Wimblog

Afgelopen woensdag ben ik zoals gepland onder het mes geweest om mijn afgescheurde borstspier opnieuw te laten aanhechten. Om 13h werd ik verwacht in Sint-Maarten in Mechelen. Om half twee kwam de verpleegster mij al vertellen dat het aan mij was en rond 14h hebben ze mij de operatiezaal binnengereden en het licht bij mij doen uitgaan.

Van de rest van de dag herinner ik mij niet veel meer. Ik ben af en toe wakker geweest en herinner mij wel dat mijn beste kameraad op bezoek geweest is, maar uiteraard was ik geen goed gezelschap. Ik herinner me nog wel dat ik redelijk lastig was omwille van de buisjes in mijn neus, die mij van zuurstof voorzagen. Ze irriteerden mij verschrikkelijk, en dus moesten ze er zo snel mogelijk uit. Mijn eerste heldere herinnering is van rond halt twaalf toen de nachtzuster mijn bakster kwam controleren en mij kwam vertellen dat ik maar moest proberen om te slapen. En dat lukte beter dan verwacht.

De dag nadien kwam de chirurg even toelichting geven bij de operatie. Hij had er namelijk veel werk aan gahad, twee uur meerbepaald. Hij vroeg of ik in het verleden misschien reeds een blessure had gehad aan die spier. Want nadat hij mij had opengesneden was hij op zoek gegaan naar de pees van mijn grote borstspier. Normaal gezien is de pees van de pectoralis major ongeveer zo breed als 4 vingers. Toen de cirurg op zoek ging naar de spier, merkte hij dat de pees bij mij nog maar een fractie van de originele grootte was, ongeveer een pink breed. Dit was meteen ook de reden waarom de spier afgescheurd was.

Om de spier terug aan te hechten hebben ze donormateriaal van een kadaver (letterlijke woorden van de chirurg. En ik die altijd dacht dat een kadaver een dood dier was) moeten gebruiken. Deze nieuwe pees is langs één kant aan de spier vast gemaakt en om hem langs de andere kant aan mijn arm te bevestigen hebben ze een metalen pin in het bot van mijn bovenarm gestoken om daar de pees aan te kunnen aanhechten. Het was voor de chirurg één van de meest ingewikkelde operaties die hij ooit gedaan had. Uiteraard moet zoiets weer uitgerekend bij mij voorvallen.

Daarna kwam de kinesist mij vertellen wat ik wel en niet kan en mag doen met mijn arm. En het was vrij snle duidelijk wat dat precies was: niets! Mijn arm zi in een draagverband zodat hij absoluut niet kan bewegen. De reden hiervoor is dat bij de minste krachtinspanning of bij de minste verkeerde beweging de pees terug kan losscheuren en ik terug onder het mes moet. Het enige dat ik wel mag doen id de arm uit het draagverband halen en langs mijn lichaam laten hangen.

Op 8 april heb ik een nieuwe afspraak bij de chirurg waarbij gekeken gaat worden of alles voldoende hersteld is en of ik met de kinesitherapie kan beginnen. Ik vrees echter dat de kans dat het na vier weken al genoeg hersteld is erg klein is vermits de chirurg in eerste instantie sprak over 6 weken draagverband.

Tot dan is het dus rusten en vervelen geblazen. TV kijken, lezen en surfen (niet zo evident met één arm) zijn mijn dagekijkse bezigheden. Sporten zit er uiteraard niet in. Mijn conditie alsook mijn spieren zullel smelten als sneeuw voor de zon. Ik vrees zelfs dat mijn hele Mont Ventoux trip in het water zal vallen, maar daar wil ik voorlopig nog niet aan denken. Maar dat hoort er nu eenmaal bij. Ik kan beter nu goed rusten en herstellen en het langzaam aan doen ipv te snel willen te gaan en de blessure niet voldoende te laten herstellen met alle gevolgen vandien.