Wimblog

Ik ben nooit een kerkhofpersoon geweest. Op het jaarlijkse familie uitstapje op Allerheiligen na kwam ik nooit op een kerkhof en de laatste jaren schiet zelfs Allerheiligen er bij in. Niet dat ik niet denk aan de mensen die in de loop der jaren heen zijn gegaan, maar ik hoef daar niet per se voor naar het kerkhof. Dat lukt me zo ook wel.

De laatste tijd ben ik echter wel een paar keer op een kerkhof geweest. Niet om de doden te bezoeken maar wel om die ene foto die ik mijn hoofd had proberen te nemen. Het kerkhof in Halen, een militair kerkhof in de Westhoek en een kerkhof in Meensel … Telkens liep ik er met mijn fototoestel tussen de graven te kijken of het licht goed zat of misschien dat er ritme te zien was in opstelling van de graven.

Soms voelde ik mij een beetje een indringer zoals ik daar schaamteloos tussen de graven door liep. Gelukkig liep ik bijna geen andere bezoekers tegen het lijf. Moesten ze mij hebben verweten over dat het van weinig respect getuigde voor de overledenen, ik had ze nog geen ongelijk kunnen geven.

Maar het beeld dat ik wou schieten bleef in mijn hoofd spoken en dus bleef ik volharden in de boosheid. En zaterdag, onder een strakke blauwe hemel met een stralende zon, haastte ik mij nog maar eens naar een kerkhof. Maar doordat de zon al laag aan de hemel stond, dacht ik dat het weer niet zou lukken. Totdat ik een graf in het oog kreeg met een groot kruisbeeld erop. Het licht zat net goed en na wat geprul om de juiste sluitertijd te vinden om het licht te vangen had ik een foto die weliswaar niet compleet was wat ik in gedachten had, maar mij toch een goed gevoel gaf.