Charlotte rijdt paardje met nonkel Wim en doet van high-five
Ik doe dat goed he? Een mens zou bijna denken dat ik er zelf klaar voor ben.
Paardje rijden
7 Replies
Category Archives: Wim
Zen (ii)
Voor zij die het zich afvroegen of ik het ging volhouden om zen te blijven in de auto – waaronder dus ook mijn lieftallig vrouwtje – kan ik zeggen dat het mij nog steeds goed afgaat.
Als ik nu op de autostrade rijd, gaat de cruise-control op 130 ipv veel sneller zoals vroeger. Ok, ik word voorbijgestoken door oa. Hyundai’s, maar het doet me niets meer. Precies alsof ik een knop heb omgedraaid en het hele autogebeuren anders beleef. En ik denk dat dit zowel voor mij, mijn passagiers als de rest van de wereld veel beter is. Ok, het gebeurt soms nog wel eens dat ik iemand de huid vol scheld maar ik laat het niet blijken.
Het grote voordeel is uiteraard dat ik nog altijd overal geraak maar minder stress heb als ik toekom. En dat is wel fijn. Het nadeel is dat rijden tegen 130 km/h zo ongelooflijk saai is.Het is soms echt wennen. Maar dit nadeel weegt natuurlijk niet op tegen de vele voordelen.
Ik heb trouwens nog een kleine bemerking in de kantlijn: mijn boete die ik zou moeten krijgen omdat ik twee weken geleden aan de kant gezet ben geweest, heb ik nog niet mogen ontvangen. Zouden ze mij vergeten zijn. Of hebben ze het mij misschien vergeven omdat ik nu mijn leven gebeterd heb?
Quechua 2″
Omdat de fietstocht in de Vogezen vorig jaar zo goed meegevallen was, ga ik dit voorjaar opnieuw naar ginder. Eerst een weekje met kameraad T, zijn vriendin en mijn vrouw. En een dikke week later opnieuw met kameraad B, zijn vrouw en D., een kameraad van B. Tijdens eerste trip slapen we in een huisje, maar tijdens de tweede trip zullen we net zoals vorig jaar onze tenten opslaan op een kamping in Xonrupt-Longemer, en dat mag u dus letterlijk nemen.
Omdat we vorig jaar maar met 3 man waren konden we allemaal gebruik maken van de tenten die B. reeds had. Maar omdat deze keer zijn vrouw meegaat en die mensen uiteraard ook hun privacy willen moest er uitgekeken worden naar extra tenten.
Het toeval wil nu dat ik gisteren naar een twunch ging in Anderlecht en dat vlak naast de Quick een Decathlon is. In de Decathlon verkopen ze namelijk Quechua 2†tenten, tenten dus die letterlijk in 2 seconden kunnen opgezet worden. En ook nog eens oerdegelijk en goed bij prijs zijn. Dus was het snel beslist en kocht ik me gisteren een Quecha 2†III tent voor 3 personen. Om er effectief met 3 personen in te slapen is het misschien wat krap, maar om alleen in te liggen is het zeker ruim genoeg.
En uiteraard wou ik gisterenavond aan mijn vrouw mijn nieuwste aankoop laten zien en dus gingen zetels en salontafel aan de kant en stond er binnen de paar seconden een tent in de woonkamer. Mijn vrouw was uiteraard onder indruk van mijn kunnen dat ik zo snel een tent kon opzetten, maar toen ik de tent opnieuw wou opvouwen had ze snel een ander idee over mijn handigheid. Wat een gesukkel was me dat. Zelfs met de handleiding erbij lukte het me niet. Gelukkig stond op de website een mooie instructievideo waardoor na een half uur de tent uiteindelijk terug in de draagtas zat. En daar zal ze blijven zitten tot 1 mei.
Card Stop
Vorige week maandag merkte ik opeens dat ik mijn bankkaart en Visakaart kwijt was. Het is te zeggen, ik kon me niet meer herinneren waar ik ze gelegd had en kon ze ook niet onmiddellijk terugvinden. Ik wist nog wel dat ik ze de vrijdag ervoor nog gebruikt had om geld af te halen maar daarna had ik ze niet meer gebruikt en met de beste wil van de wereld kon ik me dus ook niet herinneren waar ik ze daarna gedaan had. U moet namelijk weten dat ik die zelden in mijn portefuille steek, maar meestal gewoon los in mijn achterzak. En zoiets moet natuurlijk wel eens fout aflopen volgens sommige mensen.
