Wimblog

This is why you should wear your earplugs! brulde Franky De Smet Van Damme vrijdagavond waarna gitaargebrul de AB vulde.

Oordopjes dus. Ze werden gratis uitgedeeld aan de bar, maar ik dacht dat het wel niet nodig zou zijn. Vroeger stond ik wekelijks in het lawaai en hoewel ik er toen over gedacht had om mij deftige oordopjes te kopen, is het er nooit van gekomen. Anderhalf uur in de moshpit tijdens Channel Zero zou ik ook nog wel overleven. Ik dacht er het mijne van toen ik langharige beren zag rondlopen met gele oordopjes.

Na een schitterend concert waarin het wel leek alsof Channel Zero nooit was gesplit wist ik niet wat ik hoorde toen ik buitenkwam. Het gefluit in mijn rechter oor klonk harder dan ooit voordien. Op zich is dat nog niet zo heel vreemd aangezien dat na een fuif ook wel eens durfde voorvallen en dus maakte ik mij niet al te veel zorgen.

Toen ik zaterdag opstond was het gefluit er echter niet veel minder op geworden. Het was niet van die aard dat het pijn deed of andere geluiden overstemde, maar het was wel nadrukkelijk aanwezig en ik hoorde duidelijk minder goed langs rechts dan langs links. Toen het gefluit ‘s avonds niet minder was begon ik toch al iets bezorgder te worden. Maar toen vloog ik in het bier en met resultaat.

Op zondag was het gefluit bijna helemaal weg. Enkel als het compleet stil is – zoals bijvoorbeeld ‘s nachts in de slaapkamer of ‘s morgen op de badkamer – hoor ik nog een heel fijn fluittoontje en dat is er tot op vandaag nog altijd. En dit zal permanent zijn vrees ik. Nu zo erg is het wel niet. Overdag stoort het zeker en vast niet en ‘s avonds val ik even vlot in slaap als voordien, maar het is toch een goede waarschuwing geweest. Volgende keer dat ik naar een optreden ga, zie ik dat ik oordopjes bij heb. Ik ben er nu nog relatief goed van af gekomen, maar een volgende keer heb ik misschien niet zoveel geluk. Laat dit een les zijn voor iedereen.

Moest u het willen weten, 30 worden voet je niet. Al moet ik wel zeggen dat ik mij al beter gevoeld heb dan vandaag. Maar dat kan ook wel te maken hebben met het feestje van gisteren dat absoluut super was.

Ik wil dan ook iedereen bedanken die heeft bijgedragen aan de sfeer en voor de fantastische geschenken. Collega S. heeft fantastisch werk geleverd als dj en zonder de vrienden die zich de hele avond uit de naad gewerkt hebben om iedereen van drank en eten te blijven voorzien had het nooit zo goed geweest. Daarom: dank u wel.

En uiteraard ook dank voor de vele verjaardagswensen via twitter, facebook, sms, mail en op deze blog.

Meer dan eens heb ik mijn vrouw al gezegd dat ze zonder mij en mijn auto nergens zou geraken. Daarmee bedoel ik uiteraard dat ik onmisbaar ben. Maar gisteren bleek dat er veel meer waarheid in die uitdrukking zit.

Gisteren belde mijn vrouw om te melden dat ze te voet naar het school was kunnen gaan omdat haar auto niet wou starten. Nu moet u niet onmiddellijk medelijden krijgen met haar want de school is maar anderhalve kilometer ver.

‘s Avonds bleek dat na ettelijke vruchteloze pogingen met startkabels de auto nog steeds niet wou starten. Om mijn onmisbaarheid nog wat extra in de verf te kunnen zetten besloot ik om zelf eens te proberen om de wagen te starten.

Tegen beter weten in probeerde ik toch nog eens of de auto niet wou starten. Als ik als enige een boiler aankrijg, zou het met de auto ook moeten lukken. Maar helaas, mijn fingerspitzengefuhl liet me zwaar in de steek. En toen kreeg ik een eenvoudig doch geniaal idee. Waarom niet gewoon de wagen in gang trekken?

Na eerst toch nog even vruchteloos geprobeerd te hebben om hem in gang te duwen heb ik toch maar een touw bovengehaald en de Corsa vastgemaakt aan de trekhaak van mijn A3 en mijn vrouw heel duidelijke instructies gegeven: in tweede versnelling zetten, koppeling induwen en laten opkomen als we snelheid genoeg hebben.

De eerste poging was meteen de goede. Motor was aangeslagen en mijn vrouw kon weer rijden. Soms zijn eenvoudige oplossing de beste. Je moet er alleen maar op komen!

Christophe schreef hier over zijn onevenfobie. Een raar trekje inderdaad, maar dat maakt ons mensen nu eenmaal interessant. We hebben allemaal onze eigenaardigheden.

Een van mijn vreemde trekjes heeft de maken met de tourniquets (draaideuren dus, maar ik vind tourniquets veel leuker klinken) op het project waar ik werk.

