Wimblog

In het allerheilingen verlof trekken we er een week op uit. Naar een dorpje in de buurt van Mont Saint-Michel. Een enkele trip van 630 km. Op zich geen probleem. Vlak voor de grens met Frankrijk even tanken in de locale Q8 en we kunnen zonder problemen tot in Frankrijk rijden.

Maar het terug naar huis rijden zou wel eens een probleem kunnen vormen. Door de sociale onrust en stakingen in Frankrijk zitten al zo’n 1500 benzinestations zonder voorraad. In die week dat we daar zijn zullen we hoogstwaarschijnlijk wel een paar uitstappen maken en ik vrees dat er na die week niet meer genoeg diesel in de tank zal zitten zitten om terug thuis te raken.

Hopelijk is er dan in de buurt wel nog een tankstation waar ik diesel kan tanken. Want hoe geraak je anders thuis? Ik denk niet dat de leasingmaatschappij ergens een geheime voorraad diesel heeft voor haar in het buitenland gestrande reizigers. Een lege tank en een leeg tankstation is dus op dit moment het grootste van mijn zorgen. Of het moest zijn dat ik elke vrije ruimte in de auto vul met jerrycans diesel. Om toch maar voorbereid te zijn.

Maar het is nog twee weken. Op die tijd kan er veel gebeuren. Zowel in de positieve als in de negatieve zin.

Update
Na het zien van een nieuwsitem over de brandstofschaarste neemt mijn vertrouwen nog iets af

Meestal ga ik in het weekend naar de bakker om voor ontbijt te zorgen, maar afgelopen zondag bracht de bakker het ontbijt tot bij ons.

En wat voor een ontbijt. Een doos vol brood, toespijs, drank en dessertjes. Meer dan genoeg om drie dagen van te ontbijten me dunkt.

En dat allemaal omdat het donderdag 21 oktober dag van het brood is.

21 oktober 2010 – Dag van het Brood

Brood is een eigentijds product en hoort erbij! Op 22 oktober 2009 lanceerde de volledige broodsector zijn eerste nationale Dag van het Brood. Bedoeling was om brood als gezonde en lekkere bron van energie in de kijker te zetten. En dat is prima gelukt. Een vervolg hierop kon dus niet uitblijven. De tweede editie van de Dag van het brood vindt plaats op 21 oktober 2010.

Naar aanleiding van de Dag van brood roepen VLAM en de broodsector iedereen op om deel te nemen aan de actie ‘Smeer een boterham voor iemand anders’. Waarom ook niet ? Verras een collega, kennis, vriend(in) of juf met een lekkere zelf klaargemaakte boterham en laat zo je waardering of vriendschap voor hem of haar blijken. Een simpele boterham, een lekker gebaar!

Iedereen die deelneemt aan de Dag van het Brood kan een reactie posten op www.alledagenbrood.be. Zo maak je immers kans op een reportage in de krant of andere media over je initiatieven in je school of bedrijf op deze dag.

En omdat wij van Vlam en de mensen van de reclame op zondag een ontbijt kregen zorg ik donderdag voor een ontbijt voor mijn collega’s!

Insomnia. Slapeloosheid. Niet kunnen slapen. Ik heb er last van! Maar dan op een zeer speciale manier.

Ongeacht hoe laat ik in mijn bed kruip – 22 uur, later of vroeger – ik val niet in slaap voor middernacht.

Voor middernacht lig ik te draaien en keren en houd ik mijn vrouw wakker met mijn gewoel. Elke nacht zie ik 00:00 op de wekker staan. En daarna val ik in slaap. Soms gebeurt het dat ik denk dat ik slaap, maar als ik dan opeens op de wekker kijk en zie dat het nog geen middernacht geweest is, weet ik dat het de slapeloosheid was die droom en werkelijkheid even door elkaar gooide.

Eénmaal middernacht gepasseerd slaap ik goed hoor. Maar vermits de wekker om 5h afloopt nooit echt lang.

Wat de reden zou kunnen zijn van deze slapeloosheid? Ik heb er het raden naar? Mijn interne biologische klok? Karma? Mijn vrouw die mij stiekem wakker houdt? Feit is dat het al een paar weken/maanden aan de gang is.

