Afgelopen maandag ben ik aan het fietsen, het gaat goed en ik haal eens alles uit de kast gedurende 2 uur. Op een gegeven moment ben ik bezig aan de ‘beklimming’ van de Houwaartse berg en bijna op de top staat een wagen pal op het fietspad geparkeerd omdat de bestuurder een kleine blaas – en waarschijnlijk ook een klein pietje – had en bijgevolg dringend moest plassen. Uiteraard had hij ook in de graskant kunnen gaan staan, maar dan was zijn auto waarschijnlijk vuil geworden.

Omdat ik niet anders kan moet ik met de fiets op de baan rijden waar auto’s mij tegen 90 km/h voorbijgezoefd komen. Ondanks de relatief zware inspanning die ik aan het doen was krijg ik nog een paar verwensingen over mijn lippen en vervolg ik mijn weg. Als enige tijd later de desbetreffende auto mij passeert is een opgestoken middenvinger en een serenade van claxonstoten mijn deel. Ik laat het niet aan mijn hart komen ik ben namelijk een topprestatie aan het neerzetten.

Een paar kilometer verder, ter hoogte van de kerk bij ons in het dorp, rijd ik alweer, zoals het hoort op het fietspad. Deze keer is het niet zomaar een fietspad bestaande uit twee stippellijnen en één volle lijn, maar een degelijk fietspad. Opgebouwd uit rode klinkers en iets hoger dan de rijbaan. Opeens rijdt een auto, die mij net voorbijreed op minder dan 100 meter voor mij zonder kijken dwars het fietspad op om zijn bijrijder te laten uitstappen. Remmen is geen optie meer voor mij en het enige dat mij rest is mij op de rijbaan werpen en hopen dat er niemand achter mij komt. Als ik roep dat hij eerst moet kijken, krijg ik alweer een middenvinger te zien. Van een mens die al lang de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd is nota bene. Respect? Dat kent blijkbaar niemand meer.

Op één rit van amper 63 km, tot twee maal toe moeten uitwijken voor auto’s die denken dat ze koning van de weg zijn. Is dat niet een beetje te veel van het goede? Maar wat kan een mens er aan doen. Gewapend met een fototoestel iedereen die in de fout gaat vastleggen en te kijk zetten op het internet? Dat is al een goede stap in de juiste richting, maar ik vrees dat niet veel automobilisten onder de indruk zijn. Zolang de politie prioriteit geeft aan geld verdienen aan mensen die te snel rijden op autostrades in plaats van de verkeersveiligheid van fietsers en voetgangers te verhogen, vrees ik dat er vanuit die kant ook niet veel actie moet verwacht worden.

Even heb ik getwijfeld om het recht in eigen handen te nemen. Telkens ik een idioot tegen kom die het fietspad verspert zou ik kunnen stoppen en op de man af vragen waarom hij dit doet en eventueel met krachtdadige argumenten aantonen dat dit zeer onveilig is en pijnlijke gevolgen kan hebben. Maar op den duur zou ik niet meer tot fietsen komen. En daarbij, two wrongs don’t make a right, net zoals proberen om achteruitkijkspiegels op zo’n manier te raken dat ze afbreken. Vandalisme is namelijk niet zo mijn ding. Hoewel het wel zou kunnen opluchten.

Met andere woorden, ik zie het nog niet meteen goed komen. Zolang automobilisten zich als alleenheersers op de weg zien, vrees ik dat er niet veel verandering zal komen en dat we als fietsers en voetgangers dubbel voorzichtig moeten zijn. En ons vooral niet te hard opjagen, dat is slecht voor het hart.