Wimblog

Mijn kinesist is blijkbaar gestopt met zijn praktijk. En net nu dat ik hem ga nodig hebben. Ik hoop dat dit geen voorproefje is van al het andere onheil dat de operatie met zich teweeg gaat brengen.

U moet weten dat ik mijn kinesist al jaren ken. Al van toen ik een klein manneke was en judo deed. En ik ben ook altijd bij hem gegaan – behalve toen hij ergens in Afrika zat met Artsen Zonder Grensen maar toen ging ik bij zijn vervanger. En nu moet ik dus op zoek naar een nieuwe. Maar hij heeft al gezegd dat ik hem mag bellen en dat hij mij een goede kinesist zal aanraden.

Maar zo goed als hij zal er wel niet te vinden zijn denk ik. Ik ben er altijd erg tevreden van geweest. Maar ook de Belgische Judo Bond zal wel gedacht hebben dat hij goed was, want jaren is hij de kinesist geweest van de topjudoka’s en was erbij toen dezen hun successsen haalen in Atlanta en Oostende.

En nu is hij dus gestopt met zijn praktijk om voltijds in een ziekenhuis te gaan werken. Een begrijpelijke reden natuurlijk. Alleen vind ik het jammer. Want hij was niet enkel een goede kinesist maar ook een kameraad. We hebben vele leuke momenten beleefd tijdens de behandelingen.

Dus zal ik nu maar op zoek gaan naar iemand anders. Maar het mag wel geen mietjes kinesist zijn. Het moet er ene zijn die weet dat mijn pijngrens en doorzettingsvermogen hoog liggen en dat ik zo snel mogelijk wil revalideren en hij moet zeker niet afkomen met ‘we zullen een paar lichte oefeningetjes doen‘. Het moet hard gaan. Ik moet afzien. Ik wil tot het uiterste gaan. Net zoals vorige keer. Toen liep ik de dag na de operatie al zonder krukken en kon ik na twee thuisbehandelingen al naar de praktijk van de kinesist. Niet op eigen kracht natuurlijk, maar ik kon wel van en naar de wagen stappen.

Laat ons dus hopen op een goede kinesist. Want een mietje met een zachte aanpak kan al meteen terug zijn spullen pakken wat mij betreft.