Wimblog

30
Via

Zoals u misschien weet wonen wij op een appartement. Dat wil dus zeggen dat er nog andere mensen in het gebouw wonen. Drie andere mensen om precies te zijn. Eén iemand naast ons, één iemand recht boven ons en één iemand schuin boven ons.

Met al onze buren hebben wij de beste verstandhouding, nooit ruzie, alles peis en vree. En toch ging het er gisterenavond over. En fel erover wat mij betreft.

Omdat ik op tijd wou gaan slapen kroop ik rond half 11 onder de wol. Na nog wat gelezen te hebben deed ik het nachtlampje uit en iets later kwam de bovenbuurvrouw thuis. In plaats van haar tv op te zetten zoals gewoonlijk – welk we horen, maar absoluut niet stoort – zette ze muziek op en voerde ze een gesprek met twee andere mensen. Zowel de muziek als het praatten waren betrekkelijk luid en stoorden maar ik dacht dat het wel gauw zou ophouden.

Eventjes ben ik in slaap gevallen, maar niet langer dan een tiental minuten. Voor de rest heb ik tot ongeveer half 1 wakker gelegen en mij liggen ergeren aan het lawaai. En het beterde er niet op. Niet enkel stond de muziek op, maar er werd ook meegezongen.

Een vijftal minuten laten ben ik opgestaan, heb ik mijn kleren aangedaan en ben ik boven gaan vragen of het aub een beetje stiller mocht. De bovenbuurvrouw heeft zich verontschuldigt en ik moet blijkbaar erg kwaad gekeken hebben want ze heeft twee- tot driemaal gevraagd of ik zeker niet kwaad was. En nee, ik was niet kwaad. Allez, ik ga er niet kwaad voor blijven. Ik wou gewoon slapen en dat lukte niet, maar ik ga ze er zeker niet vies voor bekijken. Daarvoor is de verstandhouding te goed. En buren zijn voor het leven, dus ruzie maken voor zo’n bagatel ligt niet in mijn aard.

Maar ondertussen heb ik maar iets van een 4 uur geslapen en dat net terwijl ik eens langer wou slapen. Maar we hebben al erger meegemaakt, dus zal ik het wel overleven.

Gisteren was er tijd om – sinds lang – nog eens iets samen te doen onder ons twee (mijn vrouw en ik dus). Omdat het weer betrekkelijk goed was besloten we om naar de kerstmarkt in Brussel te gaan. Jammer genoeg bleek deze zwaar tegen te vallen en nadat we gegeten hadden zijn we dan maar gaan shoppen in de Nieuwstraat.

Voor haar was dit de eerste keer dat ze in de Nieuwstraat kwam en dus hebben we de hele straat gedaan. Bijna elke winkel zijn we binnen gegaan en hoewel we niet echt iets nodig hadden zijn we natuurlijk niet met lege handen naar huis gekeert.

Zelf heb ik in de WE een golfke (cardigan voor de Antwerpenaren onder ons) en twee T-shirts gekocht en in de H&M een nieuwe jas. Een pardessus zou de juiste benaming hiervoor zijn.

Al bij al was het dus nog een zeer gezellige dag ondanks de aanslag op de bankrekening. Maar vermits het de periode is van cadeautjes kopen en geven kan ik natuurlijk mezelf niet vergeten.

Voila, het is weeral bijna weekend. En dit weekend doe ik niet al te veel.

Zaterdag met het vrouwtje naar de kerstmarkt in Brussel. Ergens een gaatje vinden om te gaan lopen en indien het weer het toelaat gaan fietsen en slapen. Vooral slapen. Zeker niet op stap gaan of gaan werken. Rusten dus.

En een filmpje huren. Waarschijnlijk Dead Man on Campus.

En wat zijn uw plannen?

Pijnlijk was het vannacht toen we om twee uur het cafe dicht deden en ik besefte dat ik over 4 uur al terug moest opstaan.

Nog pijnlijker was het toen ik om kwart voor 3 thuis mijn wekker zette en besefte dat ik eigenlijk niet om 6 uur maar om 5 uur moest opstaan.

