Wimblog

Donderdag moest ik portieren op een studentenfuif. De fuif was nog niet goed op gang gekomen – er was nog maar een 20 tal mensen aanwezig – en wij stonden rustig wat te praten toen de organisator ons kwam vertellen dat de kassa van de vestiaire gestolen was. Meteen gingen we op zoek of we iemand zagen rondlopen met de kassa.

Een speurtocht van een half uur in en rond het gebouw leverde niets op en de organisatie was dus een kleine 600 euro armer. Een serieuze streep door de rekening toch.

Later op de avond kwam de organisatie ons vertellen dat ze de dief gevonden hadden en dat ze de politie gebeld hadden. Tijdens het wachten op de politie stond die persoon bij ons in de buurt en uit de flarden die ik kon opvangen van zijn gesprek vond hij het niet normaal dat men voor zo iets de politie had gebeld. Het was toch maar een grap geweest.

Na een klein half uur komt de politie toe en hebben ze een gesprek met de dader. Het geld wordt geteld en vervolgens nemen ze de jongeman mee naar buiten. Als ze het gebouw terug binnen komen loopt de dief nog steeds te glimlachen en ik zeg tegen één van de politieagenten dat hij het precies grappig vindt. De reactie van de agent sloeg werkelijk alles.

Hij vertelde mij dat het er misschien over was, maar dat hij het geld toch teruggegeven had uit zichzelf en dat het duidelijk om een studentikoze grap ging en dat er verder niets van zou komen. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik vroeg aan de agent of dat ook het geval zou zijn moest ik een wagen stelen en die een dag later terugbrengen en vertellen dat ik eens een grap wou uithalen. Hier kreeg ik geen antwoord op. Vreemd genoeg.

Ik vraag me af wat deze jongeman nu geleerd heeft. De volgende keer dat hij zoiets zal doen zal hij zich in elk geval gesterkt voelen door de reactie van de agenten. Het is toch maar een grap, hier kom ik wel mee weg als ze mij pakken. En als ze mij niet pakken heb ik toch een extra centje verdiend. Wat een goede grap.