Wimblog

Vorige week woensdag verjaarde de vriendin. 23 is ze geworden. Omdat ze niet wist wat ze wou had ik toen niet kunnen kopen voor haar. Die avond gingen we wel bij kameraden eten, dus had ik naar daar gebeld en gevraagd of ze voor mij bloemen wouden gaan halen die ik dan kon geven. Kwestie van niet met lege handen te staan op haar verjaardag. De bloemen kon ik zelf niet gaan halen omdat die volgens mij de treinreis van Brussel naar Tienen niet zouden overleefd hebben.

Ondanks dat de vriendin echt blij was met de bloemen vond ik het toch maar magertjes als cadeau, zeker omdat ik recent van haar een gsm had gekregen. Dus ben ik gisteren naar de juwelier geweest en mijn oog viel direct op een mooi zilveren armbandje van Esprit. Het is een bandje met lange smalle schakels, heel modern en toch stijlvol.
Toen ik thuis kwam liet ik het cadeautje aan haar moeder zien – de vriendin was aan het helpen op een barbeque om geld in te zamelen voor de nieuwe speelplaats van haar school. Haar moeder zei dat het armbandje haar precies bekend voorkwam en ze dacht dat de vriendin zo al eentje had. Ik – als goede partner – had er echt totaal geen idee van welke juwelen ze heeft dus hoopte ik stiekem dat haar moeder zich vergistte.
Op de barbeque gaf ik het cadeautje aan de vriendin en nadat ze het had geopend liet ze mij haar arm zien waaraan bijna hetzelfde armbandje hing. Ik had ter plaatse wel door de grond kunnen zakken van schaamt. Gelukkig kan ze het nog gaan ruilen voor iets dat ze zelf kiest deze keer.

Ze was er uiteraard wel blij mee.