Wimblog

Eergisteren was het eindelijk nog eens weer om het gras te maaien en het was geen dag te vroeg want het stond verschrikkelijk lang. Mijn plan was om het eerst tamelijk hoog af te rijden (op één na hoogste stand van de grasmaaier) en dan het gras zo nog een paar dagen te laten drogen alvorens het kort af te maaien. Gras dat lang staat krijgt namelijk niet de kans om onderaan te drogen.

Anderhalf uur heb ik er voor nodig gehad om het af te rijden, maar daarna lag het er erg mooi bij. Nu moet u weten dat toen ze onze tuin aangelegd hebben, ze eigenlijk een 50 tal centimeter te veel hebben omgedaan en ook gras ingezaaid. Dus er was ook al een (klein) stukje van de tuin van de buren gedaan. Ondertussen is daar ook nieuw gras ingezaaid en hadden we ook een koord gespannen waar de scheiding loopt om binnenkort een mooi houten schutting te zetten.

Doordat die koord daar lag, had ik dat stuk gras eigenlijk al een hele tijd niet meer afgereden zodat het toch al een 40 cm hoog stond. Nu hadden de buren gevraagd of ik dat stukje de volgende keer ook wou mee afrijden omdat het eigenlijk geen zicht was. Vriendelijke mens als ik ben wou ik dat natuurlijk doen.

Dus nadat ik ons stuk gedaan had, nam ik de koord weg en begon ik het af te rijden. Opeens hoorde ik een enorme slag en wipte de grasmaaier een heel eind opzij. Al snel zag ik wat de oorzaak hiervan was. Half in de grond verscholen lag een dikke kassei die niet zou misstaan in de Hel van het Noorden. Blijkbaar had de mens die de tuin van de buren omgedaan had er niets beter op gevonden dan die steen daar maar neer te smijten. Dan was hij er tenminste vanaf.

De schade aan de grasmaaier bleek aanzienlijk. Blijkbaar was het mes door de schok een stukje omgeplooid waardoor het een deel van de onderkant van de grasmaaier had doorboord. Zowel plastiek als metaal ontbrak aan de onderkant. Gisteren heb ik het dus maar binnengedaan voor reparatie en ik vrees dat het een kostelijke grap gaat zijn.

En nu mag ik morgen het gras afrijden met de grasmaaier van de ouders van de Vriendin. En dat is geen zelftrekker, dus dat gaat werken worden.