog eentje gekregen had.

Een weinig later lag ik dus met de billen bloot op de tafel van de dokter van wacht. Inderdaad met de billen bloot, want de dokter raadde af van het vaccin in mijn arm te zetten. Ik zou daar immers hinder van kunnen ondervinden, en in de bil zou ik er niets van voelen.

En opeens schoot er mij een herinnering te binnen. Mijn laatste prik tegen tetanus was inderdaad in het middelbaar en dan nog wel midden in de examenperiode. En mijn ouders waren een beetje boos omdat ik de spuit in mijn rechterschouder had laten zetten. Mijn arm ging zeker een paar dagen stijf – en bijgevolg onbruikbaar – zijn. En dat midden in de examens. Welnu, ik heb er toen niets van gemerkt.

Vandaag is het echter helemaal anders. Mijn bil is toch niet geheel pijnloos, zoals de dokter beweerde. Niet dat ik er van ga doodgaan, maar ze is er wel, de pijn. De volgende keer – ik moet er binnen een maand nog eentje laten zetten – toch maar in de schouder proberen.

Mercedes CLS Star day

Op vrijdag 25/02 werd ik met 11 andere bloggers verwacht in Andenne bij de mensen van SafeDriving om een dagje met Mercedessen te gaan rijden. Gedurende de dag zouden we drie activiteiten doen.

Onze (ikzelf, Steven en Tim) eerste activiteit was het testrijden van de nieuwe CLS en de SLS AMG op de openbare weg. Iedereen kreeg voldoende tijd om beide wagens te ervaren. En een ervaring was het.

Ik begon met de CLS 350 full option. Dat wil zeggen, echt alles zat op de wagen. Automatische schakelback met flappy paddles, dodehoek-indicatoren in de buitenspiegels, adaptive cruise control, zetels waarvan de lendesteunen extra stevig worden bij het nemen van een bocht terwijl je rug wordt gemasseerd, … Een ongelooflijk zalige wagen om mee te rijden. En toch vinning (dankzij de achterwielaandrijving, zeker als je de ESP eventjes uitschakeld).

Nieuwe Mercedes CLS
Nieuwe Mercedes CLS

Maar de meest intense ervaring was toch het ritje met de SLS AMG. Ik ga niet te hard in detail treden (wegens toch wel een paar keer sneller gereden dan de beperking op de weg) maar het gevoel dat je hebt als je 571 paarden ment, is met niets te vergelijken. Wat mij betreft, zelfs nog net iets beter dan sex. En nee, ik doe het niet verkeerd hoor.

SLS AMG
SLS AMG

Je kan trouwens nog tot zaterdag meedoen om een testrit met de nieuwe CLS van een jaar te winnen via clsstar.be.

Het tweede onderdeel van de dag was offroad gaan met de twee broertjes: de Mercedes ML en GL. Ik en Steven hadden het voorrecht om te mogen (mee)rijden met de GL, de grootste van de twee 4×4’s.

Vroeger dacht ik telkens dat zo’n jeeps amper zouden vooruit komen van zodra ze de veilige asfaltbanen achter zich laten, maar nu weet ik dat zoiets denken onzin is.

Mercedes GL
Mercedes GL

Ik heb totaal geen ervaring met offroaden, maar ik gok dat het parcours dat wij afgelegd met de GL niet echt eenvoudig was. Trapje op, heuveltje af, heuvel af, putje in, heuveltje terug naar boven, … de GL deed het allemaal zeer eenvoudig lijken. En dat terwijl je baadt in luxe.

Mercedes GL Offroad
Mercedes GL Offroad
Mercedes GL Offroad
Mercedes GL Offroad
Offroad met de Mercedes GL

Het laatste onderdeel was een cursus safe driving, waarbij we met een Mercedes C-klasse leerden om af te remmen voor een plots opduikend obstakel op een nat wegdek, slalommen tussen obstakels op een nat wegdek en de wagen op de baan houden op een rondpunt terwijl je veel te snel rijdt op een nat wegdek. Dankzij die oefeningen en tips ivm de juiste positie in de wagen zijn de wegen er weer een beetje veiliger op geworden.

Dat het een fantastisch dag was hoeft niet meer gezegd te worden. Zelden zoveel plezier beleefd in een auto als vrijdag. Met dank aan Mercedes, Safe Driving en Adhese.