Waarom lopen die drinks met het werk altijd zo laat uit?

Begin alvast maar te lachen, u gaat een geheim van mij te weten komen dat u waarschijnlijk nog niet wist. Ik ben al jaren fan van Bon Jovi.

Alle cd’s heb ik er van. Alleen heb ik ze nog nooit live aan het werk kunnen zien. Eén keer heb ik wel gewerkt op hun optreden, maar toen stond ik backstage en heb ik er dus ook niet veel van gezien. En de laatste keer dat ze in België waren, mocht ik niet meegaan omdat ik moest studeren voor mijn examens.

Maar volgend jaar op 14 juni komen ze met de Lost Highway tour naar België. Meer bepaald naar het Koning Boudewijnstadion. Uiteraard is mijn ticket al besteld. Mijn weekend kon niet meer stuk.

Gisteren vond er op het werk een aanval plaats op mijn status van Alfamannetje. Maar gelukkig voor mijn ego heb ik de aanval zonder veel moeite kunnen parreren. Het was dan ook wel een halfslachtige aanval. Een beetje naïef zelfs.

De situatie zat zo:

Collaga B. vroeg aan mij of hij zou kunnen winnen bij mij met armworstelen. Ik antwoorde naar waarheid dat ik het niet kon zeggen omdat armworstelen toch wel om techniek draait en ik er niet zo bedreven in ben. Maar op pure kracht zou ik het zonder problemen van hem kunnen halen. Ik vroeg dan ook om het eens te proberen maar met het smoesje dat we in een professionele omgeving zaten probeerde hij er zich van af te maken. Geen probleem voor mij uiteraard.

‘s Avonds stuurde hij me nog wel een sms met als inhoud één enkel woord: sissy. Uiteraard kon ik dit niet over mij laten gaan, maar ‘s anderendaags bleef hij halstarrig weigeren om de ‘strijd’ aan te gaan. Nog steeds geen probleem, ooit zal het er wel van komen.

Op dat moment zegt collega J. dat hij wel eens tegen mij wil armworstelen. En dat hij er vrij zeker van is dat hij zal winnen. Nu moet u weten dat collega J. groter is dan mij, maar een stuk minder zwaar is en een stuk tengerder van lichaamsbouw. Ik vond het dus een beetje een vreemde opmerking, maar ik weiger nooit een uitdaging, zeker niet als het een eitje beloofd te worden.

Nadat we een zaaltje gevonden hadden dat vrij was het eigenlijk snel beklonken. Ongeveer 10 seconden heeft hij weerstand kunnen bieden. Meer niet.  Tot ieders verbazing wou collega J. het nog eens proberen. Met ongeveer hetzelfde resultaat trouwens. Alleen nog iets sneller deze keer Groot in de nederlaag kan hij trouwens niet genoemd worden. Hij blijft volhouden dat het nipt was dat hij verloren had. No big deal uiteraard. Leven en laten leven.

In de rand van deze activiteiten was er nog een grappig moment vanmorgen. Collega E. kwam binnen en vroeg aan collega J. “Doet uw arm nog zeer?”. Zeer rake opmerking dus.

Naar mijn gevoel zit er een rematch aan te komen. Maar die leggen we dan uiteraard op video vast. Zodat we kunnen nagaan of het echt nipt was. Wordt vervolgd…

Dinsdag moest ik vlak voor de looptraining op zoek gaan naar mijn muts – het regende – in de koffer van mijn auto. Blijkbaar lokte de inhoud van mijn koffer verbazing uit bij mijn (loop-)kameraad. Hij vond het precies een kleerkast. En misschien heeft hij wel gelijk. Dit is wat er op dit moment in te vinden is (uit het hoofd, dus het kan zelfs nog iets meer zijn):

• Sportzak met loopschoenen, lange sportbroek, 4 t-shirten, fitnessattributen
• Zak voor de laptop met laptop erin
• Leren jas
• Scott-jas om te portieren
• Kogelvrije vest
• Scheenbeschermers
• Meswerende handschoenen
• Vest van een kostuum (misschien moet ik dit er toch maar eens uithalen)
• 2 golfkes
• 2 paraplu’s
• 1 polo
• Kimono broek
• 1 paar bokshandschoenen
• Oplaadbare Maglite
• 1 jeansbroek
• loophandschoenen
• muts
• tig plastiek zakken

Als is het zo opgesomd zie is het toch een hele hoop. Misschien moet ik toch maar eens een opruimactie houden in de koffer.