Op het gelijkvloers zijn er3 zulke tourniquets. Onder druk van een mijn onbekende kracht voel ik mij altijd verplicht om de middelste draaideur te nemen als ik binnen of buiten ga. Eenmaal heb ik mij er tegen proberen te verzetten en toch een andere deur genomen maar al snel voelde het verkeerd aan. En dus ben ik maar opnieuw buiten gegaan (langs de middelste) en opnieuw binnengekomen.

Denk nu niet dat ik denk dat er iets ernstigs gaat gebeuren moest ik toch de linkse of rechtse deur nemen. Maar omdat we ook nooit echt zeker kunnen zijn wil ik toch maar geen risico’s nemen en neem ik nog altijd de middelste deur. Zelfs al staat er een paar man voor mij aan te schuiven en staat er aan de andere deuren niemand.

Heeft u ook zo’n raar trekjes? Deel het gerust, ook al bent u er beschaamd over. We zijn allemaal vrienden onder elkaar en, geloof mij, het lucht op.

Ondanks dat ik al een paar mooie aankopen heb gedaan in de loop van vorig jaar zijn er nog een paar spullen die op mijn verlanglijstje staan. Van zodra er wat extra geld te besteden valt, weet ik dan meteen wat kopen. Want sparen brengt tegenwoordig toch niets meer op, dus kan ik het geld maar beter laten rollen.

Maar wat staat er nu op dat verlanglijstje?

Naast nog wat extra (lees beter en duurder) fotomateriaal staat een radarmelder vrij hoog genoteerd. Bijv. de Coyote Mini zou niet misstaan op het dashboard van mijn auto.

Uiteraard zou ik zo’n toestel niet aankopen als vrijgeleide om snel te kunnen rijden. Neen, de enige reden is dat het veiliger rijden is met zo’n apparaat. Indien u op voorhand weet waar de mobiele en vaste camera’s staan kan u anticiperen op voorliggers die opeens bruusk gaan remmen omdat ze geflitst worden of net op tijd de camera hebben zien staan.

Want voor sommigen is 120 rijden waar je effectief 120 mag rijden nog te snel in de buurt van een camera. Er wordt geredeneerd dat ze maar best iets trager kunnen rijden, dan worden ze zeker niet geflitst. En gaan ze zelfs tegen 120 km/h op de rem staan.

Met een radarmelder kan je zulke situaties op voorhand beter inschatten. Stel dat je een kilometer op voorhand een melding krijgt dat er een (mobiele) radar staat op de weg waar je aan het rijden bent. Dan kan je met een aan de zekerheid grenzende waarschijnlijkheid voorspellen dat de auto vlak voor je rare manoeuvres gaat maken van zodra hij de radar (al dan niet te laat) opmerkt. En zo voorkom je situaties dat je jezelf betrapt terwijl je in het niets aan het roepen en tieren bent dat de weg vol idioten zit.

Ik denk dat het met zo’n uitleg mogelijk moet zijn om mijn vrouw te overtuigen om zo’n apparaatje te kopen. Ze is namelijk gesteld op rust en stilte en heeft niet graag dat ik in het niets aan het roepen ben. Eigenlijk zou ik kunnen stellen dat een radarmelder een extra hulpmiddel is voor een geslaagd huwelijk. En wat zou mijn vrouw daar nu op tegen kunnen hebben.

Update:
Ondertussen bezit ik een Coyote en ben ik er bijzonder tevreden over.

Omdat ik geweldig achter stond met het lezen van mijn blogfeed, zag ik pas recent dat Lilith en Châteaubrys een eindejaarslijstje gemaakt hadden over hun beste en slechtste aankopen van 2009. Ondanks dat we bijna half januari zijn ga ik alsnog mijn versie van de lijstjes geven. Te beginnen met de beste aankopen

Moozes Boast
Met stip op de eerste plaats, mijn nieuwe fiets, een Moozes Boast. Deze aankoop zorgde ervoor dat ik mij ten volle op het fietsen stortte dit jaar en waardoor er een ongekend talent van mij naar boven kwam.
Afgelopen jaar is namelijk gebleken dat het fietsen wel degelijk op mijn lijf geschreven is. Verschillende malen heb ik mensen kunnen verbazen met mijn resultaten die ik behaalde in mijn allereerste echte fietsjaar. En met een ego als dat van mij is zoiets bijzonder fijn.

Garmin Edge 705
Toen na iets meer dan een half jaar bleek dat fietsen echt mijn ding was, werd het tijd voor een volgende grote aankoop, nl een degelijk navigatietoestel voor op de fiets. Ter vervangen van mijn Garmin Forerunner 305 kwam de Garmin Edge 705. Wat een fantastisch stukje technologie. Ik kan het iedereen die zelf ook met de fiets rijdt aanraden. Ik heb nog geen minuut spijt gehad van deze aankoop.