Maximum 5 uur slaap per nacht – door de week uiteraard, in het weekend kan ik al eens uitslapen tot 7h.

Toen mijn vrouw en ik een dikke vier jaar geleden gingen samenwonen wou ik een fancy microgolfoven met veel knopjes en een display en weet ik wat allemaal. Maar anderen deelden niet mijn mening. Een eenvoudige en vooral een goedkope microgolfoven, dat moest er komen. En dus zaten we sindsdien opgescheept met een triestig toestel waarbij het opwarmen van eten vooral eerder een kwestie was van geluk dan van kunde.

Toen mijn werkgever aankondigde dat we bovenop ons gewone loon een extra’tje kregen in de vorm van ecocheques wist ik meteen wat ik ging kopen. Een nieuwe microgolfoven. Maar mijn enthousiasme werd al snel getemperd toen bleek dat een microgolf niet in het lijstje stond met producten die aankoopbaar waren met ecocheuqes.

Enkel producten van ecologische aard konden aangekocht worden. Maar wat was ik nu met oplaadbare batterijen, teelaarde, knollen, zaden of – godbetert – een droogkast op aardgas? Even dachten we er nog aan om een diepvries te kopen, maar sinds we het vriesgedeelte van onze koelkast nog geeneens vol krijgen, was dit ook niet echt nodig.

En toen bracht twitter, eens te meer, de oplossing. Na een snelle rondvraag kwam ik al gauw te weten dat oa.  Krëfel ecocheques zou aanvaarden voor al hun producten. Dus ook een microgolfoven.

Zaterdag trokken we dus naar Krëfel en konden we kennismaken met de sloomste verkoper van het westelijk halfrond. Op mijn vraag hoe breed een bepaalde microgolfoven was kreeg ik een lintmeter in mijn handen geduwd met de woorden hier, leef u maar eens uit.

Maar bon, uiteindelijk stapten we dan toch met de langverwachte nieuwe microgolfoven buiten. Nu is het enkel nog wachten tot er eens iets opgewarmd moet worden om te laten zien dat ik vier jaar geleden gelijk had moeten krijgen. Want op een fles babyvoeding na, is hij dus nog niet gebruikt geweest.

Met een beetje geluk wordt de auto die ik mijn vrouw cadeau gedaan heb *ahum* in oktober geleverd. Content dat ze gaat zijn, ge houdt dat niet voor mogelijk.

Maar! Een nieuwe auto vraagt natuurlijk om een nieuwe verzekering. Om redenen waarover ik hier niet ga uitweiden geeft/gaf ons dit wat kopzorgen. Maar ondertussen is beslist om de verzekering op mijn naam te nemen met mijn vrouw als bestuurder. Ik ben nu eenmaal een man en dus een voorzichtigere chauffeur.

De vraag is enkel, waar gaan we onze verzekering nemen. Met al onze andere verzekeringen zitten we al bij Argenta, en dus lijkt dat de beste optie. Eeen volledige omnium voor minder dan 12.500 km op een jaar komt op een bedrag dat we nog net kunnen missen. Maar misschien dat het elders beter of goedkoper is. Maar omdat ik totaal geen zicht heb op die zaken doe ik graag beroep op mensen die er misschien wel iets van weten.

Waar kan  je tegenwoordig best gaan voor je autoverzekering? KBC? Axia? Ethias? Dexia? Toch maar bij Argenta?Rondrijden zonder verzekering is natuurlijk ook altijd een optie, alleen iets minder legaal natuurlijk. Goede of minder goede ervaringen met bepaalde verzekeraars mogen in de comments gedropt worden. Het kan mijn onze beslissing er alleen maar eenvoudiger op maken.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik een nogal onrustige persoonlijkheid heb. En onrustig is dan op z’n minst gezegd nog zacht uitgedrukt. En omdat er zich nu eenmaal nogal veel leerkrachten in mijn directe omgeving bevinden krijg ik vaak het verwijt dat ik ADHD zou hebben*.

Allemaal gezever natuurlijk, maar het zette mij toch aan het denken. En dus ging ik online op zoek en vond  ik deze test.