Ongeveer een half jaar geleden mocht ik in de garage mijn nieuwe wagen gaan halen. Na een uitleg van een klein half uurtje mocht ik er eindelijk mee vertrekken. Maar, zo werd er mij wel verteld, ik moest er eerst nog mee gaan tanken want dat was nog niet gebeurd. Vriendelijk als ze waren in de garage gaven ze mij nog de wegbeschrijving tot aan het dichtsbijzijnde tankstation, ongeveer 5 km van de garaga vandaan.

Blij als een klein kind starte ik de wagen voor de eerste keer en manoevreerde voorzichtig richting uitrit van de garage richting openbaren weg. Omdat ik de wagen nog niet kende was ik uiterst voorzichtig, zeker toen ik de steenweg opreed en mij tussen het verkeer mengde.

Vlak na dat ik vertrokken ben hoor ik opeens iets piepen in de wagen en in een oogopslag zie ik dat de lege-benzinetank-indicator op het dashboard brandt. Op hetzelfde moment krijg ik telefoon van een collega om te vragen of ik mijn wagen al heb. Door dit gesprek ben ik een klein beetje afgeleid en let ik niet meer op het waarschuwingsgeluid.

Eénmaal toegekomen bij het tankstation zet ik mij naast een beschikbare pomp en leg ik de motor van de nieuwe wagen stil. Zoals elke goede chauffeur wil ik mijn handrem optrekken. U kan zich waarschijnlijk wel indenken hoe groot mijn verbazing was toen ik merkte dat deze reeds/nog steed opgetrokken was. Het waarschuwingssignaal kwam dus niet van de lege benzine-tank maar wel van de handrem die nog aanstond.

Met een bang hartje stap ik uit en zoals gevreesd was er ter hoogte van mijn achterwielen een enorme rookontwikkeling. En ik overdrijf hier niet. Het was echt een serieuze rookpluim die van de remmen afkwam. Op één van de remmen heb ik zelfs een klein vlammetje moeten uitblazen. Uiteraard heb ik een tijdje gewacht om te tanken. Ik mag er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren moest ik diesel gemorst hebben om de hete remmen. U had het waarschijnlijk ‘s anderendaags in de krant kunnen lezen.

Toen ik – nadat ik de remmen had laten afkoelen en getankt had – naar huis reed, zat ik toch met een bang hartje in de auto, niet wetend hoe hard de remmen reeds versleten waren. Al bij al bleek dit nog mee te vallen aangezien ik er tot nu toe nog geen last van gehad heb.

Ik ben mij er volledig bewust van dat ik na het vertellen van dit verhaal waarschijnlijk ga aanzien worden als een idioot, maar dat neem ik er graag bij vermits ik mij toen ook zo voelde. U zal zich trouwens ook wel afvragen of ik het niet merkte aan het optrekken van de wagen dat de handrem aanstond. Welnu, ik heb het niet gevoeld. Ten eerste omdat het volgens mij niet zoveel verschil maakt en ten tweede, mijn vorige wagen was niet zo krachtig als deze en dit verklaart waarschijnlijk ook puntje 1.

Vandaag was een speciale dag!

Niet alleen waren de Vriendin en ik 10 jaar samen, maar vandaag was ook het begin van ons leven samen als man en vrouw. Sinds 17h30 vandaag (30 oktober 2007) zijn we officieel gehuwd. De trouw voor de kerk is wel pas aanstaande zaterdag maar vandaag is het reeds officieel.