Canon EOS 7D
Op de valreep nog gekocht in 2009 en dus ook met recht en rede in dit lijstje: mijn Canon EOS 7D. In september begon ik eindelijk met die curus fotografie in avondschool waar ik al zolang over aan het spreken was. Al snel werd duidelijk dat mijn EOS 400D best een aardig toestel was maar dat het toch zo zijn beperkingen had.
Omdat ik nogal graag geld uitgeef aan degelijk materiaal werd de EOS 7D zijn opvolger. En ondanks dat ik hem nog geen maand heb weet ik nu al dat ik hier ook enorm veel plezier aan ga beleven. En dankzijn deel twee van de cursus fotografie dat volgende week begint ga ik hopelijk nog heel veel bij kunnen leren.

Mijn top-3 beste aankopen hebben dus allemaal te maken met mijn hobbies en laten dat nu net twee niet zo heel goedkope hobbies zijn. Gelukkig ben ik van mening dat geld best mag rollen. Mijn lijstje met slechtste aankopen mag u eerdaags verwachten.

Toen we vorig jaar aan 2009 begonnen, had ik een beetje schrik over wat er mij te gebeuren stond. De drie voorgaande jaren was ik telkens onder het mes gemoeten en ik was benieuwd of die traditie ging voortgezet worden. Maar ik ben heelhuids door 2009 geraakt. Op een klein incident na, waar ik de dood in de ogen keek, er naar spuwde en het toch nog kan navertellen.

En dat is maar goed ook, want het lijstje van operaties die ik ondergaan heb begint stilletjes aan een lijst te worden. Een overzicht:

• Verhelpen van X-benen (tweemaal: een keer om krammen in mijn knie te zetten en een keer om ze er weer uit te halen)
• Gedraaide teelbal
• Kijkoperatie om na te gaan of ik een ontstoken blinde darm had of niet
• Meniscusoperatie (twee keer ondertussen, telkens de linkerknie)
• Weghalen van amandelen
• Afgescheurde borstspier

En nu mag het voor even stoppen. Ik ga er zelfs voor om een jaar lang eens niet de binnenkant van een ziekenhuis te hoeven zien. Benieuwd of het mij lukt.

In het begin van de kerstvakantie had ik een voicemail bericht van een collega waarin hij zei dat hij op twee meter van Lien Van de Kelder stond en even wou zeggen dat ze er goed uitzag. Begrijpelijk dat hij daarvoor belt. Ik zou het ook gedaan hebben, alletwee fan zijnde van Lien Van de Kelder.

Later op de dag volgde een mailtje om te zeggen dat hij nog een verrassing had voor mij. En wat voor een verrassing bleek vandaag!

Dé kalender van Lien Van de Kelder voorzien van een persoonlijke boodschap. Het beste cadeau dat ik recentelijk gekregen heb.

Oudejaarsavond werd in Casa Wim gevierd met lekker eten en goed gezelschap en om middernacht werd het nieuwe jaar op gang geschoten met prachtig vuurwerk en (ongewild) met een grote knal.

Kameraad P. en ik hadden een zestal batterijen gekocht om af te steken om middernacht en eentje daarvan was de Legendary. Veel kruit volgens de verkoper, maar P. had op internet gelezen dat deze niet hoog gingen en sprak over een mijn. De Lengendary zou als voorlaatste aangstoken worden en vlak voor hij het vuur aan de lont stak zei P. ‘Nu komt de mijn he‘.

De eerste pijl ging mooi de lucht in en toen volgde een zeer luide knal, veel licht, veel rook en daarna niets meer. Blijkbaar was er iets mis gegaan en waren de overige acht pijlen tegelijkertijd in de doos ontploft. Gelukkig zonder veel erg, want P. stond op een veilige afstand. De buren – die vanop hun balkon mee aan het kijken waren – waren even in paniek en riepen of alles in orde was met ons maar al bij al viel het nog mee.

Achteraf gezien was het enkel het gazon dat het zwaar te verduren had gekregen, maar dat is natuurlijk het minste. In elk geval is het nieuwe jaar op gepaste wijze ingezet.

Voor iedereen een fantatisch 2010 gewenst en om af te sluiten met een huizenhoog cliché: Moge het beste van 2009 het slechtste van 2010 worden.

Voor 2010 maak ik alvast één groot voornemen. Ik  ga minder uitstellen, want als er één ding was waar ik in uitblonk was het wel uitstellen.

Een tof idee om over te bloggen? Dat zullen we morgen wel doen. Een mailtje gekregen waar ik een antwoord op moet geven? Straks. Een YCF nummerplaat in de mailbox? Die kan eind deze week ook nog gepost worden. Een klusje in huis? Eerst toch nog even iets anders doen.

Resultaat van dit alles: het gebeurt niet. En dat is zonde natuurlijk. En dat moet dus beter kunnen. Vanaf morgen ga ik er op letten dat ik het niet meer doe. Act now! zal mijn nieuw levensmoto worden.

Moest u trouwens merken dat ik het laat slabakken, mag u mij altijd een (virutele) stamp onder mijn gat geven.