Wimblog

Ongeveer een half jaar geleden mocht ik in de garage mijn nieuwe wagen gaan halen. Na een uitleg van een klein half uurtje mocht ik er eindelijk mee vertrekken. Maar, zo werd er mij wel verteld, ik moest er eerst nog mee gaan tanken want dat was nog niet gebeurd. Vriendelijk als ze waren in de garage gaven ze mij nog de wegbeschrijving tot aan het dichtsbijzijnde tankstation, ongeveer 5 km van de garaga vandaan.

Blij als een klein kind starte ik de wagen voor de eerste keer en manoevreerde voorzichtig richting uitrit van de garage richting openbaren weg. Omdat ik de wagen nog niet kende was ik uiterst voorzichtig, zeker toen ik de steenweg opreed en mij tussen het verkeer mengde.

Vlak na dat ik vertrokken ben hoor ik opeens iets piepen in de wagen en in een oogopslag zie ik dat de lege-benzinetank-indicator op het dashboard brandt. Op hetzelfde moment krijg ik telefoon van een collega om te vragen of ik mijn wagen al heb. Door dit gesprek ben ik een klein beetje afgeleid en let ik niet meer op het waarschuwingsgeluid.

Eénmaal toegekomen bij het tankstation zet ik mij naast een beschikbare pomp en leg ik de motor van de nieuwe wagen stil. Zoals elke goede chauffeur wil ik mijn handrem optrekken. U kan zich waarschijnlijk wel indenken hoe groot mijn verbazing was toen ik merkte dat deze reeds/nog steed opgetrokken was. Het waarschuwingssignaal kwam dus niet van de lege benzine-tank maar wel van de handrem die nog aanstond.

Met een bang hartje stap ik uit en zoals gevreesd was er ter hoogte van mijn achterwielen een enorme rookontwikkeling. En ik overdrijf hier niet. Het was echt een serieuze rookpluim die van de remmen afkwam. Op één van de remmen heb ik zelfs een klein vlammetje moeten uitblazen. Uiteraard heb ik een tijdje gewacht om te tanken. Ik mag er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren moest ik diesel gemorst hebben om de hete remmen. U had het waarschijnlijk ‘s anderendaags in de krant kunnen lezen.

Toen ik – nadat ik de remmen had laten afkoelen en getankt had – naar huis reed, zat ik toch met een bang hartje in de auto, niet wetend hoe hard de remmen reeds versleten waren. Al bij al bleek dit nog mee te vallen aangezien ik er tot nu toe nog geen last van gehad heb.

Ik ben mij er volledig bewust van dat ik na het vertellen van dit verhaal waarschijnlijk ga aanzien worden als een idioot, maar dat neem ik er graag bij vermits ik mij toen ook zo voelde. U zal zich trouwens ook wel afvragen of ik het niet merkte aan het optrekken van de wagen dat de handrem aanstond. Welnu, ik heb het niet gevoeld. Ten eerste omdat het volgens mij niet zoveel verschil maakt en ten tweede, mijn vorige wagen was niet zo krachtig als deze en dit verklaart waarschijnlijk ook puntje 1.