Wimblog

Gisteren was mijn eerste kiné-sessie na de operatie waarbij mijn afgescheurde borstspier terug werd vastgezet. Inderdaad, zes weken na de operatie kan ik eindelijk aan de revalidatie beginnen. Een nieuwe mijlpaal in de stap naar volledig herstel.

De kinesist waar ik naar toe ga is dezelfde die ook mijn revalidatie van de meniscus-operatie gedaan heeft vorig jaar en waar ik heel tevreden over was.

Voor hij aan de behandeling begon wou hij weten wat er voorgevallen was, dus ik vertel hem het hele verhaal. Ook zijn verbazing was groot over wat er met mijn gebeurd was en hij had nog nooit zo’n geval als het mijne behandeld. Dus hij ging het een en het ander moeten opzoeken. Blijkbaar is dit dus echt iets dat niet zo vaak voorvalt.

De eerste behandeling bestond eruit om te kijken hoe het zat met de beweeglijkheid van mijn linkerarm. De kinesist beweegde mijn arm in allerlei richtingen (omhoog, zijwaarts, roteren) en vroeg aan mijn om de bewegingen ook zelf uit te voeren. Al deze bewegingen gingen zonder problemen en ik heb op geen enkel moment pijn ervaren aan de pees of de spier. Zelfs van enige vorm van stijfheid was er geen sprake. Dit stemde de kinesist – en mezelf – tot een voorzichtige hoera-stemming.

Hij had niet verwacht dat ik op dit moment al zo ver zou staan gezien mijn arm toch een 5-tal weken in een draagverband heeft gehangen. Dat het zo goed gaat wil natuurlijk niet zeggen dat ik nu als een wildeman aan mijn revalidatie kan verderwerken. Nee, we gaan het stap voor stap doen zonder iets te forceren om een volledig herstel te bereiken.