Wimblog

Gisteren reed ik van het werk huiswaarts op de E40 Brussel – Leuven. Net voor de plek waar de Brusselse Ring bij de E40 komt veranderd de E40 van 3 rijvakken naar 2 rijvakken. Zo snel ik kan zet ik mij op het tweede vak, omdat ik er niet de chauffeur naar ben om tot het einde van dat derde vak door te rijden en dan proberen om mij tussen de wachtenden auto’s te wringen.

Ik ben wel zo’n chauffeur die menser er tussen laat als ze goed op voorhand van rijvak willen veranderen, maar als ze echt tot het laatste moment wachten, kunnen ze het vergeten. Dan raken ze er niet tussen. Met de beste wil van de wereld niet. Zo ook gisteren.

Ik zag het aangereden komen in mijn buitenspiegel. Een donkerblauwe Ford reed tot helemaal op het einde van het derde rijvak en probeerde er dan tussen te kruipen. Uiteraard zette ik mij zo dicht mogelijk tegen mijn voorligger. De bestuurder van de Ford gebaarde naar mij waarom ik hem er niet tussen wou laten en arrogant als ik ben bestaat mijn antwoord uit een mooie glimlach.

Tot mijn grote verbazing neemt de bestuurder van de Ford een blauw zwaalicht en plaatst dit op zijn dashbord om aan te geven dat hij van de politie is. Waarschijnlijk was mijn reactie niet de reactie waar hij voor hoopte want ik moest opeens onbedaarlijk lachen. Hierop gebaarde hij mij om mijn raampje naar beneden te doen en vond volgende conversatie plaats. De conversatie verliep trouwens in het Frans, maar om u te dienen zet ik hier de (vrije) vertaling neer:

• Bestuurder: “Heeft meneer wel een rijbewijs?”
• Wim: “Tuurlijk dat”.
• B: “Meneer heeft dan nog nooit gehoord van Fair-play zeker?”
• W: “Natuurlijk wel, maar tot het einde doorrijen ipv te ritsen valt volgens mij niet onder Fair-play”
• B: “Ik ben wel van de politie hé”.
• W: “En dan? Moet ik daarom opeens zomaar aan de kant gaan? Mag ik dan trouwens uw identificatiekaart zien?”
• B: “Dat is nergens voor nodig.”

Hierop wil ik verder rijden omdat de wagens voor mij dit ook reeds gedaan hadden, maar gezien de bestuurder naast mij bleef gebaren en wijzen naar zijn lamp vroeg ik hem om zijn naam. Hij vroeg waarom ik deze nodig had. Ik vertelde dat het sterk begon te ruiken naar intimidatie en machtsmisbruik en dat ik daar niet mee gediend was vermits ik niets verkeerd had gedaan en dus vroeg ik of ik misschien een kaartje mocht hebben met z’n gegevens op. Uiteraard wou hij dit niet geven en moest ik volgens hem zijn nummerplaat maar opschrijven. Wat ik dus ook gedaan heb.

Als u dus ooit ergens ten velde aan het rijden bent en u komt in de buurt van een donkerblauwe Ford met nummerplaat PWH-267, let een beetje op, want voor u het weet bent u het slachtoffer van politie-intimidatie.