78 vragen om te bepalen bepalen of ADD-ADHD wellicht een factor is voor je gevoelens en gedrag. Bij het beantwoorden van de test moest ik soms wel even slikken. Bij sommige vragen leek het alsof mijn leven/karakter beschreven werd door iemand die mij grondig had geobserveerd.

• Op school presteerde ik onder mijn niveau.
• Ik heb concentratieproblemen, uitgezonderd als iets me bijzonder interesseert. (Ik heb het hier zelfs al geblogd over mijn attention span)
• Ik raak vaak dingen kwijt.
• Ik voel me onrustig, beweeg constant en/of heb last van zenuwtrekjes.
• Ik zeg wat in me opkomt, zonder dat ik nadenk over de consequenties. Ik ben tactloos.
• Ik kom te laat of heb chronisch haast.
• Ik heb problemen met autoriteiten.
• …

Het resultaat lag uiteraard wel een beetje in de lijn van de verwachtingen. Althans de verwachtingen van al die leerkrachten in mijn nabije omgeving.

Wil dit nu zeggen dat ik ADHD heb? Absoluut niet, het blijft natuurlijk een test op het internet – hoe waarheidsgetrouw dat ik ze ook ingevuld heb. Moet ik me zorgen maken? Ik zou het niet weten. Maar misschien moet ik toch maar eens een dokter opzoeken die me kan doorverwijzen naar een specialist.

Niet dat ik zonodig aan de medicijnen wil, maar stel dat effectief de diagnose van ADHD gesteld wordt bij mij, dan heb ik tenminste een excuus als mensen zeggen dat ik weer druk doe

* Voor alle duidelijkheid, ik wil absoluut niet stellen dat leerkrachten in staat zouden zijn om de diagnose van ADHD te stellen.

Ik beken, ik ben een administratieve kluns. Rekeningen betalen, formulieren invullen, facturen maken (vroeger toch), … het is allemaal niet aan mij besteed. Om de een of andere reden slaag ik er niet in om het geregeld te krijgen. Het is zeker niet dat ik van slecht wil ben. Luiheid heeft er misschien meer mee te maken. Of ligt het gewoon aan het feit dat ik een chaotisch persoon ben. Maar in elk geval, moest mijn vrouw het niet allemaal voor mij regelen, het kwam niet goed.

Neem nu mijn operatie aan mijn knie van een paar maanden geleden.

Een maand of twee naar mijn operatie kreeg ik een paar facturen van het ziekenhuis in Tienen. Vreemd, dacht ik bij mezelf. Hadden die niet naar DKV opgestuurd moeten worden? Mijn DKV verzekering is één van de vele voordelen die ik geniet bij mijn werkgever en bijzonder handig voor iemand die vaak onder het mes moet.

Van de voorgaande operaties kreeg ik nooit een factuur en dus telefoneerde ik naar DKV. Hun nummer stond gelukkig op het papier dat ik in het ziekenhuis meegekregen had en dat ik naar hun moest faxen binnen de twee dagen na mijn operatie. En dat had ik gedaan. Op de dag zelf.

Ik krijg een medewerker van DKV aan de lijn en vertel wat mijn probleem is en hij vraagt mijn polisnummer. In de veronderstelling dat dit wel op het papier dat ik gefaxt had zou staan ging ik op zoek. Maar het nummer stond er niet op, dus gaf ik hem het nummer dat op mijn DKV kaard stond.

“Ah dat klopt mijnheer”, zei de man van DKV, “wij hebben inderdaad een papier van u ontvangen, maar…”

En net op dat moment valt mijn oog op het formulier. Het ziekenhuis had op het papier wel een klever geplakt met mijn gegevens, maar al de rest van het formulier was niet ingevuld. M.a.w. ik had een zo goed als blanco formulier naar DKV gestuurd. Buiten mijn naam was er niets dat mij kon linken aan een eventuele operatie. Geen wonder dat ik de facturen kreeg van het ziekenhuis. Gelukkig zijn ze bij DKV heel behulpzaam en mocht ik de facturen naar hun doorsturen en zouden zij alles wel in orde brengen.

Ik hou mezelf voor dat het aan de narcose lag, dat ik met een suffe kop het papier blanco heb doorgefaxt, maar eerlijk gezegd ben ik er zeker van dat het gewoon aan mij lag. Want ook met de mutualiteit was ik niet echt in orde. Maar hier kan ik misschien gebrek aan informatie inroepen als excuus.