En kijk, de voorspelling is uitgekomen. Overal heb ik gekeken, maar geen kaarten te vinden. Mijn vrouw was al een beetje in paniek, maar ik ging er iets losser over. Maar uiteindelijk heb ik dan toch maar naar Card Stop gebeld om beide kaarten te laten blokkeren. Niet dat ze er iets mee konden doen (buiten aankopen doen op het interweb misschien, gesteld dat ze echt gestolen waren), maar veiligheidshalve toch maar laten blokkeren.
Maar dan begint natuurlijk de miserie. Geen bankkaart wil zeggen dat je geen betalingen kan doen of geld kunt afhalen. Dus moest ik schooien bij mijn vrouw of bij mijn collega’s met als gevolg dat ik daar mooi in de schulden staan. Maar er zijn natuurlijk nog dingen waar je op voorhand niet aan denkt. Betalen op het internet lukt natuurlijk sowiezo niet meer. Maar opeens kreeg ik een mai lvan eBay dat mijn automatische betaling niet is kunnen doorgaan. Logisch natuurlijk vermits mijn paypal account gebruik maakt van mij geblokkeerde Visakaart.
Toen bleek dat er twee domeinnamen moesten hernieuwd worden bij mijn hosting, kreeg ik melding dat ook hier de automatische betaling niet kon gebeuren. Want, u raadt het al, ook daar maakte ik gebruik van mijn Visakaart en die is dus geblokkeerd. Overschrijvingen doen lukte uiteraard ook niet meer. Tot voor kort kon ik bij Argenta nog van internetbankieren gebruik maken met de codes, maar net nu kan dat niet meer en moet ik met mijn digipasding en bannkaart inloggen. Maar die heb ik niet meer, dus overschrijvingen doen behoort ook niet meer tot de mogelijkheden.
Dus nu wacht ik geduldig af tot ik mijn nieuwe kaarten heb om weer schandalig veel geld te kunnen uitgeven. Iemand moet de economie toch aan de waggel houden zeker.
100 pushups
Het is blijkbaar een jaarlijks terugkomend fenomeen: 100 pushups proberen te doen. Al twee maal heb ik het geprobeerd en al even veel keer is het mij niet gelukt, maar vorig jaar had ik wel een geldig excuus aangezien pompen met een afgescheurde borstspier niet echt goed lukt.
Maar door de uitdaging van Aaiboek en Christophe ga ik mij er nog eens aan wagen met het schema van 100pushups.info en ik kan onmiddellijk met week 5 beginnen. Dus aan de tegenstanders, weet waar u waar aan begint! Maar als geen ander weet ik dat hoogmoed voor de val komt dus ik zal pas mijn grote klep opentrekken als ik de 100 pushups gehaald heb.
Zen
Ik ga mij hier even wagen aan een dure belofte: vanaf nu ga ik mijn leven beteren. Of toch wat betreft die tijd van mijn leven dat ik in de auto doorbreng.
Vanaf nu ben ik zen als ik in de wagen zit. Ik ga mij niet meer ergeren aan mensen die niet met de auto kunnen rijden. Ik ga me zelfs houden aan de geldende snelheidsbeperkingen en zelfs elkaar inhalende vrachtwagens zullen mij niet meer uit evenwicht kunnen brengen.
Ook beloof ik niet meer gaan duwen of met mijn lichten flikkeren en niet meer ingaan op provocaties van anderen. M.a.w. ik zal een voorbeeldige chauffeur worden. Het is maar dat u het weet.
Geen zin
Ze hebben mij gevraagd of ik zaterdag aanstaande nog eens mee wil gaan portieren. Waar ik vroeger onmiddellijk enthousiast zou geweest zijn, heb ik nu eerder niet veel zin.
Ik denk dat het ergens van in november geleden moet zijn dat ik nog eens gewerkt heb in het weekend en eerlijk gezegd heb ik het niet zo hard gemist. Meer zelfs, ik heb nu meer tijd gehad om af te spreken met vrienden of om eens gewoon een avondje gezellig thuis te zitten met mijn vrouwtje.
En ik ben ondertussen ook gewoon geworden aan het gaan slapen op een deftig uur en ‘s morgen op een normaal uur op te staan en overdag met de fiets gaan rijden. Ik zou er wel aan kunnen wennen zo.
En het (extra) geld? Dat heb ik niet als een gemis ervaren. Een mens past zich blijkbaar snel aan.
