Wimblog

Zondag ben ik samen met mijn lieftallig vrouwtje – in het terugkomen van Planckendael – een hapje gaan eten in Het Hof van Brabant in Scherpenheuvel.

In tegenstelling tot wat de wetgever voorschrijft, staan er in die zaak op sommige tafels assebakken en laten de uitbaters de mensen roken – zonder dat hiervoor een aparte ruimte voor is ingericht. En dat leidt soms tot conflicten.

We waren ondertussen al aan het hoofdgerecht toe – ik stoofvlees met frietjes en mijn vrouw een toast gerookte zalm – als de mensen aan het tafeltje achter ons een sigaret opstaken zonder zich er iets van aan te trekken dat wij aan het eten waren. Nu moet u weten dat ik niets tegen rokers heb, maar ik kan er hoegenaamd niet tegen dat er gerookt wordt als ik aan het eten ben. Dan is mijn appetijt helemaal weg.

Bon, na een paar keer kuchen had ik door dat ze het ofwel niet wouden horen of wel het echt niet hoorden. Dus ik vraag heel beleefd of ze hun sigarent aub willen doven want de rook die mijn richting uit kwam stoorde mij.

Beiden keken ze mij aan en bleven onverstoord verder roken. Weer dacht ik dat ze mij niet verstaan hadden dus stond ik recht en ging ik naar hun tafeltje om te vragen of ze misschien hun sigaret wouden doven. De man bekeek mij van kop tot teen en zei dat hij daar geen zin in had.

Toen ik aandrong en zei dat mijn eten mij niet zo goed smaakt als de mensen rondom mij aan het roken zijn nam hij doodleuk een trek van sigaret en blies de rook recht in mij gezicht. Dit was voor mij de druppel! Zonder nadenken haalde ik uit met rechts trof hem vol op zijn neus. Het gekraak toen zijn neus brak klonk ongelooflijk zalig. Ondanks mijn voltreffer wou hij toch nog rechtstaan, maar voor hij het wist had ik de assebak al gegrepen en raakte hem hiermee recht boven zijn linkeroog zodat de wenkbrouw open sprong en het bloed naar buiten gutste.

Meer kon de man niet hebben en hij viel roerloos voorover op tafel. Om mijn punt nog kracht bij te zetten heb ik zijn sigaret – die op het tafel gevallen was – nog eventjes uitgedrukt op zijn kaak. Dan heb ik de rekening betaald – ondertussen was iedereen naar mij aan het kijken, maar niemand die nog aan het roken was – en zijn we naar huis gegaan.

Jammer genoeg is het bovenstaande niet echt gebeurd. Mijn vrouw zag dat ik mij aan het ergeren was en heeft vroeg om mij alstublieft een beetje in te houden en er niets van te zeggen. Misschien had ze wel gelijk, maar zo leren de mensen het natuurlijk nooit.