Ik ben namelijk 6 weken thuis geweest in ziekteverlof. De eerste 4 weken ben ik gewoon doorbetaald door mijn werkgever, maar de laatste 2 weken stond ik op de ziekenkas. Alleen had ik daar nog niets van gezien. Bleek nu, dat ik daarvoor een papier had moeten invullen en opsturen, binnen de x dagen na mijn ziekenhuisopname. Maar ik wist het dus niet. Achteraf gezien lijkt het ook logisch, maar niemand had het mij ooit gezegd.

En dus ben ik blij dat mijn vrouw er is. Niet enkel daarvoor uiteraard, maar dankzij haar raken de rekeningen betaald en vlot de administratie thuis toch een beetje. Op mijn eentje zou het mij nooit lukken.

Met al die drukte hier (ahum) was ik het haast vergeten, maar de prijs voor mijn behaalde tweede plaats in de Cutest Male Geek Contest is een tijdje geleden toegekomen.

Uiteraard had ik graag gewonnen, maar een tweede plaats is zeker niet slecht. En de prijs die erbij hoorde ook niet. Van de mensen van Choqoa.com (blog en twitter) kreeg ik chocolade – smaken Colombie en Papouasie.

Maar de leukste attentie kwam toch van Whisky Import Belux. Een fles single malt scotch whisky van de Càrn Mòr Vintage Collectie uit 1998. Niet meteen een whisky om cocktailsaus mee te maken of om je cola op smaak mee te brengen. Wel iets om op een warme zomerse avond van te genieten na een overheerlijke barbeque. Al een geluk dat die er nog zitten aan te komen.

Van de mannen van de reclame mag ik gedurende een paar maanden de nieuwste gsm van Samsung testen, de Samsung Wave.

Toen de postbode de gsm vandaag thuis afleverde kon ik eindelijk de videofunctie van mijn EOS 7D gebruiken voor het schieten van een uitpakfilmpje.

Mijn trouwe Nokia E71 zal eventjes plaats moeten ruimen voor de Wave. Benieuwd of de Wave de vergelijking kan doorstaan. Mijn eerste indruk ik in elk geval postief. Zelfs de synchronisatie met en telefoneren via AMI – de multimedia interface van mijn Audi – verliep zonder problemen.

Stay tunded dus, more reviews to come.

Mijn goede voornemen om dit jaar eens niet een ziekenhuis te hoeven bezoeken is dus zwaar mislukt.

Na een consultaties bij de specialist, een CT scan van mijn linker knie en opnieuw een bezoek aan de specialist is gebleken dat er niets anders op zit dan (alweer) onder het mes te gaan.

Na jaren van problemen met mijn linkerknie (2 x meniscus operatie en een stuk of 6 keer uit de kom geweest) blijkt nu dat ik sukkel met een gekantelde knieschijf.

Waar de knieschijf normaal gezien mooi recht dient te liggen, helt ze bij mij over naar rechts, zoals op de tekening te zien is. Dit leidt tot grote druk op mijn knie en heeft in mijn geval al kraakbeen kwetsuren veroorzaakt en zelfs een barstje in de onderkant van mijn knieschijf. En dus moest er dringend geopereerd worden.

Maandag aanstaande  is het al zover. Dan zal de chirurg mits een kleine ingreep een gewrichtsband doorsnijden zodat mijn knieschijf mooi recht komt te liggen. Een relatief kleine ingreep met ongeveer 90% kans op slagen. Ook de revalidatie zal relatief eenvoudig zijn. Ik zeg relatief omdat alle spieren van mijn been zich zullen moeten aanpassen aan de nieuwe positie van de knieschijf. Ik mag toch rekenen op een 2 tot 4 weken van inactiviteit.

Ik hoop dat met deze operatie alle problemen achter mij liggen want in geval dat deze operatie niet lukt – ok, er is weinig kans toe, maar echt geluk heb ik niet met zo’n dingen – kan enkel een veel zwaardere operatie mij nog helpen en dan spreken we over maanden revalideren. Maar daar wil ik nu dus niet aan denken. Positief denken, dat is wat ik nu moet doen!