Morgen beslis ik of ik ga gaan of niet. En misschien is het wel ineens de definitieve beslissing.
Mobistar
Als ik op het werk vertrek, telefoneer ik altijd even naar mijn vrouw zodat ze weet wanneer ik ongeveer zal thuis zijn – altijd handig zodat ze weet wanneer ze haar minnaar naar huis moet sturen om genante situaties te vermijden. Een klassieke vraag elke dag is of er iets belangrijks met de post is gekomen. En afgelopen donderdad bleek er een herinnering van Mobistar gekomen dat ik nog een openstaande rekening van € 150 had.
Omdat ik echt geen idee had waarover dit ging, belde ik naar Mobistar. Uiteraard kreeg ik eerst een IVR te horen waar ik mijn gsm nummer moest ingeven. Bijna onmiddellijk kreeg ik een medewerker aan de lijn en legde ik mijn probleem uit. De eerste vraag die hij mij stelde was over welk gsm nummer het ging. Het lag op het puntje van mijn tong om te zeggen dat ik dat toch al in het IVR had ingegeven, maar beleefd als ik ben zei ik mijn gsm nummer nogmaals en gaf ik op zijn vraag ook mijn naam. En vermelde ik snel dat ik helemaal geen abonnement meer had bij Mobistar.
Na een korte stilte vertelde de man mij dat dit een vergissing moest zijn, want alles stond op nul voor mijn naam/gsm-nummer. Er stonden dus geen rekeningen meer open. Op mijn vraag of ik dan niet hoefde te betalen antwoordde hij positief. Het was gewoon een vergissing. Toen ik vroeg of ik hier bevestiging van kon krijgen antwoorde hij dat dit niet ging, maar moest er ooit een betwisting zijn, dan kon ik het telefoongesprek opvragen want die werden opgenomen.
Gelukkig maar! Maar ook langs mijn kant was het gesprek opgenomen. In het verleden heb ik geleerd dat dit soms best handig kan zijn. Zo is er nog een zeer belangrijk gesprek dat ik opgenomen heb en ooit nog eens op mijn blog verschijnt, maar dat is voor later.
Dus, Mobistar, ik laat u even weten dat ik uw brief ga negeren en geen cent zal betalen, uw medewerker liet me weten dat er sprake is van een vergissing en ik ben geneigd hem te geloven. Dus gelieve geen herinneringen meer te sturen, ze zullen onmiddellijk de papiermand ingaan.
PS: de opname moet nog wel even ‘genormalized’ worden want mijn stem klinkt veel luider dan die van de Mobistar medewerker. En ik klink trouwens verschrikkelijk aan de telefoon als ik mezelf zo hoor.
Meelezen
Iedereen die een blog heeft, heeft natuurlijk graag veel lezers, laat ons daar eerlijk in zijn. Maar tussen die lezers zitten misschien ook wel mensen waarvan je niet zou denken dat ze je blog lezen.
Van mijn werkgever wist ik al van in het begin dat hij meelas, maar op zich mag zoiets geen probleem vormen. Een tijdje geleden is ook duidelijk geworden dat er journalisten zijn die via via hier komen lezen.
Recent is mij ook aan de oren gekomen dat er mensen van het ministerie van Binnenlandse Zaken mijn blog volgen, en vooral geïnteresseerd zijn in mijn blogberichten over het portieren. Geen probleem voor mij. Iedereen is welkom en wat ik schrijf mag door iedereen gelezen worden. Maar het zet je natuurlijk aan tot denken. Wie leest er nog allemaal mee en met welke reden?
Houdt u, beste lezer, rekening met het feit dat uw blog misschien gevolgd kan worden door mensen waarvan u het niet weet of liever niet hebt dat ze uw blog lezen? Of heeft u er nog niet over nagedacht en denkt u u shit, misschien toch maar eens rekening mee houden?
365 dagen is echt te lang
Op 1 januari had ik het schitterende idee om nog eens een 365 foto projectje te proberen. Elke dag een foto van mezelf nemen. Zo moeilijk leek het mij niet, maar toch ben ik er in geslaagd om het al op te geven.
Welgeteld 25 dagen heb ik het kunnen volhouden. Daarna ben ik het een paar dagen vergeten en toen was de lol er al weer af. Volgens mij heeft het met mijn korte attention span te maken. Wie weet probeer ik het volgend jaar nog eens opnieuw.